01 02 03 04 05 06 07 08 09 10 11 12 13 14 15 16

Iudith 1 (Nova Vulgata)

01 Anno duodecimo regni Nabuchodonosor, qui regnavit in Assyriis in Nineve civitate magna, in diebus Arphaxad, qui regnavit in Medis in Ecbatanis
02 et ædificavit in Ecbatanis et in circuitu muros ex lapidibus excisis in latitudinem cubitorum trium et in longitudinem cubitorum sex et fecit altitudinem muri cubitorum septuaginta et latitudinem eius cubitorum quinquaginta
03 et turres eius constituit super portas eius cubitorum centum et latitudinem earum fundavit in cubitos sexaginta.
04 Et fecit portas eius portas exsurgentes in altitudinem cubitorum septuaginta et in latitudinem earum cubitis quadraginta in exitum virtutis potentium eius et in dispositiones peditum eius.
05 Et fecit bellum in diebus illis rex Nabuchodonosor ad Arphaxad regem in campo magno, hic est campus in finibus Ragau.
06 Et convenerunt in pugnam omnes inhabitantes montanam et omnes inhabitantes Euphraten et Tigrin et Hidaspen et campos Arioch regis Elymæorum. Et convenerunt gentes multæ valde ad bellum filiorum Chaldæorum.
07 Et misit Nabuchodonosor rex Assyriorum ad omnes inhabitantes Persidem et ad omnes inhabitantes ad occasum: inhabitantes Ciliciam et Damascum et Libanum et Antilibanum et ad omnes inhabitantes circa faciem maritimæ;
08 et ad eos, qui sunt in nationibus Carmeli et Galaad, et ad superiorem Galilæam et ad campum magnum Esdrelon;
09 et ad omnes, qui in Samaria et civitatibus eius et trans Iordanen usque in Ierusalem et Bathanam et Chelus et Cades et flumen Ægypti et Taphnas et Ramesses et omnem terram Gessen,
10 usquedum veniatur supra Tanim et Memphin, et ad omnes inhabitantes Ægyptum, usquedum veniatur ad fines Æthiopiæ.
11 Et contempserunt omnes inhabitantes universam terram verbum Nabuchodonosor regis Assyriorum et non convenerunt cum eo in pugnam, quoniam non timuerunt eum, sed erat adversus eos quasi vir unus. Et remiserunt legatos eius vacuos in despectu faciei eorum.
12 Et indignatus est rex Nabuchodonosor ad omnem terram istam vehementer. Et iuravit per thronum et regnum suum se vindicaturum esse omnes fines Ciliciæ et Damascenæ et Syriæ, sublaturum se gladio suo et omnes inhabitantes Moab et filios Ammon et omnem Iudæam et omnes, qui in Ægypto, usquedum veniatur ad fines duorum marium.
13 Et præparavit se in virtute sua adversus regem Arphaxad in anno septimo decimo et invaluit in pugna sua et evertit omnem virtutem Arphaxad et omnem equitatum eius et omnes currus ipsius
14 et dominatus est civitatibus eius. Et abiit usque ad Ecbatana et obtinuit turres et prædavit plateas eius et ornatum eius posuit in improperium illius.
15 Et cepit Arphaxad in montibus Ragau et iaculatus est eum iaculis suis et disperdidit eum usque in illum diem.
16 Et reversus est postea in Nineven ipse et commixtura eius, multitudo hominum pugnatorum multa valde. Et erat ibi requiescens et epulans ipse et virtus eius per dies centum viginti.

Iudith 2 (Nova Vulgata)

01 Et in anno octavo decimo, secundo et vicesimo die mensis primi factum est verbum Nabuchodonosor regis Assyriorum, ut vindicaret omnem terram, sicut locutus est.
02 Et convocavit omnes famulos suos et omnes magnates suos et posuit cum eis secretum consilii sui et consummavit omne malum terræ ex ore suo;
03 et ipsi iudicaverunt exterminare omnem carnem eorum, qui non sunt obsecuti verbo oris eius.
04 Et factum est, cum consummasset consilium suum, vocavit Nabuchodonosor rex Assyriorum Holofernen principem militiæ virtutis suæ, qui erat secundus post se,
05 et dixit ad eum: « Hæc dicit rex magnus, universæ terræ dominus. Ecce tu exies a facie mea et accipies tecum viros fidentes in virtute sua: in centum viginti milia peditum et multitudinem equorum cum ascensoribus duodecim milia;
06 et exies in obviam universæ terræ ad occasum, quia non crediderunt verbo oris mei.
07 Et denuntiabis eis, ut præparent mihi terram et aquam, quoniam ego exeam in ira mea ad eos et cooperiam omnem faciem terræ in pedibus virtutis meæ et dabo eos in rapinam,
08 et vulnerati illorum replebunt valles eorum, et omnis torrens et flumen inundans mortuis eorum replebuntur.
09 Et adducam captivitatem eorum ad extrema universæ terræ.
10 Tu autem exiens præoccupabis mihi omnem finem eorum, et tradent se tibi, et reservabis mihi in diem redargutionis eorum.
11 Super eos autem, qui non obœdiunt, non parcet oculus tuus, ut des eos in occisionem et rapinam in tota terra tua,
12 quoniam vivo ego et potestas regni mei; locutus sum et faciam omnia hæc in manu mea.
13 Et tu non præteries unum verbum domini tui, sed consummans consummabis, sicut præcepi tibi, et non prolongabis, ut facias ea ».
14 Et exiit Holofernes a facie domini sui et vocavit omnes præfectos et duces et magistratus virtutis Assyriæ
15 et numeravit electos viros in expeditionem, quemadmodum præceperat ei dominus suus, in centum viginti milia et equitum sagittariorum duodecim milia.
16 Et disposuit eos, quemadmodum belli multitudo constituitur.
17 Et accepit camelos et asinos et mulos ad utensilia eorum, multitudinem magnam valde, et oves et boves et capras in præparationem eorum, quorum non erat numerus,
18 et epimenia omni viro in multitudinem; et aurum et argentum de domo regis multum valde.
19 Et exiit a Nineve ipse et omnis virtus eius in profectionem, ut præcederet regem Nabuchodonosor et cooperiret omnem faciem terræ, quæ est ad occasum, in quadrigis et equitibus et peditibus electis suis.
20 Et multa mixtura sicut locusta convenerunt cum eis et sicut arena terræ; non enim erat numerus præ multitudine eorum.
21 Et exierunt ex Nineve viam dierum trium super faciem campi Bectileth et posuerunt tabernacula sua a Bectileth iuxta montem, qui est in sinistra superioris Ciliciæ.
22 Et accepit omnem virtutem suam, pedites et equites et quadrigas suas et abiit inde in montanam
23 et concidit Phut et Lud et prædaverunt omnes filios Rassis et filios Ismael, qui erant contra faciem deserti ad austrum Chelæorum.
24 Et transgressus est Euphraten et transiit Mesopotamiam et diruit omnes civitates excelsas, quæ erant ad torrentem Abronam, usquequo veniatur ad mare.
25 Et occupavit terminos Ciliciæ et concidit omnes adversantes sibi et venit usque ad terminos Iapheth, qui sunt ad austrum contra faciem Arabiæ.
26 Et circuivit omnes filios Madian et succendit tabernacula eorum et prædavit stabula eorum.
27 Et descendit in campum Damasci in diebus messis frumenti et succendit omnes agros eorum; greges et armenta dedit in exterminium et civitates eorum spoliavit et campos eorum ventilavit et percussit omnes iuvenes eorum in ore gladii.
28 Et incidit timor et tremor eius super inhabitantes maritimam, qui erant in Sidone et Tyro, et inhabitantes Sur et Ochina et omnes, qui incolebant Iamniam; et habitantes in Azoto et Ascalone et Gaza timuerunt eum valde.

Iudith 3 (Nova Vulgata)

01 Et miserunt ad eum legatos verbis pacificis dicentes:
02 « Ecce nos pueri Nabuchodonosor regis magni adstamus coram te; utere nobis, quemadmodum placet faciei tuæ.
03 Ecce villæ nostræ et omnis locus noster et omnis campus frumenti et greges et armenta et omnia stabula iumentorum nostrorum adstant ante faciem tuam; utere, quemadmodum placet tibi.
04 Ecce et civitates nostræ et, qui inhabitant in eis, servi tui sunt; veniens occurre eis, sicut est bonum in oculis tuis ».
05 Et venerunt viri ad Holofernen et nuntiaverunt ei secundum verba hæc.
06 Et descendit ad maritimam ipse et virtus eius et custodivit civitates excelsas et accepit ex eis in auxilium viros electos.
07 Et exceperunt eum ipsi et omnis circumregio eorum cum coronis et choris et tympanis.
08 Et destruxit omnes fines eorum et lucos eorum excidit, et datum ei erat omnes deos terræ exterminare, ut ipsi soli Nabuchodonosor servirent omnes gentes, et omnes linguæ et omnes tribus eorum invocarent eum deum.
09 Et venit contra faciem Esdrelon prope Dothain, quæ est contra descensum magnum Iudææ,
10 et castra posuerunt inter Gabaa et Scytharum civitatem. Et erat ibi mensem dierum, ut colligeret omnia utensilia virtutis suæ.

Iudith 4 (Nova Vulgata)

01 Et audierunt filii Israel, qui habitabant in Iudæa, omnia, quæcumque fecerat gentibus Holofernes princeps militiæ Nabuchodonosor regis Assyriorum, et quemadmodum spoliaverat omnia sancta eorum et dederat ea in exterminium.
02 Et timuerunt multum valde a facie eius et pro Ierusalem et pro templo Domini Dei sui turbati sunt,
03 quoniam nuper ascenderant de captivitate, et nuper omnis populus Iudææ collectus erat, et vasa et altare et domus ex commaculatione sanctificata erant.
04 Et miserunt in omnem finem Samariæ et in vicos et Bethoron et Abelmain et Iericho et Choba et Aisora et convallem Salem.
05 Et præoccupaverunt omnes vertices montium excelsorum et muris circumdederunt vicos, qui in eis sunt, et reposuerunt epimenia in præparationem pugnæ, quoniam nuper erant campi eorum demessi.
06 Et scripsit Ioachim sacerdos magnus, qui erat in diebus illis in Ierusalem, inhabitantibus Betuliam et Betomesthaim, quæ est supra descensum contra Esdrelon, contra faciem campi prope Dothain,
07 dicens ut obtinerent ascensus montanæ, quoniam per eos erat introitus in Iudæam et erat facile prohibere ascendentes, eo quod angustus esset accessus viris plus quam duobus.
08 Et fecerunt filii Israel, sicut constituerat illis Ioachim sacerdos magnus et seniores totius plebis Israel, qui sedebant in Ierusalem.
09 Et exclamavit omnis vir Israel ad Deum in instantia magna, et humiliaverunt animas suas in ieiunio magno;
10 ipsi et mulieres eorum et infantes eorum et iumenta eorum et omnis advena et mercennarius et argento emptus eorum posuerunt cilicia super lumbos suos.
11 Et omnis vir Israel et mulier et pueri, qui habitabant in Ierusalem, prociderunt ante faciem templi et cineraverunt capita sua et extenderunt cilicia sua contra faciem templi Domini.
12 Et altare cilicio cooperuerunt et clamaverunt ad Deum Israel unanimes instanter, ut non daret in rapinam infantes eorum et mulieres in prædam et civitates hereditatis eorum in exterminium et sancta in maculationem et in improperium, gaudium gentibus.
13 Et audivit Dominus vocem eorum et vidit angustiam eorum; et erat populus ieiunans dies plures in tota Iudæa et Ierusalem, et prociderunt contra faciem sanctorum Domini omnipotentis.
14 Et Ioachim sacerdos magnus et omnes adstantes ante conspectum Domini sacerdotes et deservientes Domino præcincti ciliciis lumbos suos offerebant holocaustum instantiæ et vota et voluntaria munera populi.
15 Et erat cinis super cidares eorum, et clamabant ad Dominum ex omni virtute, ut in bonum visitaret omnem domum Israel.

Iudith 5 (Nova Vulgata)

01 Et renuntiatum est Holoferni principi militiæ virtutis Assyriæ quoniam filii Israel præparaverant se ad pugnam et transitus montanæ concluserant et muris cinxerant omnem verticem montis excelsi et posuerant in campis offendicula.
02 Et iratus est iracundia valde et convocavit omnes principes Moab et duces Ammon et omnes magistratus maritimæ
03 et dixit eis: « Renuntiate mihi, filii Chanaan: Quis est iste populus, qui sedet in montanis? Quæ sunt autem, quas inhabitant, civitates, et quæ est multitudo virtutis eorum? Et in quo est potestas et fortitudo eorum, et quis præest super eos rex, dux militiæ eorum?
04 Et quare terga verterunt, ne venirent in obviam mihi præ omnibus, qui inhabitant ad occasum? ».
05 Et dixit ad eum Achior dux filiorum Ammon: « Audiat dominus meus verbum ex ore servi tui, et referam tibi veritatem de populo isto, qui inhabitat montana ista iuxta te, et non exibit mendacium ex ore servi tui.
06 Populus hic est ex progenie Chaldæorum
07 et inhabitaverunt primum in Mesopotamia, quoniam noluerunt sequi deos patrum suorum, qui fuerunt in terra Chaldæorum præclari.
08 Et declinaverunt de via parentum suorum et adoraverunt Deum cæli, Deum, quem cognoverunt; et eiecerunt eos a facie deorum suorum, et fugerunt in Mesopotamiam et inhabitaverunt ibi dies multos.
09 Et dixit Deus eorum, ut exirent de peregrinatione ipsorum et irent in terram Chanaan. Et inhabitaverunt ibi et repleti sunt auro et argento et pecoribus multis valde.
10 Et descenderunt in Ægyptum — cooperuerat enim fames faciem terræ Chanaan — et commorati sunt ibi, usquedum enutriti sunt et facti sunt ibi in multitudinem magnam, nec erat numerus generis eorum.
11 Et insurrexerunt super eos Ægyptii et circumvenerunt eos in luto et latere, humiliaverunt eos et posuerunt eos in servos.
12 Et clamaverunt ad Deum suum, et percussit totam terram Ægypti plagis, in quibus non erat medicina, et eiecerunt eos Ægyptii a facie sua.
13 Et exsiccavit Deus Rubrum mare ante eos
14 et eduxit eos in viam Sinai et Cadesbarne. Et eiecerunt omnes inhabitantes in eremo
15 et habitaverunt in terra Amorræorum et omnes Hesebonitas exstirpaverunt in virtute sua. Et transeuntes Iordanem possederunt totam montanam
16 et eiecerunt a facie sua Chananæum et Pherezæum et Iebusæum et Sichem et omnes Gergesæos et habitaverunt in ea diebus multis.
17 Et, usquedum non peccarent in conspectu Dei sui, erant cum ipsis bona, quia Deus odiens iniquitatem cum ipsis est.
18 Sed, cum recesserunt a via, quam disposuerat illis, exterminati sunt in bellis multis multum valde et captivi ducti sunt in terram non suam, et templum Dei eorum devenit ad solum, et civitates eorum comprehensæ sunt ab adversariis.
19 Et nunc revertentes ad Deum suum ascenderunt a dispersione, qua dispersi fuerant, et possederunt Ierusalem, ubi sanctuarium eorum est, et inhabitaverunt in montana, quia erat deserta.
20 Et nunc, dominator domine, siquidem est ignorantia in populo isto, et peccant in Deum suum, inspiciemus quoniam est in illis offendiculum hoc et ascendemus et expugnabimus eos;
21 si autem non est iniquitas in ipsa gente, transeat dominus meus, ne forte protegat eos Dominus eorum et Deus eorum, et erimus in improperium coram omni terra ».
22 Et factum est, ut desiit loqui Achior verba hæc, murmuravit omnis populus, qui erat in circuitu tabernaculi. Et dixerunt magnates Holoferni et omnes, qui habitabant maritimam et Moab, ut configerent eum:
23 « Non enim timebimus a filiis Israel; ecce enim populus, in quo non est virtus neque potestas in pugnam validam.
24 Propter hoc ascendemus, et erunt in escam militiæ tuæ, dominator Holofernes ».

Iudith 6 (Nova Vulgata)

01 Et, cum cessasset tumultus viro rum, qui erant in circuitu conci lii, dixit Holofernes princeps militiæ virtutis Assyriæ ad Achior coram omni populo alienigenarum et ad omnes filios Moab:
02 « Et quis es tu, Achior, et mercennarii Ephraim, quoniam prophetasti nobis sicut hodie et dixisti quoniam genus filiorum Israel non expugnatur, quoniam Deus eorum proteget eos? Et quis est Deus, nisi Nabuchodonosor rex omnis terræ? Hic mittet potestatem suam et disperdet eos a facie terræ, et non liberabit eos Deus eorum.
03 Sed nos servi illius percutiemus eos sicut hominem unum, nec sustinebunt vim equorum nostrorum.
04 Inundabimus enim eos in ipsis, et montes eorum inebriabuntur sanguine eorum, et campi eorum replebuntur mortuis eorum, et non resistet vestigium pedum eorum contra faciem nostram, sed perditione perient. Dicit rex Nabuchodonosor, dominus universæ terræ; dixit enim, et non frustrabuntur verba oris eius.
05 Tu autem, Achior, mercennari Ammon, qui locutus es verba hæc in die iniquitatis tuæ, non videbis faciem meam iam ex hac die, quoadusque ulciscar in genus illorum, qui ascenderunt ex Ægypto.
06 Et tunc pertransiet ferrum militiæ meæ et populus famulorum meorum latera tua, et cades cum vulneratis eorum, cum venero.
07 Et deducent te servi mei in montanam et ponent te in una civitatum ascensuum
08 et non peries, donec extermineris cum eis.
09 Et, si speras corde tuo quoniam non capientur, non concidat facies tua. Locutus sum, et nihil decidet verborum meorum ».
10 Et præcepit Holofernes servis suis, qui erant adstantes in tabernaculo eius, ut comprehenderent Achior et ducerent eum in Betuliam et traderent in manus filiorum Israel.
11 Et comprehenderunt eum servi eius et duxerunt illum extra castra in campum et promoverunt ex medio campo in montanam et advenerunt ad fontes, qui erant sub Betulia.
12 Et, ut viderunt eos viri civitatis super verticem montis, acceperunt arma sua et exierunt extra civitatem supra cacumen montis, et omnis vir fundibalarius occupavit ascensus eorum et mittebat lapides super eos.
13 Et accedentes sub monte alligaverunt Achior et reliquerunt proiectum sub radice montis et reversi sunt ad dominum suum.
14 Descendentes autem filii Israel de civitate sua adstiterunt ei et solventes eum perduxerunt in Betuliam et adduxerunt eum ad principes civitatis suæ,
15 qui erant in diebus illis Ozias filius Michæ de tribu Simeon et Chabris filius Gothoniel et Charmis filius Melchiel.
16 Et convocaverunt omnes seniores civitatis, et concurrerunt omnes iuvenes eorum et mulieres et pueri eorum in ecclesiam; et statuerunt Achior in medio omnis populi ipsorum, et interrogavit eum Ozias, quid contigisset.
17 Et respondens indicavit eis verba consilii Holofernis et omnia verba, quæcumque locutus est in medio principum filiorum Assyriæ, et quæcumque magniverbatus est Holofernes adversus domum Israel.
18 Et procidens omnis populus adoraverunt Deum et clamaverunt dicentes:
19 « Domine, Deus cæli, respice ad superbiam eorum et miserere humilitatis generis nostri et respice ad faciem eorum, qui sanctificati sunt tibi in hac die ».
20 Et consolati sunt Achior et laudaverunt eum valde.
21 Et suscepit eum Ozias de ecclesia in domum suam et fecit cenam senioribus, et invocaverunt Deum Israel in adiutorium per totam noctem illam.

Iudith 7 (Nova Vulgata)

01 Crastina autem die præcepit Holofernes omni militiæ suæ et omni populo suo, qui affuerunt in auxilium illius, ut pararent se ad Betuliam et ascensus montanæ præoccuparent et facerent pugnam adversus filios Israel.
02 Et paraverunt se in illa die omnis vir potens eorum; et virtus eorum virorum bellatorum erat centum septuaginta milia peditum et equitum duodecim milia, præter impedimenta et viros, qui erant pedites in eis, multitudo magna valde.
03 Et castra collocaverunt in convallem iuxta Betuliam ad fontem et prætenderunt in latitudinem contra Dothain usque ad Abelmain et in longitudinem a Betulia usque Chyamonem, quæ est contra Esdrelon.
04 Filii autem Israel, ut viderunt multitudinem eorum, turbati sunt valde et dixerunt unusquisque ad proximum suum: « Nunc lingent isti faciem totius terræ, nec montes alti neque valles neque colles sustinebunt pondus eorum ».
05 Et accipientes unusquisque vasa sua bellica et accendentes ignem in turribus murorum suorum manebant custodientes per totam noctem illam.
06 Altera autem die eduxit Holofernes omnem equitatum suum contra faciem filiorum Israel, qui erant in Betulia,
07 et visitavit ascensus civitatis eorum et fontes aquarum perambulavit et præoccupavit eos. Et præposuit eis castra virorum bellatorum et ipse convertit in populum suum.
08 Et accedentes ad eum omnes principes filiorum Esau et omnes duces populi Moab et magistratus maritimæ dixerunt:
09 « Audiat verbum dominator noster, ne fiat confractio in virtute tua.
10 Populus enim hic filiorum Israel non fidit in lanceis suis sed in altitudinibus montium, in quibus inhabitant; non enim est facile ascendere vertices montium ipsorum.
11 Et nunc, dominator, noli pugnare ad eos sicut pugna fit belli, et non cadet ex populo tuo vir unus;
12 sed mane in castris tuis custodiens omnem virum virtutis tuæ, et obtineant pueri tui fontem aquarum, qui emanat a radice montis,
13 quia inde hauriunt aquas omnes inhabitantes Betuliam. Et interficiet eos sitis, et tradent civitatem suam, et nos et populus tuus ascendemus super vertices montium proximos et obsidebimus in eis in custodiam, ut non exeat de civitate vir unus.
14 Et destilliscent in fame et siti ipsi et mulieres eorum et filii eorum et, priusquam veniat gladius super eos, prosternentur in plateis habitationis suæ,
15 et retribues eis retributionem malam, eo quod secesserunt et non obviaverunt faciei tuæ in pace ».
16 Et placuerunt verba eorum coram Holoferne et coram omnibus famulis eius, et constituit facere, ut locuti sunt.
17 Et promoverunt castra filii Moab et cum eis quinque milia filiorum Assyriæ et castra constituerunt in convalle et præoccupaverunt aquas et fontes aquarum filiorum Israel.
18 Et ascenderunt filii Ammon et filii Esau et castra constituerunt in montana contra Dothain. Et miserunt ex eis ad austrum et orientem contra Egrebel, quæ est iuxta Chus, quæ est ad rivum Mochmur. Et reliqua militia Assyriorum castra constituerunt in campo et operuerunt omnem faciem terræ; et tabernacula et impedimenta eorum constituerunt in turba multa, et erant in multitudinem magnam valde.
19 Et filii Israel clamaverunt ad Dominum Deum suum, quoniam minorabatur spiritus eorum, quoniam circumdederant eos omnes inimici eorum, et non poterant effugere de medio eorum.
20 Et manserunt in circuitu eorum omnia castra Assyriæ, pedites et quadrigæ et equites eorum per dies triginta quattuor. Et deficiebant omnibus inhabitantibus Betuliam omnia vasa aquarum eorum,
21 et cisternæ eorum evacuabantur, et non habebant quod biberent in satietatem aquam unam diem, quoniam in mensura dabant eis bibere.
22 Et anxiati sunt infantes eorum, et mulieres et iuvenes deficiebant a siti et cadebant in plateis civitatis et in transitu portarum, et non erat virtus adhuc in eis.
23 Et collegit se omnis populus ad Oziam et ad principes civitatis, iuvenes et mulieres et infantes, et clamaverunt voce magna et dixerunt coram omnibus senioribus:
24 « Iudicet Deus inter vos et nos, quoniam fecistis in nobis iniquitatem magnam non loquentes pacifica cum filiis Assyriæ.
25 Et nunc non est qui nos adiuvet, sed vendidit nos Deus in manus eorum, ut prosterneremur ante eos in siti et perditione magna.
26 Et nunc convocate eos et tradite civitatem totam in captivitatem populo Holofernis et omni virtuti eius.
27 Melius est enim nos fieri illis in rapinam; erimus enim eis in servos et ancillas, et vivet anima nostra, et non videbimus mortem infantium nostrorum in oculis nostris et mulieres et filios nostros deficientes in animabus suis.
28 Contestamur vobis cælum et terram et Deum eorum et Dominum patrum nostrorum, qui ulciscitur in nos secundum peccata nostra et secundum peccata patrum nostrorum, ut non faciat secundum verba hæc in hac die ».
29 Et factus est fletus magnus in medio ecclesiæ omnium unanimiter, et clamaverunt ad Dominum Deum voce magna.
30 Et dixit ad eos Ozias: « Æquo animo estote, fratres, et sustineamus adhuc dies quinque, in quibus convertet Dominus Deus noster misericordiam suam super nos; non enim derelinquet nos in consummationem.
31 Si autem transierint isti quinque dies, et non fuerit super nos adiutorium, faciam secundum verba vestra ».
32 Et dispersit plebem unumquemque in castra sua, et super muros et turres civitatis abierunt, et mulieres et filios in domus suas dimiserunt; et erant in magna humilitate valde.