Verbum Dei crescebat et multiplicabatur. Barnabas autem et Saulus reversi sunt in Ierusalem expleto ministerio, assumpto Ioanne, qui cognominatus est Marcus.

Erant autem in Ecclesia, quæ erat Antiochiæ, prophetæ et doctores: Barnabas et Simeon, qui vocabatur Niger, et Lucius Cyrenensis et Manæn, qui erat Herodis tetrarchæ collactaneus, et Saulus. Ministrantibus autem illis Domino et ieiunantibus, dixit Spiritus Sanctus: « Separate mihi Barnabam et Saulum in opus, ad quod vocavi eos ». Tunc ieiunantes et orantes imponentesque eis manus dimiserunt illos.

Et ipsi quidem missi ab Spiritu Sancto devenerunt Seleuciam et inde navigaverunt Cyprum et, cum venissent Salamina, prædicabant verbum Dei in synagogis Iudæorum; habebant autem et Ioannem ministrum.

« Qui credit in me, non credit in me sed in eum, qui misit me; et, qui videt me, videt eum, qui misit me.

Ego lux in mundum veni, ut omnis, qui credit in me, in tenebris non maneat. Et si quis audierit verba mea et non custodierit, ego non iudico eum; non enim veni, ut iudicem mundum, sed ut salvificem mundum.

Qui spernit me et non accipit verba mea, habet, qui iudicet eum: sermo, quem locutus sum, ille iudicabit eum in novissimo die, quia ego ex meipso non sum locutus, sed, qui misit me, Pater, ipse mihi mandatum dedit quid dicam et quid loquar. Et scio quia mandatum eius vita æterna est. Quæ ergo ego loquor, sicut dixit mihi Pater, sic loquor ».