« Fili hominis, notas fac Ierusalem abominationes suas et dices: Hæc dicit Dominus Deus ad Ierusalem: Radix tua et generatio tua de terra Chanaan, pater tuus Amorræus et mater tua Hetthæa. Et quando nata es, in die ortus tui non est præcisus umbilicus tuus, et in aqua non es lota in emundationem nec sale salita nec involuta pannis. Non pepercit super te oculus, ut faceret tibi unum de his, miseratus tui, sed proiecta es super faciem terræ in abiectione animæ tuæ in die, qua nata es.

Præteriens autem te, vidi te palpitare in sanguine tuo et dixi tibi, cum esses in sanguine tuo: Vive. Dixi, inquam, tibi: In sanguine tuo vive. Crescentem quasi germen agri dedi te, et crevisti et grandis effecta es et pervenisti ad mundum muliebrem: ubera tua intumuerunt, et pilus tuus germinavit; sed eras nuda et confusione plena.

Et transivi per te et vidi te; et ecce tempus tuum, tempus amantium. Et expandi amictum meum super te et operui ignominiam tuam; et iuravi tibi et ingressus sum pactum tecum, ait Dominus Deus, et facta es mea. Et lavi te aqua et emundavi sanguinem tuum ex te et unxi te oleo; et vestivi te discoloribus et calceavi te calceis corii delphini et cinxi te bysso et indui te serico.

Et ornavi te ornamento et dedi armillas in manibus tuis et torquem circa collum tuum; et dedi inaurem super os tuum et circulos auribus tuis et coronam decoris in capite tuo. Et ornata es auro et argento et vestita es bysso et serico et multicoloribus. Similam et mel et oleum comedisti et decora facta es vehementer nimis et apta ad regnum. Et egressum est nomen tuum in gentes propter speciem tuam, quia perfecta eras in decore meo, quem posueram super te, dicit Dominus Deus.

Et habens fiduciam in pulchritudine tua fornicata es in nomine tuo et exposuisti fornicationem tuam omni transeunti.

Et recordabor ego pacti mei tecum in diebus adulescentiæ tuæ et suscitabo tibi pactum sempiternum, ut recorderis et confundaris, et non sit tibi ultra aperire os præ confusione tua, cum placatus fuero tibi in omnibus, quæ fecisti », ait Dominus Deus.

« Faciam tibi, sicut fecisti, qui despexisti iuramentum, ut irritum faceres pactum. Et recordabor ego pacti mei tecum in diebus adulescentiæ tuæ et suscitabo tibi pactum sempiternum. Et recordaberis viarum tuarum et confunderis, cum receperis sorores tuas te maiores cum minoribus tuis, et dabo eas tibi in filias sed non ex pacto tuo.

Et suscitabo ego pactum meum tecum, et scies quia ego Dominus, ut recorderis et confundaris, et non sit tibi ultra aperire os præ confusione tua, cum placatus fuero tibi in omnibus, quæ fecisti », ait Dominus Deus.

Accesserunt ad Iesum pharisæi tentantes eum et dicentes: « Licet homini dimittere uxorem suam quacumque ex causa? ».

Qui respondens ait: « Non legistis quia, qui creavit ab initio, masculum et feminam fecit eos et dixit: "Propter hoc dimittet homo patrem et matrem et adhærebit uxori suæ, et erunt duo in carne una?". Itaque iam non sunt duo sed una caro. Quod ergo Deus coniunxit, homo non separet ».

Dicunt illi: « Quid ergo Moyses mandavit dari libellum repudii et dimittere? ».

Ait illis: « Moyses ad duritiam cordis vestri permisit vobis dimittere uxores vestras; ab initio autem non sic fuit. Dico autem vobis quia quicumque dimiserit uxorem suam, nisi ob fornicationem, et aliam duxerit, mœchatur ».

Dicunt ei discipuli eius: « Si ita est causa hominis cum uxore, non expedit nubere ».

Qui dixit eis: « Non omnes capiunt verbum istud, sed quibus datum est. Sunt enim eunuchi, qui de matris utero sic nati sunt; et sunt eunuchi, qui facti sunt ab hominibus; et sunt eunuchi, qui seipsos castraverunt propter regnum cælorum.

Qui potest capere, capiat ».