Dicit Dóminus:

Ego cógito cogitatiónes pacis et non afflictiónis;

invocábitis me, et ego exáudiam vos,

et redúcam captivitátem vestram de cunctis locis.

Circumdedérunt me gémitus mortis,

dolóres inférni circumdedérunt me;

et in tribulatióne mea invocávi Dóminum,

et exaudívit de templo sancto suo vocem meam.

Deus miséricors et fortis,

qui bella cónteris deprimísque supérbos,

immanitátes a nobis et lácrimas dignáre festinánter arcére,

ut omnes in veritáte tui nominári fílii mereámur.

Per Dóminum.

Deus, auctor pacis et amátor,

quem nosse vívere, cui servíre regnáre est,

prótege ab ómnibus impugnatiónibus súpplices tuos,

ut, qui in defensióne tua confídimus,

nullíus hostilitátis arma timeámus.

Per Dóminum.

Memoráre, Dómine, Fílium tuum, qui est ipse pax,

ódia nostra suo Sánguine peremísse,

et, mala nostra propitiátus aspíciens,

da, ut homínibus quos díligis

pacem hæc hóstia cum tranquillitáte restítuat.

Per Christum.

Pacem relínquo vobis,

pacem meam do vobis, dicit Dóminus;

non quómodo mundus dat, ego do vobis.

Non turbétur cor vestrum neque formídet.

Uno pane, qui cor hóminis confírmat, suáviter satiátis,

da nobis, Dómine, et belli furóres superáre felíciter,

et tuam amóris ac iustítiæ legem fírmiter custodíre.

Per Christum.