01 Et factum est in anno sexto, in sexto mense, in quinta mensis,
ego sedebam in domo mea, et senes Iudæ sedebant coram me, et cecidit
super me ibi manus Domini Dei,
02 et vidi: et ecce similitudo quasi aspectus viri, ab aspectu
lumborum eius et deorsum ignis, et a lumbis eius et sursum quasi
aspectus splendoris ut visio electri.
03 Emisit similitudinem manus et apprehendit me in cincinno
capitis mei; et elevavit me spiritus inter terram et cælum et adduxit
in Ierusalem, in visionibus Dei, iuxta ostium interius, quod
respiciebat aquilonem, ubi erat statutum idolum zeli ad provocandam
æmulationem.
04 Et ecce ibi gloria Dei Israel secundum visionem, quam videram
in campo;
05 et dixit ad me: « Fili hominis, leva oculos tuos ad viam
aquilonis ». Et levavi oculos meos ad viam aquilonis, et ecce ab
aquilone portæ altaris hoc idolum zeli in introitu.
06 Et dixit ad me: « Fili hominis, putasne vides tu, quid
isti faciunt, abominationes magnas, quas domus Israel facit hic, ut
procul recedam a sanctuario meo? Et adhuc conversus videbis
abominationes maiores ».
07 Et duxit me ad ostium atrii, et vidi: et ecce foramen unum in
pariete.
08 Et dixit ad me: “Fili hominis, fode parietem”; et cum
perfodissem parietem, apparuit ostium unum.
09 Et dixit ad me: « Ingredere et vide abominationes
pessimas, quas isti faciunt hic ».
10 Et ingressus vidi: et ecce omnis similitudo reptilium et
animalium abominatio et universa idola domus Israel depicta erant in
pariete in circuitu per totum;
11 et septuaginta viri de senioribus domus Israel, et Iezonias
filius Saphan stabat in medio eorum stantium ante picturas, et
unusquisque habebat turibulum in manu sua, et vapor nebulæ de ture
consurgebat.
12 Et dixit ad me: « Certe vides, fili hominis, quæ seniores
domus Israel faciunt in tenebris, unusquisque in cubiculo simulacri
sui; dicunt enim: “Non videt Dominus nos, dereliquit Dominus
terram””.
13 Et dixit ad me: « Adhuc videbis abominationes maiores,
quas isti faciunt ».
14 Et duxit me ad ostium portæ domus Domini, quod respiciebat ad
aquilonem, et ecce ibi mulieres sedebant plangentes Thammuz.
15 Et dixit ad me: “Certe vidisti, fili hominis; adhuc videbis
abominationes maiores his ».
16 Et introduxit me in atrium domus Domini interius, et ecce in
ostio templi Domini, inter vestibulum et altare, quasi viginti
quinque viri dorsa habentes contra templum Domini et facies ad
orientem, et adorabant ad ortum solis.
17 Et dixit ad me: « Certe vidisti, fili hominis; numquid
parum est hoc domui Iudæ, ut facerent abominationes istas, quas
fecerunt hic, quia replentes terram iniquitate iterum irritaverunt me
et ecce applicant ramum ad nares suas.
18 Ergo et ego faciam in furore: non parcet oculus meus, nec
miserebor et, cum clamaverint ad aures meas voce magna, non exaudiam
eos ».
01 Et clamavit in auribus meis voce magna dicens:
« Appropinquaverunt visitationes urbis, et unusquisque vas
interfectionis habet in manu sua ».
02 Et ecce sex viri veniebant de via portæ superioris, quæ
respicit ad aquilonem, et uniuscuiusque vas interitus in manu eius;
vir quoque unus in medio eorum vestitus lineis, et atramentarium
scriptoris ad renes eius; et ingressi sunt et steterunt iuxta altare
æreum.
03 Et gloria Dei Israel elevata est de cherub, super quem erat,
ad limen domus; et vocavit virum, qui indutus erat lineis et
atramentarium scriptoris habebat in lumbis suis.
04 Et dixit Dominus ad eum: « Transi per mediam civitatem in
medio Ierusalem et signa thau super frontes virorum gementium et
dolentium super cunctis abominationibus, quæ fiunt in medio
eius ».
05 Et illis dixit, audiente me: « Transite per civitatem
sequentes eum et percutite; non parcat oculus vester, neque
misereamini:
06 senem, adulescentulum et virginem et parvulum et mulieres
interficite usque ad internecionem; omnem autem, super quem videritis
thau, ne occidatis, et a sanctuario meo incipite ». Cœperunt
ergo a viris senioribus, qui erant ante faciem domus.
07 Et dixit ad eos: “Contaminate domum et implete atria
interfectis. Egredimini ». Et egressi sunt et percutiebant eos,
qui erant in civitate.
08 Et cæde completa, remansi ego ruique super faciem meam et
clamans aio: “Heu, Domine Deus! Ergone disperdes omnes reliquias
Israel, effundens furorem tuum super Ierusalem? ».
09 Et dixit ad me: « Iniquitas domus Israel et Iudæ magna
est nimis valde; et repleta est terra sanguinibus, et civitas repleta
est iniustitia. Dixerunt enim: “Dereliquit Dominus terram, et Dominus
non videt”;
10 igitur et meus non parcet oculus, neque miserebor: viam eorum
super caput eorum reddam ».
11 Et ecce vir, qui indutus erat lineis, qui habebat
atramentarium in lumbis suis, respondit verbum dicens: « Feci,
sicut præcepisti mihi ».
01 Et vidi: et ecce super firmamentum, quod erat super caput
cherubim, quasi lapis sapphirus, quasi species similitudinis solii
apparuit super ea.
02 Et dixit ad virum, qui indutus erat lineis, et ait:
« Ingredere in medio rotarum, quæ sunt subtus cherub, et imple
manus tuas prunis ignis, quæ sunt inter cherubim, et effunde super
civitatem ». Ingressusque est in conspectu meo.
03 Cherubim autem stabant a dextris domus, cum ingrederetur vir,
et nubes implevit atrium interius.
04 Et elevata est gloria Domini desuper cherub ad limen domus, et
repleta est domus nube, et atrium repletum est splendore gloriæ
Domini.
05 Et sonitus alarum cherubim audiebatur usque ad atrium
exterius, quasi vox Dei omnipotentis loquentis.
06 Cumque præcepisset viro, qui indutus erat lineis, dicens:
« Sume ignem de medio rotarum, de medio cherubim »,
ingressus ille stetit iuxta rotam;
07 et extendit cherub manum de medio cherubim ad ignem, qui erat
inter cherubim, et sumpsit et dedit in manus eius, qui indutus erat
lineis; qui accipiens egressus est.
08 Et apparuit in cherubim similitudo manus hominis subtus pennas
eorum,
09 et vidi: et ecce quattuor rotæ iuxta cherubim; rota una iuxta
cherub unum, et rota alia iuxta cherub unum, species autem rotarum
erat quasi species lapidis chrysolithi,
10 et aspectus earum similitudo una illis quattuor, quasi sit
rota in medio rotæ.
11 Cumque ambularent in quattuor partes, gradiebantur et non
convertebantur ambulantes, sed ad locum, ad quem ire declinabat quæ
prima erat, sequebantur et ceteræ nec convertebantur, cum ambularent.
12 Et omne corpus eorum et terga et manus et pennæ et rotæ plena
erant oculis in circuitu illis quattuor;
13 et rotæ istæ vocatæ sunt Volubiles, audiente me.
14 Quattuor autem facies habebat unumquodque: facies prima facies
cherub, et facies secunda facies hominis, et tertia facies leonis, et
quarta facies aquilæ.
15 Et elevati sunt cherubim: ipsum est animal, quod videram iuxta
fluvium Chobar.
16 Cumque ambularent, cherubim ibant pariter, et rotæ iuxta ea;
et cum elevarent cherubim alas suas, ut exaltarentur de terra, non
convertebantur rotæ, sed et ipsæ iuxta erant.
17 Stantibus illis, stabant et cum elevatis elevabantur; spiritus
enim animalium erat in eis.
18 Et egressa est gloria Domini a limine templi et stetit super
cherubim;
19 et elevantes cherubim alas suas exaltata sunt a terra coram
me, et, illis egredientibus, rotæ quoque subsecutæ sunt; et stetit in
introitu portæ domus Domini orientalis, et gloria Dei Israel erat
super eos.
20 Ipsum est animal, quod vidi subter Deum Israel iuxta fluvium
Chobar, et intellexi quia cherubim essent.
21 Quattuor per quattuor vultus unicuique, et quattuor alæ
unicuique, et similitudo manus hominis sub alis eorum;
22 et similitudo vultuum eorum, ipsi vultus quorum aspectum
videram iuxta fluvium Chobar. Et singuli ante faciem suam
gradiebantur.
01 Et elevavit me spiritus et duxit me ad portam domus Domini
orientalem, quæ respicit solis ortum; et ecce in introitu portæ
viginti quinque viri, et vidi in medio eorum Iezoniam filium Azur et
Pheltiam filium Banaiæ, principes populi.
02 Dixitque ad me: « Fili hominis, hi sunt viri, qui
cogitant iniquitatem et tractant consilium pessimum in urbe ista
03 dicentes: “Nonne dudum ædificatæ sunt domus? Hæc est lebes,
nos autem carnes”.
04 Idcirco vaticinare de eis; vaticinare, fili hominis ».
05 Et irruit in me spiritus Domini et dixit ad me:
« Loquere. Hæc dicit Dominus: Sic locuti estis, domus Israel, et
cogitationes cordis vestri ego novi.
06 Plurimos occidistis in urbe hac et implestis vias eius
interfectis.
07 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Interfecti vestri, quos
posuistis in medio eius, hi sunt carnes, et hæc est lebes, et educam
vos de medio eius.
08 Gladium metuitis, et gladium inducam super vos, ait Dominus
Deus.
09 Et eiciam vos de medio eius daboque vos in manu hostium et
faciam in vobis iudicia.
10 Gladio cadetis, in finibus Israel iudicabo vos, et scietis
quia ego Dominus.
11 Hæc non erit vobis in lebetem, et vos non eritis in medio eius
in carnes: in finibus Israel iudicabo vos;
12 et scietis quia ego Dominus, qui in præceptis meis non
ambulastis et iudicia mea non fecistis, sed iuxta iudicia gentium,
quæ in circuitu vestro sunt, estis operati ».
13 Et factum est cum prophetarem, Pheltias filius Banaiæ mortuus
est; et cecidi in faciem meam, clamans voce magna, et dixi:
« Heu, Domine Deus, consummationem tu facis reliquiarum
Israel! ».
14 Et factum est verbum Domini ad me dicens:
15 « Fili hominis, fratres tui, fratres tui, viri propinqui
tui et omnis domus Israel, universi, quibus dixerunt habitatores
Ierusalem: “Longe sunt a Domino; nobis data est terra in
possessionem”.
16 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Quia longe feci eos in
gentibus et quia dispersi eos in terris, ero eis in sanctificationem
modicam in terris, ad quas venerunt.
17 Propterea loquere: Hæc dicit Dominus Deus: Congregabo vos de
populis et adunabo de terris, in quibus dispersi estis, daboque vobis
humum Israel.
18 Et ingredientur illuc et auferent omnes offensiones cunctasque
abominationes eius de illa.
19 Et dabo eis cor aliud et spiritum novum tribuam in visceribus
eorum; et auferam cor lapideum de carne eorum et dabo eis cor
carneum,
20 ut in præceptis meis ambulent et iudicia mea custodiant
faciantque ea et sint mihi in populum, et ego sim eis in Deum.
21 Quorum cor post offendicula et abominationes suas ambulat,
horum viam in capite suo ponam », dicit Dominus Deus.
22 Et elevaverunt cherubim alas suas, et rotæ cum eis, et gloria
Dei Israel erat super eos;
23 et ascendit gloria Domini de medio civitatis stetitque super
montem, qui est ad orientem urbis.
24 Et spiritus levavit me adduxitque in Chaldæam ad
transmigrationem in visione in spiritu Dei; et sublata est a me
visio, quam videram.
25 Et locutus sum ad transmigrationem omnia verba Domini, quæ
ostenderat mihi.
01 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
02 « Fili hominis, in medio domus exasperantis tu habitas,
qui oculos habent ad videndum et non vident, et aures ad audiendum et
non audiunt, quia domus exasperans est.
03 Tu ergo, fili hominis, fac tibi vasa transmigrationis et
transmigrabis per diem coram eis; transmigrabis autem de loco tuo ad
locum alterum in conspectu eorum, si forte aspiciant, quia domus
exasperans est.
04 Et efferes foras vasa tua quasi vasa transmigrantis per diem
in conspectu eorum; tu autem egredieris vespere coram eis, sicut
egreditur migrans.
05 Ante oculos eorum perfode tibi parietem et efferes per eum;
06 in conspectu eorum in umeris portabis, in caligine efferes:
faciem tuam velabis et non videbis terram, quia portentum dedi te
domui Israel ».
07 Feci ergo, sicut præceperat mihi Dominus: vasa mea protuli
quasi vasa transmigrantis per diem et vespere perfodi mihi parietem
manu; et in caligine extuli in umeris portans in conspectu eorum.
08 Et factus est sermo Domini ad me mane dicens:
09 « Fili hominis, numquid non dixerunt ad te domus Israel,
domus exasperans: “Quid tu facis?”.
10 Dic ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Super ducem onus istud,
qui est in Ierusalem, et super omnem domum Israel, quæ est in medio
eius.
11 Dic: Ego portentum vestrum. Quomodo feci, sic fiet illis: in
transmigrationem et in captivitatem ibunt.
12 Et dux, qui est in medio eorum, in umeris portabit, in
caligine, et egredietur; parietem perfodient, ut transitus fiat per
eum; faciem suam operiet, ut non videat oculo terram.
13 Et extendam rete meum super illum, et capietur in tendicula
mea; et adducam eum in Babylonem in terram Chaldæorum, et ipsam non
videbit ibique morietur.
14 Et omnes, qui circa eum sunt, præsidium eius et agmina eius,
dispergam in omnem ventum; et gladium evaginabo post eos.
15 Et scient quia ego Dominus, quando dispersero illos in
gentibus et disseminavero eos in terris.
16 Et relinquam ex eis viros paucos a gladio et fame et
pestilentia, ut narrent omnia scelera eorum in gentibus, ad quas
ingredientur, et scient quia ego Dominus ».
17 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
18 « Fili hominis, panem tuum in conturbatione comede; sed
et aquam tuam in trepidatione et sollicitudine bibe.
19 Et dices ad populum terræ: Hæc dicit Dominus Deus ad eos, qui
habitant in Ierusalem in terra Israel: Panem suum in sollicitudine
comedent et aquam suam in desolatione bibent, quia desolabitur terra
a plenitudine sua propter violentiam omnium, qui habitant in ea;
20 et civitates, quæ nunc habitantur, desolatæ erunt, terraque
deserta, et scietis quia ego Dominus ».
21 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
22 « Fili hominis, quod est proverbium istud vobis in terra
Israel dicentibus: “In longum differentur dies, et peribit omnis
visio”?
23 Ideo dic ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Quiescere faciam
proverbium istud, neque vulgo dicetur ultra in Israel; et loquere ad
eos quod appropinquaverint dies et sermo omnis visionis.
24 Non enim erit ultra omnis visio vana neque divinatio ambigua
in medio filiorum Israel,
25 quia ego Dominus loquar; quodcumque locutus fuero verbum, et
fiet: non prolongabitur amplius, sed in diebus vestris, domus
exasperans, loquar verbum et faciam illud », dicit Dominus Deus.
26 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
27 « Fili hominis, ecce domus Israel dicentium: “Visio, quam
hic videt, in dies multos et in tempora longa iste prophetat”;
28 propterea dic ad eos: Hæc dicit Dominus Deus: Non differetur
ultra omnis sermo meus; verbum, quod locutus fuero,
complebitur », dicit Dominus Deus.
01 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
02 « Fili hominis, vaticinare ad prophetas Israel, qui
prophetant; et dices prophetantibus de corde suo: Audite verbum
Domini.
03 Hæc dicit Dominus Deus: Væ prophetis insipientibus, qui
sequuntur spiritum suum et nihil vident!
04 Quasi vulpes in ruinis prophetæ tui, Israel, facti sunt.
05 Non ascendistis confractiones neque opposuistis murum pro domo
Israel, ut staretis in prœlio in die Domini.
06 Vident vana et divinant mendacium dicentes: “Ait Dominus”, cum
Dominus non miserit eos; et exspectant, ut confirmet sermonem.
07 Numquid non visionem cassam vidistis et divinationem mendacem
locuti estis, et dicitis: “Ait Dominus”, cum ego non sim locutus?
08 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Quia locuti estis vana et
vidistis mendacium, ideo ecce ego ad vos, ait Dominus Deus;
09 et erit manus mea super prophetas, qui vident vana et divinant
mendacium: in consilio populi mei non erunt et in scriptura domus
Israel non scribentur nec in terram Israel ingredientur, et scietis
quia ego Dominus Deus.
10 Eo quod deceperint populum meum dicentes: “Pax”, et non est
pax; et ipse ædificabat parietem, illi autem liniebant eum calce.
11 Dic ad eos, qui liniunt calce, quod casurus sit; erit enim
imber inundans, et dabo lapides grandinis desuper irruentes et ventum
procellæ dissipantem.
12 Siquidem ecce cecidit paries; numquid non dicetur vobis: “Ubi
est litura, quam levistis?”.
13 Propterea hæc dicit Dominus Deus: Et erumpere faciam spiritum
tempestatum in indignatione mea, et imber inundans in furore meo
erit, et lapides grandinis in ira in consumptionem;
14 et destruam parietem, quem levistis calce, et adæquabo eum
terræ, et revelabitur fundamentum eius, et cadet, et consumemini in
medio eius et scietis quia ego sum Dominus.
15 Et complebo indignationem meam in pariete et in his, qui
leverunt eum calce, dicamque vobis: Non est paries, et non sunt qui
leverunt eum;
16 prophetæ Israel, qui prophetant ad Ierusalem et vident ei
visionem pacis, et non est pax, ait Dominus Deus.
17 Et tu, fili hominis, pone faciem tuam contra filias populi
tui, quæ prophetant de corde suo, et vaticinare super eas
18 et dic: Hæc dicit Dominus Deus: Væ, quæ consuunt fascias pro
omni articulo manus et faciunt velamina pro capite omnis staturæ ad
capiendas animas! Numquid capietis animas de populo meo et
vivificabitis animas vobis?
19 Et violastis me ad populum meum pro pugillo hordei et
fragmento panis, ut interficeretis animas, quæ mori non deberent, et
vivificastis animas, quæ non deberent vivere, mentientes populo meo
credenti mendaciis.
20 Propter hoc hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego ad fascias
vestras, quibus vos capitis animas quasi volatilia, et disrumpam eas
de brachiis vestris; et dimittam animas, quas vos cepistis, animas
quasi volatilia,
21 et disrumpam velamina vestra et liberabo populum meum de manu
vestra, neque erunt ultra in manibus vestris ad prædandum, et scietis
quia ego Dominus.
22 Pro eo quod mærere fecistis cor iusti mendaciter, quem ego non
contristavi, et confortastis manus impii, ut non reverteretur a via
sua mala et viveret,
23 propterea vana non videbitis et divinationes non divinabitis
amplius, et eruam populum meum de manu vestra, et scietis quia ego
Dominus ».
01 Et venerunt ad me viri seniorum Israel et sederunt coram me.
02 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
03 « Fili hominis, viri isti posuerunt idola sua in cordibus
suis et scandalum iniquitatis suæ statuerunt contra faciem suam;
numquid interrogatus respondebo eis?
04 Propter hoc loquere eis et dices ad eos: Hæc dicit Dominus
Deus: Omnis homo de domo Israel, qui posuerit idola sua in corde suo
et scandalum iniquitatis suæ statuerit contra faciem suam et venerit
ad prophetam interrogans per eum me, ego Dominus respondebo ei per me
pro multitudine idolorum suorum,
05 ut capiam domum Israel in corde suo, quo recesserunt a me in
cunctis idolis suis.
06 Propterea dic ad domum Israel: Hæc dicit Dominus Deus:
Convertimini et recedite ab idolis vestris et ab universis
contaminationibus vestris avertite facies vestras.
07 Quia omnis homo de domo Israel et de advenis, quicumque advena
fuerit in Israel, si alienatus fuerit a me et posuerit idola sua in
corde suo et scandalum iniquitatis suæ statuerit contra faciem suam
et venerit ad prophetam, ut interroget per eum me, ego Dominus
respondebo ei per me;
08 et ponam faciem meam contra hominem illum et faciam eum in
exemplum et in proberbium et disperdam eum de medio populi mei, et
scietis quia ego Dominus.
09 Et propheta cum erraverit et locutus fuerit verbum, ego
Dominus decepi prophetam illum et extendam manum meam contra eum et
delebo eum de medio populi mei Israel.
10 Et portabunt iniquitatem suam: sicut iniquitas interrogantis,
sic et iniquitas prophetæ erit,
11 ut non erret ultra domus Israel a me neque polluatur in
universis prævaricationibus suis, sed sit mihi in populum, et ego sim
eis in Deum », ait Dominus Deus.
12 Et factus est sermo Domini ad me dicens:
13 « Fili hominis, terra cum peccaverit mihi, ut
prævaricetur prævaricans, extendam manum meam super eam et conteram
virgam panis eius et immittam in eam famem et interficiam de ea
hominem et iumentum;
14 et si fuerint tres viri isti in medio eius, Noe, Danel et Iob,
ipsi iustitia sua liberabunt animas suas, ait Dominus Deus.
15 Quod si et bestias pessimas induxero super terram, ut absque
liberis faciant eam, et fuerit deserta, in qua nullus pertranseat
propter bestias,
16 tres viri isti si fuerint in ea, vivo ego, dicit Dominus Deus,
quia nec filios nec filias liberabunt, sed ipsi soli liberabuntur,
terra autem desolabitur.
17 Vel si gladium induxero super terram illam et dixero gladio:
Transi per terram, et interfecero de ea hominem et iumentum,
18 et tres viri isti fuerint in medio eius, vivo ego, dicit
Dominus Deus, non liberabunt filios neque filias, sed ipsi soli
liberabuntur.
19 Vel si pestilentiam immisero super terram illam et effudero
indignationem meam super eam in sanguine, ut auferam ex ea hominem et
iumentum,
20 et Noe et Danel et Iob fuerint in medio eius, vivo ego, dicit
Dominus Deus, quia filium et filiam non liberabunt, sed ipsi iustitia
sua liberabunt animas suas.
21 Quoniam hæc dicit Dominus Deus: Quod si et quattuor iudicia
mea pessima, gladium et famem et bestias malas et pestilentiam misero
in Ierusalem, ut interficiam de ea hominem et pecus,
22 tamen relinquetur in ea salvatio educentium filios et filias:
ecce ipsi egredientur ad vos, et videbitis viam eorum et opera eorum
et consolabimini super malo, quod induxi in Ierusalem in omnibus, quæ
importavi super eam.
23 Et consolabuntur vos, cum videritis viam eorum et opera eorum,
et cognoscetis quod non frustra fecerim omnia, quæ feci in ea »,
ait Dominus Deus.