« Omnes sitientes, venite ad aquas; et, qui non habetis argentum, properate, emite et comedite, venite, emite absque argento et absque ulla commutatione vinum et lac. Quare appenditis argentum non in panibus et laborem vestrum non in saturitate? Audite, audientes me, et comedite bonum, ut delectetur in crassitudine anima vestra. Inclinate aurem vestram et venite ad me; audite, ut vivat anima vestra, et feriam vobiscum pactum sempiternum, misericordias David fideles ».

Quis nos separabit a caritate Christi? Tribulatio an angustia an persecutio an fames an nuditas an periculum an gladius?

Sed in his omnibus supervincimus per eum, qui dilexit nos. Certus sum enim quia neque mors neque vita neque angeli neque principatus neque instantia neque futura neque virtutes neque altitudo neque profundum neque alia quælibet creatura poterit nos separare a caritate Dei, quæ est in Christo Iesu Domino nostro.

Cum audisset Iesus [mortem Ioannis Baptistæ], secessit inde in navicula in locum desertum seorsum; et cum audissent, turbæ secutæ sunt eum pedestres de civitatibus. Et exiens vidit turbam multam et misertus est eorum et curavit languidos eorum.

Vespere autem facto, accesserunt ad eum discipuli dicentes: « Desertus est locus, et hora iam præteriit; dimitte turbas, ut euntes in castella emant sibi escas ».

Iesus autem dixit eis: « Non habent necesse ire; date illis vos manducare ».

Illi autem dicunt ei: « Non habemus hic nisi quinque panes et duos pisces ».

Qui ait: « Afferte illos mihi huc ».

Et cum iussisset turbas discumbere supra fenum, acceptis quinque panibus et duobus piscibus, aspiciens in cælum benedixit et fregit et dedit discipulis panes, discipuli autem turbis. Et manducaverunt omnes et saturati sunt; et tulerunt reliquias fragmentorum duodecim cophinos plenos. Manducantium autem fuit numerus fere quinque milia virorum, exceptis mulieribus et parvulis.