Hæc doce et exhortare. Si quis aliter docet et non accedit sanis sermonibus Domini nostri Iesu Christi et ei, quæ secundum pietatem est, doctrinæ, superbus est, nihil sciens, sed languens circa quæstiones et pugnas verborum, ex quibus oriuntur invidiæ, contentiones, blasphemiæ, suspiciones malæ, conflictationes hominum mente corruptorum et qui veritate privati sunt, existimantium quæstum esse pietatem. Est autem quæstus magnus pietas cum sufficientia. Nihil enim intulimus in mundum, quia nec auferre quid possumus; habentes autem alimenta et quibus tegamur, his contenti erimus. Nam qui volunt divites fieri, incidunt in tentationem et laqueum et desideria multa stulta et nociva, quæ mergunt homines in interitum et perditionem; radix enim omnium malorum est cupiditas, quam quidam appetentes erraverunt a fide et inseruerunt se doloribus multis. Tu autem, o homo Dei, hæc fuge; sectare vero iustitiam, pietatem, fidem, caritatem, patientiam, mansuetudinem. Certa bonum certamen fidei, apprehende vitam æternam, ad quam vocatus es, et confessus es bonam confessionem coram multis testibus.

Iter faciebat Iesus per civitatem et castellum prædicans et evangelizans regnum Dei; et Duodecim cum illo et mulieres aliquæ, quæ erant curatæ ab spiritibus malignis et infirmitatibus: Maria, quæ vocatur Magdalene, de qua dæmonia septem exierant, et Ioanna uxor Chuza, procuratoris Herodis, et Susanna et aliæ multæ, quæ ministrabant eis de facultatibus suis.