« Plenitudo temporis » (Ga 4,4), id est, promissionum et praeparationum adimpletio Annuntiatione ad Mariam sumit initium. Maria invitatur ut Illum concipiat in quo « omnis plenitudo divinitatis corporaliter » inhabitabit (Col 2,9). Responsio divina quaestioni eius: « Quomodo fiet istud, quoniam virum non cognosco? » (Lc 1,34), per potentiam datur Spiritus: « Spiritus Sanctus superveniet in te » (Lc 1,35).

Spiritus Sancti missio semper coniungitur cum missione Filii et ad illam ordinatur (cf. Jn 16,14-15). Spiritus Sanctus, qui « Dominus est et Vivificans »[353], mittitur ad uterum Virginis Mariae sanctificandum ad illamque divine fecundandam, faciens ut illa Filium Patris concipiat aeternum in humanitate assumpta ab eius humanitate.

Filius unicus Patris, tamquam homo in utero Virginis Mariae conceptus, est « Christus », id est, a Spiritu Sancto unctus (cf. Mt 1,20 Lc 1,35), ab initio Suae exsistentiae humanae, licet Eius manifestatio non nisi progressive deducta fuerit in rem: pastoribus (cf. Lc 2,8-20), magis, (Cf Mt 2,1-12) Ioanni Baptistae (cf. Jn 1,31-34), discipulis. (Cf Io 2,11) Tota igitur Iesu Christi vita manifestabit « quomodo unxit Eum Deus Spiritu Sancto et virtute » (Ac 10,38).

Id quod fides catholica credit circa Mariam, fundatur super id quod illa circa Christum credit, sed id quod illa de Maria docet, eius in Christum vicissim illuminat fidem.

« Misit Deus Filium Suum » (Ga 4,4), sed ut Illi corpus aptaret (cf. He 10,5) liberam cuiusdam creaturae voluit cooperationem. Ad hoc, ab aeterno, Deus, ut Mater esset Filii Sui, quamdam filiam Israel elegit, adulescentulam Iudaeam ex Nazareth in Galilaea, « virginem desponsatam viro, cui nomen erat Ioseph de domo David, et nomen virginis Maria » (Lc 1,26-27):

Toto Veteris Foederis decursu, missio Mariae ab illa sanctarum mulierum est praeparata. Prorsus initio, est Eva: ipsa, non obstante sua inoboedientia, Promissionem recipit descendentiae quae Maligni erit victrix (cf. Gn 3,15) et Promissionem de eo quod ipsa cunctorum viventium mater futura est (cf. Gn 3,20). Vi huius Promissionis, Sara, non obstante sua magna aetate, filium concipit (cf. Gn 18,10-14 Gn 21,1-2). Deus, contra omnem humanam spem, id eligit quod tamquam impotens considerabatur et debile (cf. 1Co 1,27) ut Suam fidelitatem erga Suam ostendat Promissionem: Annam, matrem Samuelis (cf. 1S 1), Deboram, Ruth, Iudith, Esther multasque alias mulieres. Maria « praecellit inter humiles ac pauperes Domini, qui salutem cum fiducia ab Eo sperant et accipiunt. Cum ipsa tandem praecelsa Filia Sion, post diuturnam exspectationem Promissionis, complentur tempora et nova instauratur Oeconomia »[355].

Maria, ut esset Mater Salvatoris, « a Deo donis tanto munere dignis praedita est »[356]. Angelus Gabriel, in Annuntiationis momento, eam tamquam « gratia plenam » salutat (cf. Lc 1,28). Erat revera necessarium illam a gratia Dei prorsus duci, ut liberum suae fidei assensum annuntiationi vocationis suae posset praebere.

Saeculorum decursu, Ecclesia conscia facta est Mariam, a Deo « gratia repletam » (cf. Lc 1,28), inde a sua conceptione esse redemptam. Immaculatae Conceptionis dogma, anno 1854 a Summo Pontifice Pio IX proclamatum, hoc confitetur:

Hi « singularis prorsus sanctitatis » splendores, quibus « a primo instante suae conceptionis ditata » est[358], universi ei proveniunt a Christo: ipsa est « intuitu meritorum Filii sui sublimiore modo redempta »[359]. Pater eam, plus quam quamlibet aliam personam creatam, « benedixit (...) in omni benedictione spirituali in caelestibus in Christo » (Ep 1,3). Ille « elegit » eam « in Ipso ante mundi constitutionem, ut » esset sancta et immaculata « in conspectu Eius in caritate » (Ep 1,4).

Traditionis orientalis Patres Matrem Dei « totam sanctam » (A"l"("l) appellant, illi eam celebrant « ab omni peccati labe immunem, quasi a Spiritu Sancto plasmatam novamque creaturam formatam »[360]. Gratia Dei, Maria in tota vita sua ab omni peccato personali pura permansit.

Maria, cum ei nuntiatum esset se, quin virum cognosceret, per Spiritus Sancti virtutem, « Filium Altissimi » esse parituram (cf. Lc 1,28-37), respondit cum « oboeditione fidei », (Cf Rom 1,5) certo sciens non esse impossibile apud Deum omne verbum: « Ecce ancilla Domini; fiat mihi secundum verbum tuum » (Lc 1,38). Sic Maria, verbo Dei suum praebens assensum, Mater Iesu facta est et voluntatem divinam salutis, quin ullum peccatum illam retineat, pleno corde amplectens, sese integre personae et operi Filii sui devovit, ut mysterio Redemptionis dependenter ab Illo et cum Illo, per Dei gratiam, serviret:[361]

Maria, in Evangeliis « Mater Iesu » appellata (Jn 2,1 Jn 19,25) (cf. Mt 13,55), iam ante Filii sui Nativitatem, sub impulsu Spiritus, tamquam « Mater Domini mei » acclamatur (Lc 1,43). Revera, Ille quem ipsa, qua hominem, de Spiritu Sancto concepit et qui vere eius Filius secundum carnem factus est, alius non est quam Filius aeternus Patris, Secunda Persona Sanctissimae Trinitatis. Ecclesia profitetur Mariam vere esse Deiparam (1,J`il) [365].

Inde a primis fidei formulis (cf. DS 10-64), Ecclesia professa est Iesum per solam virtutem Sancti Spiritus in sinu Virginis Mariae esse conceptum, rationem etiam corporalem huius affirmans eventus: Iesus « absque semine (...) ex Spiritu Sancto » conceptus est[366]. Patres in conceptione virginali signum perspiciunt de eo quod vere Filius Dei in humanitate venit sicut nostra:

Narrationes evangelicae (cf. Mt 1,18-25 Lc 1,26-38) conceptionem intelligunt virginalem tamquam opus divinum omnem comprehensionem et omnem possibilitatem superans humanas: (cf. Lc 1,34) « Quod enim in ea natum est, de Spiritu Sancto est », dicit angelus ad Ioseph circa Mariam eius sponsam (Mt 1,20). Ecclesia ibi adimpletionem perspicit Promissionis divinae datae ab Isaia propheta: « Ecce virgo in utero habebit et pariet filium » (Is 7,14), secundum versionem graecam Mt 1,23.

Profundior meditatio fidei eius in maternitatem virginalem adduxit Ecclesiam ad profitendam realem et perpetuam Mariae virginitatem[371], etiam in partu Filii Dei, hominis facti. (Cf Sanctus Leo Magnus, Tomus ad Flavianum: DS 291; Ibid.: DS 294; Pelagius I, Epistula Humani generis: DS 442; Concilium Lateranense, Canon 3: DS 503; Concilium Toletanum XVI, Symbolum: DS 571; Paulus IV, Const. Cum quorumdam hominum: DS 1880) Revera Nativitas Christi « virginalem Eius (matris) integritatem non minuit sed sacravit »[372]. Ecclesiae liturgia Mariam tamquam ò,4B"D2Xll, « semper Virginem » celebrat[373].

Iesus est unicus Mariae Filius. Sed spiritualis Mariae maternitas (cf. Jn 19,26-27 Ap 12,17) ad omnes extenditur homines, ad quos Ille venit salvandos: « Filium autem peperit, quem Deus posuit primogenitum in multis fratribus (Rm 8,29), fidelibus nempe, ad quos gignendos et educandos materno amore cooperatur »[376].

Intuitus fidei, in connexione cum Revelationis complexu, arcanas potest detegere rationes, propter quas Deus, in Suo consilio salvifico, voluit Filium Suum e Virgine nasci. Hae rationes tam ad Personam et redemptricem Christi missionem quam ad huius missionis ex parte Mariae pro omnibus hominibus referuntur acceptationem.

Symbolum fidei relate ad vitam Christi non loquitur nisi de mysteriis Incarnationis (conceptionis et nativitatis) et Paschatis (passionis, crucifixionis, mortis, sepulturae, descensus ad inferos, resurrectionis et ascensionis). Nihil explicite dicit de mysteriis vitae occultae et publicae Iesu; articuli tamen fidei qui ad Iesu Incarnationem et Pascha referuntur, totam vitam terrenam illuminant Christi. Omnia « quae coepit Iesus facere et docere, usque in diem, qua (...) assumptus est » (Ac 1,1-2), sub lumine mysteriorum Nativitatis et Paschatis sunt perspicienda.

Catechesis, secundum adiuncta, omnes divitias explanabit mysteriorum Iesu. Hic indicare sufficit quaedam omnibus mysteriis vitae Christi elementa communia (I), ad adumbranda deinde praecipua vitae occultae (II) et publicae (III) Iesu mysteria.

Plura quae curiositatem relate ad Iesum movent humanam, in Evangeliis non continentur. De vita Eius in Nazareth fere nihil dicitur, et etiam magna Eius vitae publicae pars non narratur (cf. Jn 20,30). Id quod in Evangeliis scriptum est, narratur « ut credatis quia Iesus est Christus Filius Dei, et ut credentes vitam habeatis in nomine Eius » (Jn 20,31).

Evangelia scripta sunt ab hominibus qui inter primos sunt qui fidem habuerunt (cf. Mc 1,1 Jn 21,24) et illam aliis volunt participandam praebere. Cum cognovissent fide quis Iesus sit, perspicere et facere perspicienda potuerunt vestigia mysterii Eius in tota Eius vita terrestri. A pannis Nativitatis Eius (cf. Lc 2,7) usque ad Eius passionis acetum (Cf Mt 27,48) et Resurrectionis Eius sudarium (cf. Jn 20,7), totum in vita Iesu signum est Eius mysterii. Per Eius gesta, per Eius miracula, per verba Eius, revelatum est « in Ipso » inhabitare omnem plenitudinem « divinitatis corporaliter » (Col 2,9). Sic humanitas Eius tamquam « sacramentum » apparet, id est, signum et instrumentum divinitatis Eius et salutis quam Ipse affert: quod in Eius vita terrestri visibile erat, ad mysterium ducebat invisibile Eius filiationis divinae Eiusque missionis redemptricis.

Tota Christi vita est Revelatio Patris: verba et actus Eius, silentia atque passiones, Eius modus essendi et loquendi. Iesus dicere potest: « Qui vidit me, vidit Patrem » (Jn 14,9); et Pater: « Hic est Filius meus electus; Ipsum audite » (Lc 9,35) . Cum Dominus noster factus sit homo ut voluntatem Patris adimpleat (cf. He 10,5-7), lineamenta vel minima mysteriorum Eius caritatem Dei erga nos (cf. 1Jn 4,9) nobis manifestant.

Tota Christi vita mysterium est Redemptionis. Redemptio venit ad nos imprimis per crucis sanguinem[386], sed hoc mysterium in tota vita operatur Christi: iam in Incarnatione Eius, per quam, Se pauperem faciens, nos Sua ditat paupertate (cf. 2Co 8,9); in Eius vita occulta, quae, per Eius submissionem (cf. Lc 2,51), nostram reparat insubiectionem; in Eius verbo, quod Eius auditores purificat (cf. Jn 15,3); in Eius sanationibus et exorcismis, per quae « Ipse nostras infirmitates accepit et aegrotationes portavit » (Mt 8,17) (cf. Is 53,4); in Eius Resurrectione, per quam nos iustificat (cf. Rm 4,25).

Tota vita Christi Recapitulationis est mysterium. Quidquid Iesus fecit, dixit et passus est, scopum habebat hominem lapsum in suam primam vocationem restaurandi:

Omnes Christi divitiae omni homini praesto sunt omnisque hominis bonum efficiunt[389]. Christus vitam Suam non duxit pro Se, sed pro nobis, ab Incarnatione « propter nos homines et propter nostram salutem »[390] usque ad Suam Mortem « pro peccatis nostris » (1Co 15,3) et Resurrectionem Suam « propter iustificationem nostram » (Rm 4,25). Adhuc nunc Ipse noster est advocatus « ad Patrem » (Io Jn 2,1), « semper vivens ad interpellandum » pro nobis (He 7,25). Cum omnibus quae semel pro semper propter nos in vita transegit et passus est, in aeternum manet « vultui Dei pro nobis » (He 9,24) praesens.

Iesus, in tota Sua vita, Se tamquam nostrum exemplar ostendit: (cf. Rm 15,5 Ph 2,5) Ipse est « perfectus homo », (Concilium Vaticanum II, Const. past. Gaudium et spes, 38: AAS 58 (1966) 1055) qui nos invitat ut Eius efficiamur discipuli Eumque sequamur: Sua humiliatione nobis exemplum dedit imitandum (cf. Jn 13,15), Sua oratione ad orationem attrahit (cf. Lc 11,1), Sua paupertate ad libere inopiam et persecutiones vocat accipiendas (cf. Mt 5,11-12).

Christus facit ut quidquid Ipse vita transegit, nos vita nostra in Eo geramus et Ipse vita Sua in nobis gerat. « Filius Dei Incarnatione Sua cum omni homine quodammodo Se univit »[391]. Vocamur ut nonnisi unum simus cum Eo; Ipse facit ut nos, tamquam membra corporis Eius, id communicemus quod Ille vita transegit in carne Sua pro nobis et tamquam nostrum exemplar:

Adventus Filii Dei in terram eventus est ita immensus, ut Deus per saecula illum praeparare voluerit. Ipse omnia, ritus et sacrificia, figuras et symbola « Prioris Testamenti » (cf. He 9,15), in Christum facit convergere: Ipse Eum per os annuntiat Prophetarum qui se in Israel succedunt. Ceterum in corde gentilium obscuram suscitat huius Adventus exspectationem.

Sanctus Ioannes Baptista immediatus est praecursor Domini (cf. Ac 13,24), missus ut viam praeparet. (Cf Mt 3,3) Ipse, « Propheta Altissimi » (Lc 1,76), omnes Prophetas superat (cf. Lc 7,26) , eorum est ultimus (cf. Mt 11,13), Evangelium inaugurat; (Cf Act 1,22; Lc 16,16) ex matris suae sinu Adventum salutat Christi (cf. Lc 1,41), et suum habet gaudium in eo quod sit « amicus sponsi » (Jn 3,29), quem tamquam Agnum « Dei, qui tollit peccatum mundi » denotat (Jn 1,29). Iesum « in spiritu et virtute Eliae » (Lc 1,17) praecedens, Illi sua praedicatione, suo conversionis baptismate et tandem suo martyrio (cf. Mc 6,17-29) perhibet testimonium.

Ecclesia, Adventus liturgiam singulis celebrans annis, hanc Messiae exspectationem in actum ducit: fideles longam primi Adventus Salvatoris praeparationem communicantes, ardens renovant secundi Adventus optatum (cf. Ap 22,17). Per celebrationem nativitatis et martyrii Praecursoris, Ecclesia eius unitur optato: « Illum oportet crescere, me autem minui » (Jn 3,30).

Iesus in stabuli humilitate natus est, in familia paupere (cf. Lc 2,6-7); simplices pastores testes eventus sunt primi. In hac paupertate manifestatur gloria caeli (cf. Lc 2,8-20). Ecclesia gloriam huius noctis canere non desinit:

« Puerum fieri » relate ad Deum est condicio ad Regnum ingrediendum (cf. Mt 18,3-4); ad hoc necessarium est se humiliare, (Cf Mt 23,12) parvum effici; immo necessarium est « nasci denuo » (Jn 3,7), ex Deo nasci (cf. Jn 1,13) ut quis filius Dei fiat. (Cf Io 1,12) Mysterium Nativitatis in nobis impletur, cum Christus « formatur » in nobis (cf. Ga 4,19). Iesu Nativitas est huius « admirabilis commercii » mysterium:

Iesu circumcisio, octo post Eius Nativitatem dies (cf. Lc 2,21), signum est insertionis Eius in Abraham descendentiam, in Foederis populum, Eius submissionis Legi (cf. Ga 4,4) Eiusque destinationis ad cultum Israel, quem per totam Suam participabit vitam. Hoc signum praefigurat « Christi circumcisionem » quae est Baptisma (cf. Col 2,11-13).

Epiphania est Iesu, ut Messiae Israel, Filii Dei et Salvatoris mundi, manifestatio. Cum baptismate Iesu in Iordane et nuptiis Cana[395], adorationem Iesu celebrat a « magis » qui ab oriente venerant (cf. Mt 2,1). Evangelium in his « magis » religiones paganas circumstantes repraesentantibus perspicit primitias nationum quae Bonum Nuntium accipiunt salutis per Incarnationem. Magorum adventus in Ierusalem ad regem Iudaeorum adorandum (cf. Mt 2,2) ostendit, eos in Israel, sub luce messianica stellae David (cf. Nb 24,17 Ap 22,16), Illum quaerere, qui rex erit nationum. (Cf Num 24,17-19) Eorum adventus significat paganos Iesum invenire et Illum ut Filium Dei et Salvatorem mundi adorare non posse nisi se ad Iudaeos vertant (cf. Jn 4,22) et ab illis Promissionem accipiant messianicam sicut in Vetere continetur Testamento (cf. Mt 2,4-6). Epiphania manifestat gentium plenitudinem intrare in Patriarcharum familiam[396] et « Israeliticam dignitatem » (Vigilia Paschalis, Oratio post tertiam lectionem: Missale Romanum, editio typica (Typis Polyglottis Vaticanis 1970) p. 277) acquirere.

Praesentatio Iesu in Templo (cf. Lc 2,22-39) Ipsum ostendit tamquam Primogenitum qui ad Dominum pertinet ut proprius (cf. Ex 13,12-13). Cum Simeone et Anna, tota Israel exspectatio in Salvatoris sui venit occursum (ita traditio Byzantina hunc appellat eventum). Iesus tamquam Messias agnoscitur tam longe exspectatus, « lumen gentium » et « gloria Israel », sed etiam « signum contradictionis ». Doloris gladius qui Mariae praedicitur, annuntiat hanc aliam, perfectam et unicam, crucis oblationem, quae salutem donabit quam Deus « ante faciem omnium populorum » paravit.

Fuga in Aegyptum et innocentium occisio (cf. Mt 2,13-18) oppositionem ostendunt tenebrarum ad lucem: « In propria venit, et Sui Eum non receperunt » (Jn 1,11). Tota Christi vita persecutione erit signata. Qui Eius sunt, illam cum Eo participant (cf. Jn 15,20). Reditus ex Aegypto (cf. Mt 2,15) Exodum revocat in memoriam 247 et Iesum tamquam definitivum praesentat liberatorem.

Iesus, per magnam vitae Suae partem, condicionem partis immense maioris hominum participavit: vitam quotidianam sine apparenti magnitudine, vitam laboris manuum, vitam religiosam Iudaicam Legi Dei submissam (cf. Ga 4,4), vitam in communitate. Tota hac periodo, nobis revelatur Iesum fuisse Suis parentibus subditum (cf. Lc 2,51) et « sapientia et aetate et gratia apud Deum et homines » profecisse (Lc 2,52).

Iesu submissio Suae Matri Suoque patri legali quartum perfecte adimplet praeceptum. Illa temporalis est imago Eius oboedientiae filialis Patri Eius caelesti. Quotidiana Iesu submissio Ioseph et Mariae submissionem annuntiat et anticipat orationis in horto: « Non mea voluntas... » (Lc 22,42). Oboedientia Christi in quotidianis vitae occultae adiunctis iam opus inaugurabat restaurationis eorum quae Adami destruxerat inoboedientia (cf. Rm 5,19).

Vita occulta Nazarethana omnibus permittit hominibus per vias vitae maxime quotidianas cum Iesu communionem habere:

Iesu inventio in Templo (cf. Lc 2,41-52) solus est eventus qui Evangeliorum de annis occultis Iesu rumpit silentium. Ibi Iesus Suae totalis consecrationis missioni e Sua filiatione divina provenienti mysterium permittit suspicari: « Nesciebatis quia in his, quae Patris mei sunt, oportet me esse? ». Maria et Ioseph hoc verbum « non intellexerunt », sed illud in fide acceperunt, et Maria « conservabat omnia verba in corde suo » per totum decursum annorum quibus Iesus in vitae ordinariae silentio permanebat occultus.

Initium (cf. Lc 3,23) vitae publicae Iesu est Eius baptismus a Ioanne in Iordane peractus (cf. Ac 1,22). Ioannes « baptismum paenitentiae in remissionem peccatorum » proclamabat (Lc 3,3). Multitudo peccatorum, publicanorum et militum (cf. Lc 3,10-14), Pharisaeorum et Sadducaeorum (Cf Mt 3,7) et meretricum (cf. Mt 21,32) venit ut ab illo baptizetur. « Tunc venit Iesus ». Baptista haesitat, Iesus insistit: Ipse baptismum recipit. Tunc Spiritus Sanctus, in columbae forma, super Iesum venit, et vox proclamat de caelo: « Hic est Filius meus dilectus » (Mt 3,13-17). Haec est Iesu manifestatio (« epiphania ») tamquam Messiae Israel et Filii Dei.

Iesu baptismus est, ex parte Eius, acceptatio et inauguratio Eius missionis, tamquam Servi patientis. Ipse sinit Se inter peccatores adnumerari (cf. Is 53,12). Ipse iam est « Agnus Dei, qui tollit peccatum mundi » (Jn 1,29); iam « baptismum » anticipat Suae cruentae Mortis (cf. Mc 10,38 Lc 12,50). Iam venit ad « omnem iustitiam » implendam (Mt 3,15), id est, Se totum Patris Sui submittit voluntati: Ipse amore huic mortis consentit baptismo pro nostrorum peccatorum remissione (cf. Mt 26,39). Huic acceptationi vox respondet Patris qui in Filio Suo totum placitum ponit Suum (cf. Lc 3,22 Is 42,1). Spiritus quem Iesus in plenitudine inde a Sua possidet conceptione, venit ut « maneat » super Eum (cf. Jn 1,32-33 Is 11,2). Iesus erit Illius fons pro tota humanitate. In Suo baptismo, « aperti sunt Ei caeli » (Mt 3,16), quos peccatum clauserat Adami; atque aquae per Iesu et Spiritus descensum sanctificantur, ut novae creationis proludium.

Christianus, per Baptisma, sacramentaliter Iesu assimilatur qui in baptismo Suo Mortem Suam et Suam anticipat Resurrectionem; ille debet hoc humilis submissionis et paenitentiae mysterium ingredi, in aquam cum Iesu descendere ut cum Illo ascendat, atque ex aqua et Spiritu denuo nasci ut in Filio filius Patris fiat dilectus et « in novitate vitae » ambulet (Rm 6,4):

Evangelia de quodam tempore solitudinis Iesu in deserto loquuntur immediate postquam Ipse a Ioanne est baptizatus: « Spiritus expellit Eum in desertum » (Mc 1,12) et Ipse ibi permanet quadraginta dies quin manducet; cum bestiis vivit silvestribus et angeli serviunt Ei (cf. Mc 1,13). Ad finem huius temporis, Satanas ter Eum tentat quaerens Eius filialem erga Deum habitum ponere in quaestione. Iesus has reiicit oppugnationes quae tentationes Adam in paradiso et Israel in deserto recapitulant, atque Diabolus ab Eo discedit « usque ad tempus » (Lc 4,13).

Evangelistae indicant huius arcani eventus salvificum sensum. Iesus est novus Adam, qui ibi permanet fidelis ubi primus tentationi succubuit. Iesus vocationem Israel perfecte adimplet: illis contrarie qui olim quadraginta annis in deserto Deum provocaverunt (cf. Ps 95,10), Christus e contra tamquam Servus revelatur Dei plene oboediens divinae voluntati. In hoc est Iesus Diaboli victor: Ipse fortem alligavit ut ab illo praedam iterum eriperet (cf. Mc 3,27). Victoria Iesu de Tentatore in deserto victoriam anticipat passionis, supremae oboedientiae Eius amoris filialis erga Patrem.

Tentatio Iesu modum manifestat quo Filius Dei est Messias, contrarium illi quem Ei Satan proponit atque homines (cf. Mt 16,21-23) Ei exoptant attribuere. Propterea Christus Tentatorem pro nobis vicit: « Non enim habemus pontificem, qui non possit compati infirmitatibus nostris, tentatum autem per omnia secundum similitudinem absque peccato » (He 4,15). Singulis annis per quadraginta dies Magnae Quadragesimae Ecclesia unitur mysterio Iesu in deserto.

« Postquam autem traditus est Ioannes, venit Iesus in Galilaeam praedicans Evangelium Dei et dicens: "Impletum est tempus, et appropinquavit Regnum Dei; paenitemini et credite Evangelio" » (Mc 1,14-15). « Christus ideo, ut voluntatem Patris impleret, Regnum caelorum in terris inauguravit »[400]. Patris autem voluntas est « homines ad participandam vitam divinam elevare »[401]. Id facit homines circa Filium Suum, Iesum Christum, congregans. Haec congregatio est Ecclesia quae in terris « germen et initium » est Regni Dei[402].

Christus in corde est huius congregationis hominum in « familia Dei ». Ipse eos convocat circa Se per verbum Suum, per Sua signa quae Regnum Dei manifestant, per discipulorum Suorum missionem. Ipse Adventum Sui Regni deducet in rem praecipue per magnum Suae Paschatis mysterium: per Suam Mortem in cruce et Resurrectionem Suam. « Et ego, si exaltatus fuero a terra, omnes traham ad meipsum » (Jn 12,32). Ad hanc unionem cum Christo omnes vocantur homines[403].

Omnes homines ad Regnum ingrediendum vocantur. Hoc Regnum messianicum, imprimis filiis Israel nuntiatum (cf. Mt 10,5-7), destinatur ad homines omnium gentium accipiendos (cf. Mt 8,11 Mt 28,19). Ad accedendum in illud, necessarium est Iesu accipere verbum:

Regnum est pauperum et parvulorum, id est, illorum qui illud corde acceperunt humili. Iesus mittitur « evangelizare pauperibus » (Lc 4,18) (cf. Lc 7,22). Eos beatos declarat « quoniam ipsorum est Regnum Dei » (Mt 5,3); his « parvulis » Pater id dignatus est revelare quod sapientibus et prudentibus manet absconditum (cf. Mt 11,25). Iesus, a praesepe usque ad crucem, vitam pauperum participat; famem (cf. Mc 2,23-26 Mt 21,18), sitim (cf. Jn 4,6-7 Jn 19,28) et inopiam experitur. (Cf Lc 9,58) Immo vero: Se cum pauperibus omnis generis identificat et ex amore activo erga illos condicionem facit ingressus in Regnum Suum (cf. Mt 25,31-46).

Iesus peccatores ad mensam invitat Regni: « Non veni vocare iustos, sed peccatores » (Mc 2,17) (cf. 1Tm 1,15). Eos ad conversionem invitat sine qua Regnum ingredi possibile non est, sed eis ostendit, verbis et gestis, misericordiam Patris Sui illimitatam erga eos (cf. Lc 15,11-32) et immensum « gaudium (quod) erit in caelo super uno peccatore paenitentiam agente » (Lc 15,7). Suprema huius amoris demonstratio sacrificium erit Suae propriae vitae « in remissionem peccatorum » (Mt 26,28).

Iesus ad Regnum ingrediendum per parabolas vocat quae lineamentum constituunt characteristicum instructionis Eius (cf. Mc 4,33-34). Per eas, Ipse ad convivium invitat Regni (cf. Mt 22,1-14), sed etiam electionem exigit radicalem: ad acquirendum Regnum est necessarium omnia donare (cf. Mt 13,44-45); verba non sufficiunt, requiruntur actiones (cf. Mt 21,28-32). Parabolae pro homine quasi specula sunt: accepitne verbum tamquam durum solum an tamquam terra bona? (cf. Mt 13,3-9) Quidnam ex acceptis facit talentis? (Cf Mt 25,14-30) Iesus et praesentia Regni in hoc mundo sunt secreto in parabolarum corde. Necessarium est Regnum ingredi, id est, discipulum fieri Christi ad « mysteria Regni caelorum » cognoscenda (Mt 13,11). Pro eis qui « foris » perstant (Mc 4,11), totum permanet aenigmaticum (cf. Mt 13,10-15).

Iesus Sua verba pluribus comitatur « virtutibus et prodigiis et signis » (Ac 2,22) quae ostendunt Regnum in Eo esse praesens. Illa testantur Iesum esse Messiam praenuntiatum (cf. Lc 7,18-23).

Signa a Iesu effecta Patrem Eum misisse testantur (cf. Jn 5,36 Jn 10,25). Invitant ad credendum in Eum. (Cf Io 10,38) Illis qui ad Eum fide se vertunt, id concedit quod petunt (cf. Mc 5,25-34 Mc 10,52. Tunc miracula fidem roborant in Eum qui Patris Sui facit opera: Eum Filium Dei testantur esse (cf. Jn 10,31-38). Sed etiam possunt esse scandali occasio (cf. Mt 11,6). Non enim intendunt curiositati et magicis satisfacere optatis. Iesus, non obstantibus Suis miraculis tam evidentibus, a quibusdam est reiectus (cf. Jn 11,47-48); accusatus etiam de eo est quod per daemonia ageret (cf. Mc 3,22).

Iesus, quosdam homines a terrestribus famis (cf. Jn 6,5-15), iniustitiae (cf. Lc 19,8), morbi et mortis liberans malis, (Cf Mt 11,5) signa perfecit messianica. Ipse tamen non venit ut omnia mala hic in terris aboleret (cf. Lc 12,13-14 Jn 18,36), sed ut homines a gravissima omnium servitute liberaret, ab illa peccati (cf. Jn 8,34-36), quae eos in eorum vocatione filiorum Dei irretit et omnes eorum causat humanas servitutes.

Adventus Regni Dei profligatio est regni Satan: (cf. Mt 12,26) « Si autem in Spiritu Dei ego eicio daemones, igitur pervenit in vos Regnum Dei » (Mt 12,28). Iesu exorcismi homines a daemoniorum liberant dominio (cf. Lc 8,26-39). Magnam Iesu anticipant victoriam super « principem huius mundi » (cf. Jn 12,31). Per crucem Christi Regnum Dei definitive stabilietur: « Regnavit a ligno Deus »[405].

Iesus, ab initio Suae vitae publicae, viros duodecim numero elegit ut cum Ipso essent et Suam participarent missionem (cf. Mc 3,13-19). Eis in Sua auctoritate partem tribuit « et misit illos praedicare Regnum Dei et sanare infirmos » (Lc 9,2). In perpetuum Regno Christi manent associati, quia Ipse per illos Ecclesiam dirigit:

In Duodecim collegio, Simon Petrus primum habet locum[406]. Iesus illi missionem credidit unicam. Vi revelationis a Patre procedentis, Petrus confessus erat: « Tu es Christus, Filius Dei vivi » (Mt 16,16). Tunc Dominus noster illi declaraverat: « Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam; et portae inferi non praevalebunt adversus eam » (Mt 16,18). Christus, « Lapis vivus » (cf. 1P 2,4), Ecclesiae Suae super Petrum aedificatae victoriam de mortis asseverat potentiis. Petrus, ratione fidei quam confessus est, rupes Ecclesiae permanebit inconcussa. Missionem habebit hanc fidem custodiendi ne unquam deficiat, fratresque in ea confirmandi (cf. Lc 22,32) .

Iesus Petro auctoritatem credidit specificam: « Tibi dabo claves Regni caelorum; et quodcumque ligaveris super terram, erit ligatum in caelis, et quodcumque solveris super terram, erit solutum in caelis » (Mt 16,19). « Potestas clavium » auctoritatem denotat ad domum Dei gubernandam, quae est Ecclesia. Iesus, « Pastor bonus » (Jn 10,11), hoc confirmavit munus post Resurrectionem Suam: « Pasce oves meas » (Jn 21,15-17). Potestas « ligandi et solvendi » auctoritatem significat ad absolvenda peccata, ad iudicia pronuntianda doctrinalia et ad decisiones disciplinares in Ecclesia sumendas. Iesus hanc Ecclesiae credidit auctoritatem per Apostolorum ministerium (cf. Mt 18,18) et peculiariter Petri, cui uni explicite claves credidit Regni.

A die qua Petrus confessus est Iesum esse Christum, Filium Dei vivum, Magister « coepit (...) ostendere discipulis quia oporteret Eum ire Hierosolymam et multa pati (...) et occidi et tertia die resurgere » (Mt 16,21): Petrus hanc reiicit annuntiationem (cf. Mt 16,22-23), ceteri illam non magis intelligunt (cf. Mt 17,23 Lc 9,45). In hoc contextu, arcanus collocatur eventus Transfigurationis Iesu[407], supra montem excelsum, coram tribus testibus ab Eo electis: Petro, Iacobo et Ioanne. Vultus et vestimenta Iesu luce fiunt fulgentia. Moyses et Elias apparent et loquentes cum Eo « dicebant exodum Eius, quem completurus erat in Ierusalem » (Lc 9,31). Nubes illos operit et vox de caelo dicit: « Hic est Filius meus electus; Ipsum audite » (Lc 9,35).

Momentanee Iesus Suam gloriam ostendit divinam, Petri sic confirmans confessionem. Etiam ostendit Se, ut intret « in gloriam Suam » (Lc 24,26), per crucem in Ierusalem transire debere. Moyses et Elias gloriam Dei super montem viderant; Lex et Prophetae passiones praenuntiaverant Messiae (cf. Lc 24,27). Passio Iesu est utique a Patre volita: Filius tamquam Servus Dei agit (cf. Is 42,1). Nubes praesentiam denotat Spiritus Sancti: « Tota Trinitas apparuit, Pater in voce, Filius in homine, Spiritus Sanctus in nube clara »:[408]

In vitae publicae limine: baptismus; in limine Paschatis: Transfiguratio. Per baptismum Iesu « declaratum fuit mysterium primae regenerationis »: nostrum Baptisma; Transfiguratio « est sacramentum secundae regenerationis »: propriae resurrectionis nostrae[410]. Iam nunc resurrectionem Domini participamus per Spiritum Sanctum qui in sacramentis agit corporis Christi. Transfiguratio nobis praegustationem praebet gloriosi Adventus Christi « qui transfigurabit corpus humilitatis nostrae, ut illud conforme faciat corpori gloriae Suae » (Ph 3,21). Sed ipsa etiam nobis in memoriam revocat « quoniam per multas tribulationes oportet nos intrare in Regnum Dei » (Ac 14,22):

« Dum complerentur dies assumptionis Eius, et Ipse faciem Suam firmavit, ut iret in Ierusalem » (Lc 9,51) (cf. Jn 13,1). Per hanc decisionem significabat Se in Ierusalem ascendere paratum ut ibi moreretur. Ter passionem Suam nuntiaverat et Suam Resurrectionem[412]. In Ierusalem pergens, dicit: « Non capit Prophetam perire extra Ierusalem » (Lc 13,33).

Iesus in memoriam revocat mortem Prophetarum, qui in Ierusalem erant interfecti (cf. Mt 23,37). Tamen insistit in vocanda Ierusalem ut circa Eum congregetur: « Quotiens volui congregare filios tuos, quemadmodum gallina congregat pullos suos sub alas, et noluistis! » (Mt 23,37). Cum Ierusalem perspicitur, super illam plorat (cf. Lc 19,41) et adhuc iterum cordis Sui exprimit optatum: « Si cognovisses et tu in hac die, quae ad pacem tibi! Nunc autem abscondita sunt ab oculis tuis » (Lc 19,42).

Quomodo Ierusalem Messiam accipiet suum? Iesus, qui Se semper popularibus subtraxerat conatibus Eum regem faciendi (cf. Jn 6,15), tempus eligit et Suum ingressum messianicum in civitatem « David patris Sui » (Lc 1,32) singillatim praeparat (cf. Mt 21,1-11). Acclamatur ut filius David, ut Is qui salutem affert (Hosanna significat « salva igitur! », « salutem dona! »). Nunc vero « Rex gloriae » (Ps 24,7-10) « sedens super asinum » (Zach 9,9) Suam ingreditur civitatem: Filiam Sion, Suae figuram Ecclesiae, nec dolo nec violentia imperio subiicit Suo, sed humilitate quae veritatis testimonium perhibet (cf. Jn 18,37). Hac de causa, illa die, Regni Sui subditi erunt pueri (cf. Mt 21,15-16 Ps 8,3) et « pauperes Dei » qui Eum acclamant, sicut angeli Eum pastoribus annuntiabant (cf. Lc 19,38 Lc 2,14). Eorum acclamatio: « Benedictus qui venit in nomine Domini » (Ps 118,26) ab Ecclesia iterum sumitur in « Sanctus » liturgiae eucharisticae ad memoriale Paschatis Domini initiandum.

Ingressus Iesu in Ierusalem Adventum manifestat Regni quem Rex-Messias per Suae Mortis et Suae Resurrectionis Pascha est impleturus. Liturgia Ecclesiae per eius celebrationem, in Dominica Palmarum, magnam Hebdomadam Sanctam aperit.