Le mercredi de la 3e semaine de Carême

Caritas fraternitatis maneat. Hospitalitatem nolite oblivisci; per hanc enim quidam nescientes hospitio receperunt angelos. Mementote vinctorum tamquam simul vincti, laborantium tamquam et ipsi in corpore morantes.

Honorabile conubium in omnibus, et torus immaculatus; fornicatores enim et adulteros iudicabit Deus.

Sint mores sine avaritia; contenti præsentibus. Ipse enim dixit: « Non te deseram neque derelinquam », ita ut confidenter dicamus: « Dominus mihi adiutor est, non timebo; quid faciet mihi homo? ».

Mementote præpositorum vestrorum, qui vobis locuti sunt verbum Dei; quorum intuentes exitum conversationis, imitamini fidem.

Dominus illuminatio mea et salus mea; quem timebo?
Dominus protector vitæ meæ; a quo trepidabo?

Si consistant adversum me castra,
non timebit cor meum;
si exsurgat adversum me prœlium,
in hoc ego sperabo.

Quoniam occultabit me in tentorio suo
in die malorum.
Abscondet me in abscondito tabernaculi sui,
in petra exaltabit me.

Faciem tuam, Domine, exquiram.
Ne avertas faciem tuam a me,
ne declines in ira a servo tuo.
Adiutor meus es tu, ne me reicias.

Beáti qui in corde bono et óptimo verbum Dei rétinent, et fructum áfferunt in patiéntia.

Audivit Herodes rex (manifestum enim factum est nomen Iesu), et dicebant: « Ioannes Baptista resurrexit a mortuis, et propterea inoperantur virtutes in illo ». Alii autem dicebant: « Elias est ». Alii vero dicebant: « Propheta est, quasi unus ex prophetis ». Quo audito, Herodes aiebat: « Quem ego decollavi Ioannem, hic resurrexit! ».

Ipse enim Herodes misit ac tenuit Ioannem et vinxit eum in carcere propter Herodiadem uxorem Philippi fratris sui, quia duxerat eam. Dicebat enim Ioannes Herodi: « Non licet tibi habere uxorem fratris tui ». Herodias autem insidiabatur illi et volebat occidere eum nec poterat: Herodes enim metuebat Ioannem, sciens eum virum iustum et sanctum, et custodiebat eum, et, audito eo, multum hæsitabat et libenter eum audiebat.

Et cum dies opportunus accidisset, quo Herodes natali suo cenam fecit principibus suis et tribunis et primis Galilææ, cumque introisset filia ipsius Herodiadis et saltasset, placuit Herodi simulque recumbentibus. Rex ait puellæ: « Pete a me, quod vis, et dabo tibi ». Et iuravit illi multum: « Quidquid petieris a me, dabo tibi, usque ad dimidium regni mei ». Quæ cum exisset, dixit matri suæ: « Quid petam? ». At illa dixit: « Caput Ioannis Baptistæ ».

Cumque introisset statim cum festinatione ad regem, petivit dicens: « Volo ut protinus des mihi in disco caput Ioannis Baptistæ ». Et contristatus rex, propter iusiurandum et propter recumbentes noluit eam decipere; et statim misso spiculatore rex præcepit afferri caput eius. Et abiens decollavit eum in carcere et attulit caput eius in disco; et dedit illud puellæ, et puella dedit illud matri suæ.