The Prayer of Manasseh, though not a part of the Canon of Scripture proper, was included by Jerome in his Vulgate and the Council of Trent placed it in the Vulgate's Appendix as a part of the Apocrypha. Written sometime in the first 2 centuries BC, the Prayer of Manasseh is a classic of penitential devotion. It is associated with the wicked king of Judah, Manasseh, who composed a prayer in exile asking for forgiveness of his many sins (2Chr 33:13) and makes a fitting meditation for Confession.

DOMINE Deus omnipotens patrum nostrorum Abraham et Isaac et Iacob et semini eorum iusto;

Domine qui fecisti caelum et terram cum omni ornatu eorum;

qui signasti mare verbo praecepti tui, qui conclusisti abyssum et signasti eam terribili et laudabili nomine tuo;

quem omnia pavent et tremunt a vultu virtutis tuae,

quia importabilis est magnificentia gloriae tuae et insustentabilis ira super peccatores comminationis tuae;

inmensa vero et investigabilis misericordia promissionis tuae,

quoniam Tu es Dominus altissimus super omnem terram benignus longanimis et multum misericors et paenitens super malitias hominum.

Tu, autem, Domine, secundum bonitatem tuam promisisti paenitentiam et remissionem iis qui peccaverunt tibi; et multitudine miserationum tuarum decrevisti paenitentiam peccatoribus in salutem.

Et, tu, igitur, Domine, Deus iustorum, non posuisti paenitentiam iustis Abraham et Isaac et Iacob his qui tibi non peccaverunt, sed posuisti paenitentiam propter me peccatorem.

Quoniam peccavi super numerum harenae maris, multiplicatae sunt iniquitates meae, Domine, multiplicatae sunt iniquitates meae! Et non sum dignus intueri et aspicere altitudinem caeli prae multitudine iniquitatum mearum.

Incurvatus sum multo vinculo ferro, ut non possim attollere caput meum et non est respiratio mihi, quia excitavi iracundiam tuam et malum coram te feci statuens abominationes et multiplicans offensiones.

Et nunc flecto genua cordis mei, precans ad te bonitatem Domine.

Peccavi, Domine, peccavi, et iniquitatem meam agnosco.

Quare peto rogans te, Domine, remitte mihi, remitte mihi! Ne simul perdas me cum iniquitatibus meis neque in aeternum iratus reserves mala mihi neque damnes me in infima terrae loca. Quia tu es, Deus, Deus inquam paenitentium,

et in me ostendes omnem bonitatem tuam! Quia indignum salvabis me secundum magnam misericordiam tuam,

et laudabo te semper omnibus diebus vitae meae. Quoniam te laudat omnis virtus caelorum et tibi est gloria in saecula saeculorum. Amen.

This hymn is attributed to Pope St. Gregory the Great (540-604) and there is good reason to think he may have written it. The ancient preface to St. Columban's Altus prosator describes the arrival of St. Gregory's messengers from Rome bearing gifts and a set of hymns for the Liturgy of the Hours. In turn, St. Columban sent a set of hymns he had composed to St. Gregory. There has been considerable debate of late as to whether St. Gregory really did write the hymn or if he simply sent what was current in Rome at the time. Considerable evidence can be put forth for both positions.
This traditional winter-time Sunday Matins hymn is used in the Liturgia Horarum for the Sunday Office of the Readings of the first and third weeks of the Psalter during Ordinary Time. The hymn below is the complete hymn, whereas in the Liturgia Horarum only the first four verses are used along with a different concluding verse. In the Roman Breviary the hymn has been heavily modified and appears as Primo die, quo Trinitas.

PRIMO dierum omnium,
quo mundus exstat conditus
vel quo resurgens conditor
nos, morte victa, liberat.

Pulsis procul torporibus,
surgamus omnes ocius,
et nocte quaeramus pium,
sicut Prophetam novimus.

Nostras preces ut audiat
suamque dexteram porrigat,
et hic piatos sordibus ¹
reddat polorum sedibus,

Ut quique sacratissimo
huius diei tempore
horis quietis psallimus,
donis beatis muneret.

Iam nunc, Paterna claritas,
te postulamus affatim:
absit libido sordidans,
omnisque actus noxius.

Ne foeda sit, vel lubrica
compago nostri corporis,
per quam averni ignibus
ipsi crememur acrius.

Ob hoc, Redemptor, quaesumus,
ut probra nostra diluas:
vitae perennis commoda
nobis benignus conferas.

Quo carnis actu exsules
effecti ipsi caelibes,
ut praestolamur cernui,
melos canamus gloriae.

Praesta, Pater, piissime,
Patrique compar Unice,
cum Spiritu Paraclito
regnans per omne saeculum.

From the Liturgy of the Hours & Canterbury Hymnal. Translation by J. M Neale (1818-1866).

Changes made by Pope Urban VIII in 1632 to the Roman Breviary:
(Primo die, quo Trinitas): 1: Primo die, quo Trinitas/ beata mundum condidit,/ vel quo resurgens Conditor/ nos, morte victa, liberat:
2: Pulsis procul torporibus,/ surgamus omnes ocius,/ et nocte quaeramus Deum,/ propheta sicut praecipit:
3: Nostras preces ut audiat,/ suamque dexteram porrigat,/ et expiatos sordibus/ reddat polorum sedibus:
4: (same)
5: Iam nunc, Paterna claritas, te postulamus affatim: absint faces libidinis, et omnis actus noxius.
6: Ne foeda sit, vel lubrica/ compago nostri corporis, ob cuius ignes ignibus avernus urat acrius.
7: Mundi Redemptor, quaesumus,/ Tu probra nostra diluas:/ nobisque largus commoda/ vitae perennis conferas.
8: (same)

¹ Some MS have: ut expiatos sordibus.