Dominica XXVI
Tempus « per annum » - Anno C
Léctio libri Amos prophétæ 6, 1a.4-7
FRA •
L/F •
CMT
Væ, qui tranquilli sunt in Sion et confidunt in monte Samariæ; qui dormiunt in lectis eburneis, recumbentes in stratis suis, comedentes agnos de grege et vitulos de medio armenti; canentes ad vocem psalterii, sicut David excogitant sibi vasa cantici; bibentes vinum in phialis, optimis unguentis delibuti, et non sunt contristati super ruina Ioseph. Quapropter nunc migrabunt in capite transmigrantium, et auferetur factio lascivientium.
Psalmus responsorius 146(145), 6c-7, 8-9a, 9bc-10
FRA •
L/F •
CMTR/ Lauda, ánima mea, Dóminum!
vel
R/ Allelúia.
Qui custodit veritatem in sæculum,
facit iudicium oppressis,
dat escam esurientibus.
Dominus solvit compeditos.
Dominus illuminat cæcos,
Dominus erigit depressos,
Dominus diligit iustos,
Dominus custodit advenas.
Pupillum et viduam sustentat,
et viam peccatorum disperdit.
Regnabit Dominus in sæcula,
Deus tuus, Sion,
in generationem et generationem.
Léctio Epístolæ primæ béati Pauli apóstoli ad Timótheum 6, 11-16
FRA •
L/F •
CMT
O homo Dei, sectare iustitiam, pietatem, fidem, caritatem, patientiam, mansuetudinem. Certa bonum certamen fidei, apprehende vitam æternam, ad quam vocatus es, et confessus es bonam confessionem coram multis testibus.
Præcipio tibi coram Deo, qui vivificat omnia, et Christo Iesu, qui testimonium reddidit sub Pontio Pilato bonam confessionem, ut serves mandatum sine macula irreprehensibile usque in adventum Domini nostri Iesu Christi, quem suis temporibus ostendet beatus et solus potens, Rex regnantium et Dominus dominantium, qui solus habet immortalitatem, lucem habitans inaccessibilem, quem vidit nullus hominum nec videre potest; cui honor et imperium sempiternum. Amen.
Allelúia
Iesus Christus egénus factus est, cum esset dives, ut illíus inópia vos dívites essétis.
Léctio sancti Evangélii secúndum Lucam 16, 19-31
FRA •
L/F •
CMT
In illo tempore: Dixit Iesus phariseis:
« Homo quidam erat dives et induebatur purpura et bysso et epulabatur cotidie splendide. Quidam autem pauper nomine Lazarus iacebat ad ianuam eius ulceribus plenus et cupiens saturari de his, quæ cadebant de mensa divitis; sed et canes veniebant et lingebant ulcera eius.
Factum est autem ut moreretur pauper et portaretur ab angelis in sinum Abrahæ; mortuus est autem et dives et sepultus est.
Et in inferno elevans oculos suos, cum esset in tormentis, videbat Abraham a longe et Lazarum in sinu eius. Et ipse clamans dixit: «Pater Abraham, miserere mei et mitte Lazarum, ut intingat extremum digiti sui in aquam, ut refrigeret linguam meam, quia crucior in hac flamma».
At dixit Abraham: «Fili, recordare quia recepisti bona tua in vita tua, et Lazarus similiter mala; nunc autem hic consolatur, tu vero cruciaris. Et in his omnibus inter nos et vos chaos magnum firmatum est, ut hi, qui volunt hinc transire ad vos, non possint, neque inde ad nos transmeare».
Et ait: «Rogo ergo te, Pater, ut mittas eum in domum patris mei — habeo enim quinque fratres — ut testetur illis, ne et ipsi veniant in locum hunc tormentorum».
Ait autem Abraham: «Habent Moysen et Prophetas; audiant illos».
At ille dixit: «Non, pater Abraham, sed si quis ex mortuis ierit ad eos, pænitentiam agent».
Ait autem illi: «Si Moysen et Prophetas non audiunt, neque si quis ex mortuis resurrexerit, credent» ».