01 Ego Nabuchodonosor quietus eram in domo mea et florens in
palatio meo;
02 somnium vidi, quod perterruit me, et cogitationes in stratu
meo et visiones capitis mei conturbaverunt me.
03 Et per me propositum est decretum, ut introducerentur in
conspectu meo cuncti sapientes Babylonis, ut solutionem somnii
indicarent mihi.
04 Tunc ingrediebantur harioli, magi, Chaldæi et haruspices; et
somnium narravi in conspectu eorum, et solutionem eius non
indicaverunt mihi;
05 donec denique ingressus est in conspectu meo Daniel, cui nomen
Baltassar secundum nomen dei mei et qui habet spiritum deorum
sanctorum in semetipso. Et somnium coram ipso locutus sum:
06 Baltassar, princeps hariolorum, quem ego scio quod spiritum
deorum sanctorum habeas in te, et omne sacramentum non est
impossibile tibi, visiones somnii mei, quas vidi, et solutionem eius
narra.
07 Visio capitis mei in cubili meo: Videbam, et ecce arbor in
medio terræ, et altitudo eius nimia.
08 Magna arbor et fortis, et proceritas eius contingens cælum;
aspectus illius erat usque ad terminos universæ terræ.
09 Folia eius pulcherrima, et fructus eius nimius, et esca
universorum in ea. Subter eam habitabant bestiæ agri, et in ramis
eius conversabantur volucres cæli, et ex ea vescebatur omnis caro.
10 Videbam in visione capitis mei super stratum meum, et ecce
vigil et sanctus de cælo descendit.
11 Clamavit fortiter et sic ait: “Succidite arborem et præcidite
ramos eius, excutite folia eius et dispergite fructus eius. Fugiant
bestiæ de sub ea, et volucres de ramis eius.
12 Verumtamen germen radicum eius in terra sinite et in vinculo
ferreo et æreo in herbis agri, et rore cæli tingatur, et cum feris
pars eius in herba terræ.
13 Cor eius ab humano commutetur, et cor feræ detur ei, et septem
tempora mutentur super eum.
14 In sententia vigilum decretum est, et sermo sanctorum petitio,
ut cognoscant viventes quoniam dominatur Excelsus in regno hominum
et, cuicumque voluerit, dabit illud et humillimum hominem constituet
super eo”.
15 Hoc somnium vidi ego rex Nabuchodonosor. Tu ergo, Baltassar,
interpretationem narra, quia omnes sapientes regni mei non queunt
solutionem edicere mihi; tu autem potes, quia spiritus deorum
sanctorum in te est ».
16 Tunc Daniel, cuius nomen Baltassar, obstupuit quasi una hora,
et cogitationes eius conturbabant eum. Respondens autem rex ait:
« Baltassar, somnium et interpretatio eius non conturbent
te ». Respondit Baltassar et dixit: « Domine mi, somnium
his, qui te oderunt, et interpretatio eius hostibus tuis sit.
17 Arborem, quam vidisti sublimem atque robustam, cuius altitudo
pertingit ad cælum, et aspectus illius in omnem terram,
18 et rami eius pulcherrimi, et fructus eius nimius, et esca
omnium in ea, subter eam habitantes bestiæ agri, et in ramis eius
commorantes aves cæli,
19 tu es, rex, qui magnificatus es et invaluisti, et magnitudo
tua crevit et pervenit usque ad cælum, et potestas tua in terminos
terræ.
20 Quod autem vidit rex vigilem et sanctum descendere de cælo et
dicere: “Succidite arborem et dissipate illam; attamen germen radicum
eius in terra dimittite, et vinculo ferreo et æreo in herbis agri, et
rore cæli conspergatur, et cum feris sit pars eius, donec septem
tempora mutentur super eum”,
21 hæc est interpretatio, rex, et sententia Altissimi, quæ
pervenit super dominum meum regem:
22 et eicient te ab hominibus, et cum bestiis feris erit
habitatio tua, et fenum ut boves comedes et rore cæli infunderis;
septem quoque tempora mutabuntur super te, donec scias quod dominetur
Excelsus super regnum hominum et, cuicumque voluerit, det illud.
23 Quod autem præceperunt, ut relinqueretur germen radicum eius,
id est arboris, regnum tuum tibi manebit, postquam cognoveris
potestatem cæli.
24 Quam ob rem, rex, consilium meum placeat tibi, et peccata tua
eleemosynis redime et iniquitates tuas misericordiis pauperum; sic
longitudo erit prosperitati tuæ ».
25 Omnia hæc venerunt super Nabuchodonosor regem.
26 Post finem mensium duodecim in palatio regni Babylonis
deambulabat;
27 responditque rex et ait: « Nonne hæc est Babylon magna,
quam ego ædificavi in domum regni, in robore fortitudinis meæ et in
gloria decoris mei? ».
28 Cum adhuc sermo esset in ore regis, vox de cælo ruit:
« Tibi dicitur, Nabuchodonosor rex: Regnum tuum transiit a te,
29 et ab hominibus te eicient, et cum bestiis feris erit
habitatio tua: fenum quasi boves comedes; et septem tempora
mutabuntur super te, donec scias quod dominetur Excelsus in regno
hominum et, cuicumque voluerit, det illud ».
30 Eadem hora sermo completus est super Nabuchodonosor, et ex
hominibus abiectus est et fenum ut boves comedit, et rore cæli corpus
eius infectum est, donec capilli eius in similitudinem aquilarum
crescerent, et ungues eius quasi avium.
31 « Igitur post finem dierum ego Nabuchodonosor oculos meos
ad cælum levavi, et sensus meus redditus est mihi, et Altissimo
benedixi et Viventem in sempiternum laudavi et glorificavi, quia
potestas eius potestas sempiterna, et regnum eius in generationem et
generationem;
32 et omnes habitatores terræ apud eum in nihilum reputati sunt:
iuxta voluntatem enim suam facit tam in virtutibus cæli quam in
habitatoribus terræ, et non est qui resistat manui eius et dicat ei:
“Quid facis?”.
33 In ipso tempore sensus meus reversus est ad me, et ad honorem
regni mei maiestas mea et splendor meus reversa sunt ad me; et
optimates mei et magistratus mei requisierunt me, et in regno meo
constitutus sum, et magnificentia amplior addita est mihi.
34 Nunc igitur ego Nabuchodonosor laudo et magnifico et glorifico
Regem cæli, quia omnia opera eius veritas, et viæ eius iudicium, et
gradientes in superbia potest humiliare ».
01 Balthasar rex fecit grande con vivium optimatibus suis mille
et coram his milibus vinum bibebat.
02 Balthasar ergo præcepit iam temulentus, ut afferrentur vasa
aurea et argentea, quæ asportaverat Nabuchodonosor pater eius de
templo, quod fuit in Ierusalem, ut biberent in eis rex et optimates
eius uxoresque eius et concubinæ.
03 Tunc allata sunt vasa aurea, quæ asportaverat de templo, quod
fuerat in Ierusalem; et biberunt in eis rex et optimates eius, uxores
et concubinæ illius:
04 bibebant vinum et laudabant deos suos aureos et argenteos,
æreos, ferreos ligneosque et lapideos.
05 In eadem hora apparuerunt digiti manus hominis et scripserunt
contra candelabrum in superficie parietis palatii regis; et rex
aspiciebat articulos manus scribentis.
06 Tunc regis facies commutata est, et cogitationes eius
conturbabant eum, et compages renum eius solvebantur, et genua eius
ad se invicem collidebantur.
07 Exclamavit itaque rex fortiter, ut introducerent magos,
Chaldæos et haruspices; et proloquens rex ait sapientibus Babylonis:
« Quicumque legerit scripturam hanc et interpretationem eius
manifestam mihi fecerit, purpura vestietur et torquem auream habebit
in collo et tertius in regno meo dominabitur ».
08 Tunc ingressi sunt omnes sapientes regis et non potuerunt nec
scripturam legere nec interpretationem indicare regi;
09 unde rex Balthasar satis conturbatus est, et vultus illius
immutatus est super eum, sed et optimates eius turbabantur.
10 Regina autem, sermonum regis optimatiumque eius causa, domum
convivii ingressa est; et regina proloquens ait: « Rex, in
æternum vive! Non te conturbent cogitationes tuæ, neque facies tua
immutetur.
11 Est vir in regno tuo, qui spiritum deorum sanctorum habet in
se, et in diebus patris tui scientia et intellegentia et sapientia
quasi sapientia deorum inventæ sunt in eo; nam et rex Nabuchodonosor
pater tuus principem magorum, incantatorum, Chaldæorum et haruspicum
constituit eum; pater tuus, o rex,
12 quia spiritus amplior et prudentia intellegentiaque et
interpretatio somniorum et ostensio secretorum ac solutio ligatorum
inventæ sunt in eo, in Daniele, cui rex posuit nomen Baltassar. Nunc
itaque Daniel vocetur et interpretationem narrabit ».
13 Igitur introductus est Daniel coram rege; ad quem præfatus rex
ait: « Tu es Daniel de filiis captivitatis Iudæ, quem adduxit
rex pater meus de Iuda?
14 Audivi de te quoniam spiritum deorum habeas, et scientia
intellegentiaque ac sapientia ampliores inventæ sint in te.
15 Et nunc introgressi sunt in conspectu meo sapientes, magi, ut
scripturam hanc legerent et interpretationem eius indicarent mihi et
nequiverunt sensum huius sermonis edicere.
16 Porro ego audivi de te quod possis obscura interpretari et
ligata dissolvere; si ergo vales scripturam legere et
interpretationem eius indicare mihi, purpura vestieris et torquem
auream circa collum tuum habebis et tertius in regno meo princeps
eris ».
17 Tunc respondens Daniel ait coram rege: « Munera tua sint
tibi, et dona tua alteri da; scripturam autem legam tibi, rex, et
interpretationem eius ostendam tibi.
18 O rex, Deus altissimus regnum et magnificentiam et gloriam et
honorem dedit Nabuchodonosor patri tuo.
19 Et propter magnificentiam, quam dederat ei, universi populi,
tribus et linguæ tremebant et metuebant eum; quos volebat,
interficiebat et, quos volebat, percutiebat et, quos volebat,
exaltabat et, quos volebat, humiliabat.
20 Quando autem elevatum est cor eius, et spiritus illius
obfirmatus est ad superbiam, depositus est de solio regni sui, et
gloria eius ablata est ab eo;
21 et a filiis hominum eiectus est, sed et cor eius cum bestiis
positum est, et cum onagris erat habitatio eius, fenum quoque ut
boves comedebat, et rore cæli corpus eius infectum est, donec
cognosceret quod potestatem haberet Deus altissimus in regno hominum
et, quemcumque voluerit, suscitabit super illud.
22 Tu quoque filius eius, Balthasar, non humiliasti cor tuum, cum
scires hæc omnia,
23 sed adversum Dominum cæli elevatus es, et vasa domus eius
allata sunt coram te, et tu et optimates tui et uxores tuæ et
concubinæ tuæ vinum bibistis in eis; deos quoque argenteos et aureos
et æreos, ferreos ligneosque et lapideos, qui non vident neque
audiunt neque sentiunt, laudasti, porro Deum, qui habet flatum tuum
in manu sua et omnes vias tuas, non glorificasti.
24 Idcirco ab eo missi sunt articuli manus, et scriptura hæc
exarata est.
25 Hæc est autem scriptura, quæ digesta est: mane, thecel,
upharsin.
26 Et hæc est interpretatio sermonis: mane, numeravit Deus regnum
tuum et complevit illud;
27 thecel, appensus es in statera et inventus es minus habens;
28 phares, divisum est regnum tuum et datum est Medis et
Persis ».
29 Tunc, iubente Balthasar, indutus est Daniel purpura, et
circumdata est torques aurea collo eius, et prædicatum est de eo quod
haberet potestatem tertius in regno suo.
30 Eadem nocte interfectus est Balthasar rex Chaldæorum.
01 Et Darius Medus successit in regnum annos natus sexaginta
duos.
02 Placuit Dario et constituit super regnum satrapas centum
viginti, ut essent in toto regno suo,
03 et super eos principes tres, ex quibus Daniel unus erat, ut
satrapæ illis redderent rationem, et rex non sustineret molestiam.
04 Igitur ille Daniel superabat omnes principes et satrapas, quia
spiritus Dei amplior erat in eo. Porro rex cogitabat constituere eum
super omne regnum;
05 unde principes et satrapæ quærebant, ut invenirent occasionem
Danieli ex latere regni, nullamque causam et suspicionem reperire
potuerunt, eo quod fidelis esset, et omnis culpa et suspicio non
inveniretur in eo.
06 Dixerunt ergo viri illi: « Non inveniemus Danieli huic
aliquam occasionem, nisi forte inveniamus adversus eum in lege Dei
sui ».
07 Tunc principes et satrapæ illi concurrerunt ad regem et sic
locuti sunt ei: « Darie rex, in æternum vive!
08 Consilium inierunt cuncti principes regni, magistratus et
satrapæ, optimates et iudices, ut decretum regis promulget et edictum
confirmet, ut omnis, qui petierit aliquam petitionem a quocumque deo
et homine usque ad dies triginta, nisi a te, rex, mittatur in lacum
leonum.
09 Nunc itaque, rex, confirma sententiam et signa decretum, ut
non immutetur iuxta legem Medorum et Persarum, quam prævaricari non
licet ».
10 Porro rex Darius signavit edictum et decretum.
11 Daniel autem, cum comperisset decretum signatum esse,
ingressus est domum suam et, fenestris apertis in cenaculo suo contra
Ierusalem, tribus temporibus in die flectebat genua sua et adorabat
confitebaturque coram Deo suo, sicut et ante facere consueverat.
12 Viri ergo illi accesserunt et invenerunt Danielem orantem et
obsecrantem Deum suum.
13 Tunc accesserunt et locuti sunt coram rege super edicto:
« Rex, numquid non signasti decretum, ut omnis homo, qui rogaret
quemquam de diis et hominibus usque ad dies triginta, nisi a te, rex,
mitteretur in lacum leonum? ». Respondens rex ait: « Verus
est sermo iuxta decretum Medorum atque Persarum, quod prævaricari non
licet ».
14 Tunc respondentes dixerunt coram rege: « Daniel de filiis
captivitatis Iudæ non curavit de te, rex, et de edicto, quod
constituisti, sed tribus temporibus per diem orat obsecratione sua”.
15 Quod verbum cum audisset, rex satis contristatus est; et pro
Daniele posuit cor, ut liberaret eum, et usque ad occasum solis
laborabat, ut erueret illum.
16 Viri autem illi accesserunt ad regem et dixerunt ei:
« Scito, rex, quia lex Medorum est atque Persarum, ut omne
decretum et edictum, quod constituit rex, non liceat immutari ».
17 Tunc rex præcepit, et adduxerunt Danielem et miserunt eum in
lacum leonum. Dixitque rex Danieli: « Deus tuus, quem colis
semper, ipse liberet te ».
18 Allatusque est lapis unus et positus est super os laci; quem
obsignavit rex anulo suo et anulo optimatum suorum, ne quid fieret
contra Danielem.
19 Et abiit rex in domum suam et dormivit incenatus, cibique non
sunt illati coram eo; insuper et somnus recessit ab eo.
20 Tunc rex primo diluculo consurgens festinus ad lacum leonum
perrexit;
21 appropinquansque lacui Danielem voce lacrimabili inclamavit et
affatus est Danielem: « Daniel, serve Dei viventis, Deus tuus,
cui tu servis semper, putasne valuit liberare te a leonibus?”.
22 Et Daniel regi respondens ait: « Rex, in æternum vive!
23 Deus meus misit angelum suum et conclusit ora leonum, et non
nocuerunt mihi, quia coram eo iustitia inventa est in me; sed et
coram te, rex, delictum non feci ».
24 Tunc rex vehementer gavisus est super eo et Danielem præcepit
educi de lacu; eductusque est Daniel de lacu, et nulla læsio inventa
est in eo, quia credidit Deo suo.
25 Dixit autem rex, et adducti sunt viri illi, qui accusaverant
Danielem, et in lacum leonum missi sunt, ipsi et filii eorum et
uxores eorum, et non pervenerunt usque ad pavimentum laci, donec
potirentur eis leones, et omnia ossa eorum comminuerunt.
26 Tunc Darius rex scripsit universis populis, tribubus et
linguis, habitantibus in universa terra: “Pax vobis multiplicetur!
27 A me constitutum est decretum, ut in universo imperio regni
mei tremescant et paveant Deum Danielis: ipse est enim Deus vivens et
permanens in sæcula, et regnum eius non dissipabitur, et potestas
eius usque in æternum;
28 ipse liberator atque salvator et faciens signa et mirabilia in
cælo et in terra. Liberavit autem Danielem de manu leonum ».
29 Porro Daniel prosperatus est in regno Darii et in regno Cyri
Persæ.
01 Anno primo Balthasar regis Babylonis Daniel somnium vidit et
visionem capitis eius in cubili suo; tunc et somnium scripsit. Caput
verborum, quæ locutus est.
02 Respondit Daniel et dixit: « Videbam in visione mea
nocte: et ecce quattuor venti cæli conturbabant mare Magnum,
03 et quattuor bestiæ grandes ascendebant de mari diversæ inter
se.
04 Prima quasi leæna et alas habebat aquilæ; aspiciebam, donec
evulsæ sunt alæ eius; et sublata est de terra et super pedes quasi
homo stetit, et cor hominis datum est ei.
05 Et ecce bestia alia, secunda, similis urso in parte stetit, et
tres costæ erant in ore eius et in dentibus eius; et sic dicebant ei:
“Surge, comede carnes plurimas”.
06 Post hoc aspiciebam, et ecce alia quasi pardus et alas habebat
avis quattuor super se, et quattuor capita erant in bestia; et
potestas data est ei.
07 Post hoc aspiciebam in visione noctis, et ecce bestia quarta
terribilis atque mirabilis et fortis nimis; dentes ferreos habebat
magnos, comedens atque comminuens et reliqua pedibus suis conculcans;
dissimilis autem erat ceteris bestiis, quas videram ante eam, et
habebat cornua decem.
08 Considerabam cornua, et ecce cornu aliud parvulum ortum est de
medio eorum, et tria de cornibus primis evulsa sunt a facie eius; et
ecce oculi quasi oculi hominis erant in cornu isto, et os loquens
ingentia.
09 Aspiciebam, donec throni positi sunt, et Antiquus dierum
sedit. Vestimentum eius quasi nix candidum, et capilli capitis eius
quasi lana munda; thronus eius flammæ ignis, rotæ eius ignis
accensus.
10 Fluvius igneus effluebat et egrediebatur a facie eius; milia
milium ministrabant ei, et decies milies centena milia assistebant
ei: iudicium sedit, et libri aperti sunt.
11 Aspiciebam tunc propter vocem sermonum grandium, quos cornu
illud loquebatur; et vidi quoniam interfecta esset bestia, et
perisset corpus eius, et tradita esset ad comburendum igni;
12 aliarum quoque bestiarum ablata esset potestas, et tempora
vitæ constituta essent eis usque ad tempus et tempus.
13 Aspiciebam ergo in visione noctis: et ecce cum nubibus cæli
quasi Filius hominis veniebat et usque ad Antiquum dierum pervenit,
et in conspectu eius obtulerunt eum;
14 et data sunt ei potestas et honor et regnum; et omnes populi,
tribus et linguæ ipsi servierunt: potestas eius potestas æterna, quæ
non auferetur, et regnum eius, quod non corrumpetur.
15 Horruit spiritus meus: ego Daniel territus sum in his, et
visiones capitis mei conturbaverunt me.
16 Accessi ad unum de assistentibus et veritatem quærebam ab eo
de omnibus his; qui dixit mihi et interpretationem sermonum edocuit
me:
17 “Hæ bestiæ magnæ quattuor, quattuor regna consurgent de terra;
18 suscipient autem regnum sancti Dei altissimi et obtinebunt
regnum usque in sæculum et sæculum sæculorum”.
19 Post hoc volui diligenter discere de bestia quarta, quæ erat
dissimilis valde ab omnibus his et terribilis nimis, dentes ferrei et
ungues eius ærei, comedens et comminuens et reliquias pedibus suis
conculcans,
20 et de cornibus decem, quæ habebat in capite, et de alio, quod
ortum fuerat ante, et ceciderant tria cornua, de cornu illo, quod
habebat oculos et os loquens grandia et maius erat ceteris.
21 Aspiciebam, et ecce cornu illud faciebat bellum adversus
sanctos et prævalebat eis,
22 donec venit Antiquus dierum et iudicium dedit sanctis Excelsi,
et tempus advenit, et regnum obtinuerunt sancti.
23 Et sic ait: “Bestia quarta regnum quartum erit in terra, quod
maius erit omnibus regnis et devorabit universam terram et
conculcabit et comminuet eam.
24 Porro cornua decem regni decem reges erunt; et alius consurget
post eos et ipse potentior erit prioribus et tres reges humiliabit
25 et sermones contra Excelsum loquetur et sanctos Altissimi
conteret et putabit quod possit mutare tempora et legem, et tradentur
in manu eius usque ad tempus et tempora et dimidium temporis;
26 et iudicium sedebit, et potentiam eius auferent, ut conteratur
et dispereat usque in finem;
27 regnum autem et potestas et magnitudo regnorum, quæ sunt
subter omne cælum, detur populo sanctorum Altissimi, cuius regnum
regnum sempiternum est, et omnes reges servient ei et
obœdient” ».
28 Hucusque finis verbi. Ego Daniel multum cogitationibus meis
conturbabar, et facies mea mutata est in me; verbum autem in corde
meo conservavi.
01 Anno tertio regni Balthasar regis visio apparuit mihi, ego
Daniel, post id quod mihi apparuerat in principio.
02 Vidi in visione, et factum est, dum viderem, eram in Susis
castro, quod est in Elam provincia; vidi autem in visione esse me
super rivum Ulai.
03 Et levavi oculos meos et vidi: et ecce aries unus stabat ante
rivum habens cornua et cornua excelsa et unum excelsius altero, et
excelsius crescebat in postero.
04 Vidi arietem cornibus ventilantem contra occidentem et contra
aquilonem et contra meridiem, et omnes bestiæ non poterant resistere
ei neque liberari de manu eius; fecitque secundum voluntatem suam et
magnificatus est.
05 Et ego intellegebam: ecce autem hircus caprarum veniebat ab
occidente super faciem totius terræ et non tangebat terram; porro
hircus habebat cornu insigne inter oculos suos.
06 Et venit usque ad arietem illum cornutum, quem videram stantem
ante rivum, et cucurrit ad eum in impetu fortitudinis suæ.
07 Vidi eum appropinquantem prope arietem, et efferatus est in
eum et percussit arietem et comminuit duo cornua eius, et non poterat
aries resistere ei; cumque eum misisset in terram, conculcavit, et
nemo quibat liberare arietem de manu eius.
08 Hircus autem caprarum magnus factus est nimis; cumque
crevisset, fractum est cornu magnum, et orta sunt quattuor cornua
loco illius per quattuor ventos cæli.
09 De uno autem ex eis egressum est cornu unum modicum et factum
est grande contra meridiem et contra orientem et contra fortitudinem
10 et magnificatum est usque ad fortitudinem cæli et deiecit de
fortitudine et de stellis et conculcavit eas;
11 et usque ad principem fortitudinis magnificatum est et ab eo
tulit iuge sacrificium et deiecit locum sanctificationis eius.
12 Militia autem data est contra iuge sacrificium propter
peccata, et prostrata est veritas in terra; cornu autem fecit et
prosperatum est.
13 Et audivi unum de sanctis loquentem, et dixit unus sanctus
alteri, nescio cui, loquenti: « Usquequo visio et iuge
sacrificium et peccatum desolationis, quæ facta est, et sanctuarium
et fortitudo conculcabitur? ».
14 Et dixit ei: « Usque ad vesperam et mane, dies duo milia
trecenti; et mundabitur sanctuarium ».
15 Factum est autem cum viderem ego Daniel visionem et quærerem
intellegentiam, ecce stetit in conspectu meo quasi species viri;
16 et audivi vocem viri inter Ulai, et clamavit et ait:
« Gabriel, fac intellegere istum visionem ».
17 Et venit et stetit iuxta, ubi ego stabam; cumque venisset,
pavens corrui in faciem meam, et ait ad me: “Intellege, fili hominis,
quoniam in tempore finis complebitur visio ».
18 Cumque loqueretur ad me, collapsus sum pronus in terram, et
tetigit me et statuit me in gradu meo
19 dixitque: « Ecce ego ostendam tibi, quæ futura sint in
novissimo maledictionis, quoniam in tempore erit finis.
20 Aries, quem vidisti habere cornua, reges Medorum est atque
Persarum;
21 porro hircus caprarum rex Græcorum est, et cornu grande, quod
erat inter oculos eius, ipse est rex primus.
22 Quod autem, fracto illo, surrexerunt quattuor pro eo, quattuor
regna de gente eius consurgent sed non in fortitudine eius.
23 Et post regnum eorum, cum creverint iniquitate, consurget rex
impudens facie et intellegens propositiones;
24 et roborabitur fortitudo eius sed non in viribus suis, et
supra quam credi potest universa vastabit et prosperabitur et faciet
et interficiet robustos et populum sanctorum,
25 et secundum sapientiam suam prosperabitur dolus in manu eius,
et in corde suo magnificabitur et in tranquillitate occidet plurimos
et contra principem principum consurget et sine manu conteretur.
26 Et visio vespere et mane, quæ dicta est, vera est; tu ergo
signa visionem, quia post dies multos erit ».
27 Et ego Daniel langui et ægrotavi per dies; cumque surrexissem,
faciebam opera regis et stupebam ad visionem, et non erat qui
intellegeret.