RITUS COMMUNIONIS
124. Calice et patena depositis, sacerdos, iunctis manibus, dicit:
♬♪
Præcéptis salutáribus móniti,
et divína institutióne formáti,
audémus dícere:
Extendit manus et, una cum populo, pergit:
Pater noster, qui es in cælis:
sanctificétur nomen tuum;
advéniat regnum tuum;
fiat volúntas tua, sicut in cælo, et in terra.
Panem nostrum cotidiánum da nobis hódie;
et dimítte nobis débita nostra,
sicut et nos dimíttimus debitóribus nostris;
et ne nos indúcas in tentatiónem;
sed líbera nos a malo.
125. Manibus extensis, sacerdos solus prosequitur, dicens:
Líbera nos, quæsumus, Dómine, ab ómnibus malis,
da propítius pacem in diébus nostris,
ut, ope misericórdiæ tuæ adiúti,
et a peccáto simus semper líberi
et ab omni perturbatióne secúri:
exspectántes beátam spem
et advéntum Salvatóris nostri Iesu Christi.
Iungit manus.
Populus orationem concludit, acclamans:
Quia tuum est regnum,
et potéstas, et glória
in sæcula.
RITUS PACIS
126. Deinde sacerdos, manibus extensis, clara voce dicit:
Dómine Iesu Christe, qui dixísti Apóstolis tuis:
Pacem relínquo vobis, pacem meam do vobis:
ne respícias peccáta nostra,
sed fidem Ecclésiæ tuæ;
eámque secúndum voluntátem tuam
pacificáre et coadunáre digneris.
Iungit manus.
Qui vivis et regnas in sæcula sæculorum.
Populus respondet:
Amen.
127. Sacerdos, ad populum conversus, extendens et iungens manus, subdit:
Pax Dómini sit semper vobíscum.
Populus respondet:
Et cum spíritu tuo.
128. Deinde, pro opportunitate, diaconus, vel sacerdos, subiungit:
Offérte vobis pacem.
Et omnes, iuxta locorum consuetudines, pacem, communionem et caritatem sibi invicem significant. Sacerdos pacem dat diacono vel ministro.
129. Deinde accipit hostiam eamque super patenam frangit, et particulam immittit in calicem, dicens secreto:
Hæc commíxtio Córporis et Sánguinis
Dómini nostri Iesu Christi
fiat accipiéntibus nobis in vitam ætérnam.
130. Interim cantatur vel dicitur:
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: dona nobis pacem.
Quod etiam pluries repeti potest, si fractio panis protrahitur. Ultima tamen vice dicitur: dona nobis pacem.
COMMUNIO
131. Sacerdos deinde, manibus iunctis, dicit secreto:
Dómine Iesu Christe, Fili Dei vivi,
qui ex voluntáte Patris,
cooperánte Spíritu Sancto,
per mortem tuam mundum vivificásti:
líbera me per hoc sacrosánctum Corpus et Sánguinem tuum
ab ómnibus iniquitátibus meis et univérsis malis:
et fac me tuis semper inhærére mandátis,
et a te numquam separári permíttas.
Vel:
Percéptio Córporis et Sánguinis tui, Dómine Iesu Christe,
non mihi provéniat in iudícium et condemnatiónem:
sed pro tua pietáte prosit mihi
ad tutaméntum mentis et córporis,
et ad medélam percipiéndam.
132. Sacerdos genuflectit, accipit hostiam, eamque aliquantulum elevatam super patenam tenens, versus ad populum, clara voce dicit:
Ecce Agnus Dei, ecce qui tollit peccáta mundi.
Beáti qui ad cenam Agni vocáti sunt.
Et una cum populo semel subdit:
Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum,
sed tantum dic verbo et sanábitur ánima mea.
133. Et sacerdos, versus ad altare, secreto dicit:
Corpus Christi custódiat me in vitam ætérnam.
Et reverenter sumit Corpus Christi.
Deinde accipit calicem et secreto dicit:
Sanguis Christi custódiat me in vitam ætérnam.
Et reverenter sumit Sanguinem Christi.
Dicit antiphona ad communionem :
134. Postea accipit patenam vel pyxidem, accedit ad communicandos, et hostiam parum elevatam unicuique eorum ostendit, dicens:
Corpus Christi.
Communicandus respondet:
Amen.
Et communicatur.
Eo modo agit et diaconus, si sacram Communionem distribuit.
135. Si adsint sub utraque specie communicandi, servetur ritus suo loco descriptus.
136. Dum sacerdos sumit Corpus Christi, inchoatur cantus ad Communionem.
137. Distributione Communionis expleta, sacerdos vel diaconus purificat patenam super calicem et ipsum calicem.
Dum purificationem peragit, sacerdos dicit secreto:
Quod ore súmpsimus, Dómine, pura mente capiámus,
et de múnere temporáli fiat nobis remédium sempitérnum.
138. Tunc sacerdos ad sedem redire potest. Pro opportunitate sacrum silentium, per aliquod temporis spatium, servari, vel psalmum aut canticum laudis proferri potest.
139. Deinde, stans ad altare vel ad sedem, sacerdos versus ad populum, iunctis manibus, dicit:
Orémus.
Et omnes una cum sacerdote per aliquod temporis spatium in silentio orant, nisi silentium iam præcesserit. Deinde sacerdos, manibus extensis, dicit orationem post Communionem:
Populus in fine acclamat:
Amen.
RITUS CONCLUSIONIS
140. Sequuntur, si necessariæ sint, breves annuntiationes ad populum.
141. Deinde fit dimissio. Sacerdos, versus ad populum, extendens manus, dicit:
Dóminus vobíscum.
Populus respondet:
Et cum spíritu tuo.
Sacerdos benedicit populum, dicens:
Benedícat vos omnípotens Deus,
Pater, et Filius, † et Spíritus Sanctus.
Populus respondet:
Amen.
__________________________
142. Quibusdam diebus vel occasionibus, huic formulæ benedictionis præmittitur, iuxta rubricas, alia formula benedictionis sollemnior, vel oratio super populum.
__________________________
143. In Missa pontificali celebrans accipit mitram et, extendens manus, dicit:
Dóminus vobíscum.
Omnes respondent:
Et cum spíritu tuo.
Celebrans dicit:
Sit nomen Dómini benedíctum.
Omnes respondent:
Ex hoc nunc et usque in sæculum.
Celebrans dicit:
Adiutórium nostrum in nómine Dómini.
Omnes respondent:
Qui fecit cælum et terram.
Tunc celebrans, accepto, si eo utitur, baculo, dicit:
Benedícat vos omnípotens Deus,
ter signum crucis super populum faciens, addit:
Pater, † et Filius, † et Spíritus † Sanctus.
Omnes:
Amen.
__________________________
144. Deinde diaconus, vel ipse sacerdos, manibus iunctis, ad populum versus dicit:
Ite, missa est.
Vel:
Ite, ad Evangelium Domini annuntiandum.
Vel:
Ite in pace, glorificando vita vestra Dominum.
Vel:
Ite in pace.
Populus respondet:
Deo grátias.
145. Deinde sacerdos altare osculo de more veneratur, ut initio. Facta denique profunda inclinatione cum ministris, recedit.
146. Si qua actio liturgica immediate sequitur, ritus dimissionis omittuntur.