01 « Quis credidit auditui nostro, et brachium Domini cui
revelatum est?
02 Et ascendit sicut virgultum coram eo et sicut radix de terra
sitienti. Non erat species ei neque decor, ut aspiceremus eum, et non
erat aspectus, ut desideraremus eum.
03 Despectus erat et novissimus virorum, vir dolorum et sciens
infirmitatem, et quasi abscondebamus vultum coram eo; despectus, unde
nec reputabamus eum.
04 Vere languores nostros ipse tulit et dolores nostros ipse
portavit; et nos putavimus eum quasi plagatum, percussum a Deo et
humiliatum.
05 Ipse autem vulneratus est propter iniquitates nostras,
attritus est propter scelera nostra; disciplina pacis nostræ super
eum, et livore eius sanati sumus.
06 Omnes nos quasi oves erravimus, unusquisque in viam suam
declinavit; et posuit Dominus in eo iniquitatem omnium
nostrum ».
07 Afflictus est et ipse subiecit se et non aperuit os suum;
sicut agnus, qui ad occisionem ducitur, et quasi ovis, quæ coram
tondentibus se obmutuit et non aperuit os suum.
08 Angustia et iudicio sublatus est. De generatione eius quis
curabit? Quia abscissus est de terra viventium; propter scelus populi
mei percussus est ad mortem.
09 Et posuerunt sepulcrum eius cum impiis, cum divitibus tumulum
eius, eo quod iniquitatem non fecerit, neque dolus fuerit in ore
eius.
10 Et Dominus voluit conterere eum infirmitate. Si posuerit in
piaculum animam suam, videbit semen longævum, et voluntas Domini in
manu eius prosperabitur.
11 Propter laborem animæ eius videbit lucem, saturabitur in
scientia sua. Iustificabit iustus servus meus multos et iniquitates
eorum ipse portabit.
12 Ideo dispertiam ei multos, et cum fortibus dividet spolia, pro
eo quod tradidit in mortem animam suam et cum sceleratis reputatus
est; et ipse peccatum multorum tulit et pro transgressoribus
rogat.
01 Exsulta, sterilis, quæ non peperisti, lætare, gaude, quæ non
parturisti, quoniam multi sunt filii desertæ magis quam filii nuptæ,
dicit Dominus.
02 Dilata locum tentorii tui et pelles tabernaculorum tuorum
extende, ne parcas; longos fac funiculos tuos et clavos tuos
consolida.
03 Ad dexteram enim et ad lævam penetrabis, et semen tuum
hereditabit gentes, quæ civitates desertas inhabitabunt.
04 Noli timere, quia non confunderis, neque erubescas, quia non
te pudebit; nam confusionis adulescentiæ tuæ oblivisceris et
opprobrii viduitatis tuæ non recordaberis amplius.
05 Qui enim fecit te, erit sponsus tuus, Dominus exercituum nomen
eius; et redemptor tuus Sanctus Israel, Deus omnis terræ vocabitur.
06 Quia ut mulierem derelictam et mærentem spiritu vocavit te
Dominus, et uxorem ab adulescentia abiectam dixit Deus tuus.
07 Ad punctum in modico dereliqui te et in miserationibus magnis
congregabo te.
08 In momento indignationis abscondi faciem meam parumper a te et
in misericordia sempiterna misertus sum tui, dixit redemptor tuus
Dominus.
09 Sicut in diebus Noe istud mihi est, cui iuravi, ne inducerem
aquas Noe ultra supra terram; sic iuravi, ut non irascar tibi et non
increpem te.
10 Montes enim recedent, et colles movebuntur, misericordia autem
mea non recedet a te, et fœdus pacis meæ non movebitur, dixit
miserator tuus Dominus.
11 Paupercula, tempestate convulsa absque ulla consolatione, ecce
ego sternam super carbunculos lapides tuos et fundabo te in
sapphiris;
12 et ponam iaspidem propugnacula tua et portas tuas in lapides
pretiosos et omnes terminos tuos in lapides desiderabiles.
13 Universi filii tui erunt discipuli Domini, et magna erit pax
filiis tuis;
14 in iustitia fundaberis. Procul eris ab oppressione, quia non
timebis, et a pavore, quia non appropinquabit tibi.
15 Ecce, si impetus fiet, non erit ex me; qui impetum fecerit in
te, cadet contra te.
16 Ecce, ego creavi fabrum sufflantem in igne prunas et
proferentem vas in opus suum; et ego creavi etiam vastatorem ad
disperdendum.
17 Omne vas, quod fictum est contra te, frustra erit. Et omnem
linguam insurgentem tibi in iudicio confutabis: hæc est hereditas
servorum Domini et iustitia eorum ex me, dicit Dominus.
01 Heu! Omnes sitientes, venite ad aquas; et, qui non habetis
argentum, properate, emite et comedite, venite, emite absque argento
et absque ulla commutatione vinum et lac.
02 Quare appenditis argentum non in panibus et laborem vestrum
non in saturitate? Audite, audientes me, et comedite bonum, ut
delectetur in crassitudine anima vestra.
03 Inclinate aurem vestram et venite ad me; audite, ut vivat
anima vestra, et feriam vobiscum pactum sempiternum, misericordias
David fideles.
04 Ecce testem populis dedi eum, ducem ac præceptorem gentibus.
05 Ecce gentem, quam nesciebas, vocabis, et gentes, quæ te non
cognoverunt, ad te current, propter Dominum Deum tuum et Sanctum
Israel, quia glorificavit te.
06 Quærite Dominum, dum inveniri potest; invocate eum, dum prope
est.
07 Derelinquat impius viam suam, et vir iniquus cogitationes
suas; et revertatur ad Dominum, et miserebitur eius, et ad Deum
nostrum, quoniam multus est ad ignoscendum.
08 Non enim cogitationes meæ cogitationes vestræ, neque viæ
vestræ viæ meæ, dicit Dominus.
09 Quia sicut exaltantur cæli a terra, sic exaltatæ sunt viæ meæ
a viis vestris, et cogitationes meæ a cogitationibus vestris.
10 Et quomodo descendit imber et nix de cælo et illuc ultra non
revertitur, sed inebriat terram et infundit eam et germinare eam
facit et dat semen serenti et panem comedenti,
11 sic erit verbum meum, quod egredietur de ore meo: non
revertetur ad me vacuum, sed faciet, quæcumque volui, et
prosperabitur in his, ad quæ misi illud.
12 Quia in lætitia egrediemini et in pace deducemini; montes et
colles cantabunt coram vobis laudem, et omnia ligna regionis plaudent
manu.
13 Pro vepribus ascendet cupressus, et pro urtica crescet myrtus;
et erit Domino in gloriam, in signum æternum, quod non auferetur.
01 Hæc dicit Dominus: « Custodite iudicium et facite
iustitiam, quia iuxta est salus mea, ut veniat, et iustitia mea, ut
reveletur ».
02 Beatus vir, qui facit hoc, et filius hominis, qui apprehendit
istud, custodiens sabbatum, ne polluat illud, custodiens manum suam,
ne faciat omne malum.
03 Et non dicat filius advenæ, qui adhæret Domino, dicens:
« Separatione dividet me Dominus a populo suo ». Et non
dicat eunuchus: « Ecce, ego lignum aridum ».
04 Quia hæc dicit Dominus eunuchis: « Qui custodierint
sabbata mea et elegerint, quæ ego volui, et tenuerint fœdus meum,
05 dabo eis in domo mea et in muris meis locum et nomen melius a
filiis et filiabus: nomen sempiternum dabo eis, quod non peribit.
06 Et filios advenæ, qui adhærent Domino, ut colant eum, ut
diligant nomen Domini, ut sint ei in servos, omnes custodientes
sabbatum, ne polluant illud, et tenentes fœdus meum,
07 adducam eos in montem sanctum meum et lætificabo eos in domo
orationis meæ: holocausta eorum et victimæ eorum placebunt mihi super
altari meo, quia domus mea domus orationis vocabitur cunctis
populis ».
08 Ait Dominus Deus, qui congregat dispersos Israel: « Adhuc
congregabo ad eum præter congregatos eius ».
09 Omnes bestiæ agri, venite ad devorandum, universæ bestiæ
saltus.
10 Speculatores eius cæci, omnes nescierunt; universi sunt canes
muti non valentes latrare, insanientes, cubantes, amantes soporem;
11 et canes voraces nescierunt saturitatem, ipsi pastores
ignoraverunt intellegentiam: omnes in viam suam declinaverunt,
unusquisque ad avaritiam suam, a summo usque ad novissimum.
12 « Venite, sumam vinum, et impleamur ebrietate; et cras
erit sicut hodie et multo amplius ».
01 Iustus perit, et non est qui recogitet in corde suo; et viri
misericordiæ colliguntur, tamen non est qui intellegat: a facie enim
malitiæ collectus est iustus.
02 In pacem ingreditur, requiescit in cubili suo, qui ambulat in
directione sua.
03 Vos autem accedite huc, filii auguratricis, semen adulteri et
fornicariæ.
04 Super quem luditis? Super quem dilatatis os et eicitis
linguam? Numquid non vos filii scelesti, semen mendax,
05 qui exardescitis in terebinthis subter omne lignum frondosum,
immolantes parvulos in vallibus subter scissuras petrarum?
06 In partibus vallis pars tua, hæ sunt sors tua; et ipsis
effundisti libamen, obtulisti sacrificium. Numquid super his
consolabor?
07 Super montem excelsum et sublimem posuisti cubile tuum, et
illuc ascendisti, ut immolares hostias.
08 Et post ostium et postem posuisti memoriale tuum; nam longe a
me discooperuisti et ascendisti, dilatasti cubile tuum, et pepigisti
cum eis fœdus; dilexisti stratum eorum, manum respexisti.
09 Et ingressa es ad regem cum unguento et multiplicasti pigmenta
tua; misisti legatos tuos procul et humiliata es usque ad inferos.
10 In multitudine viæ tuæ laborasti; non dixisti: « Vanum
est! ». Vitam manus tuæ invenisti, propterea non ægrotasti.
11 Pro quo sollicita timuisti, quia mentita es et mei non es
recordata neque cogitasti in corde tuo? Nonne, quia ego tacui et
longo tempore, me non times?
12 Ego annuntiabo iustitiam tuam et opera tua, quæ non proderunt
tibi.
13 Cum clamaveris, liberent te lucra tua; et omnia illa auferet
ventus, tollet aura. Qui autem fiduciam habet in me, hereditabit
terram et possidebit montem sanctum meum.
14 Et dicent: « Sternite, sternite, parate viam, auferte
offendicula de via populi mei ».
15 Quia hæc dicit Excelsus et Sublimis, habitans æternitatem, et
sanctum nomen eius: « Excelsus et sanctus habito et cum contrito
et humili spiritu, ut vivificem spiritum humilium et vivificem cor
contritorum.
16 Non enim in sempiternum litigabo neque usque ad finem irascar,
quia spiritus a facie mea deficeret, halitus, quem ego feci.
17 Propter iniquitatem avaritiæ eius iratus sum et percussi eum,
abscondi faciem meam et indignatus sum; et abiit vagus in via cordis
sui.
18 Vias eius vidi et sanabo eum et reducam eum et reddam
consolationes ipsi et lugentibus eius.
19 Creo fructum labiorum pacem; pacem ei, qui longe est et qui
prope, dixit Dominus, et sanabo eum ».
20 Impii autem quasi mare fervens, quod quiescere non potest, et
redundant fluctus eius in limum et lutum.
21 Non est pax impiis, dicit Deus meus.
01 Clama fortiter, ne cesses; quasi tuba exalta vocem tuam et
annuntia populo meo scelera eorum et domui Iacob peccata eorum.
02 Me etenim de die in diem quærunt et scire vias meas volunt,
quasi gens, quæ iustitiam fecerit et iudicium Dei sui non
dereliquerit. Rogant me iudicia iustitiæ, appropinquare Deum volunt.
03 « Quare ieiunavimus, et non aspexisti, humiliavimus
animam nostram, et nescisti? ». Ecce, in die ieiunii vestri
agitis negotia et omnes operarios vestros opprimitis.
04 Ecce, ad lites et contentiones ieiunatis et percutitis pugno
impie. Nolite ieiunare sicut hodie, ut audiatur in excelso clamor
vester.
05 Numquid tale est ieiunium, quod elegi, dies, quo homo affligit
animam suam? Numquid contorquere quasi iuncum caput suum et saccum et
cinerem sternere? Numquid istud vocabis ieiunium et diem acceptabilem
Domino?
06 Nonne hoc est ieiunium, quod elegi: dissolvere vincula iniqua,
solvere funes iugi, dimittere eos, qui confracti sunt, liberos, et
omne iugum dirumpere?
07 Nonne frangere esurienti panem tuum, et egenos, vagos inducere
in domum? Cum videris nudum, operi eum et carnem tuam ne despexeris.
08 Tunc erumpet quasi aurora lumen tuum, et sanatio tua citius
orietur; et anteibit faciem tuam iustitia tua, et gloria Domini
colliget te.
09 Tunc invocabis, et Dominus exaudiet; clamabis, et dicet:
« Ecce adsum ». Si abstuleris de medio tui iugum et
desieris extendere digitum et loqui iniquitatem;
10 si effuderis esurienti animam tuam et animam afflictam
satiaveris, orietur in tenebris lux tua, et caligo tua erit sicut
meridies.
11 Et te ducet Dominus semper, et satiabit in locis aridis animam
tuam et ossa tua firmabit; et eris quasi hortus irriguus et sicut
fons aquarum, cuius non deficient aquæ.
12 Et reædificabit gens tua ruinas antiquas; fundamenta
generationis et generationis suscitabis: et vocaberis restitutor
ruinarum, instaurator viarum, ut habitentur.
13 Si averteris a sabbato pedem tuum, facere negotia tua in die
sancto meo, et vocaveris sabbatum delicias et diem Domino sacrum
gloriosum; et glorificaveris eum relinquens vias tuas et negotia tua
et sermones tuos,
14 tunc delectaberis super Domino; et vehi te faciam super
altitudines terræ et cibabo te hereditate Iacob patris tui. Os enim
Domini locutum est.
01 Ecce non est abbreviata manus Domini, ut salvare nequeat,
neque aggravata est auris eius, ut non exaudiat;
02 sed iniquitates vestræ diviserunt inter vos et Deum vestrum,
et peccata vestra absconderunt faciem eius a vobis, ne exaudiret.
03 Manus enim vestræ pollutæ sunt sanguine, et digiti vestri
iniquitate; labia vestra locuta sunt mendacium, et lingua vestra
iniquitatem fatur.
04 Non est qui invocet iustitiam, neque est qui iudicet vere;
confidunt in nihilo et loquuntur vanitates: conceperunt laborem et
pepererunt iniquitatem.
05 Ova aspidum rumpunt et telas araneæ texunt; qui comederit de
ovis eorum, morietur, et, quod fractum est, erumpet in regulum.
06 Telæ eorum non erunt in vestimentum, neque operientur operibus
suis; opera eorum opera iniquitatis, et facinora violentiæ in manibus
eorum.
07 Pedes eorum ad malum currunt et festinant, ut effundant
sanguinem innocentem; cogitationes eorum cogitationes iniquitatis,
vastitas et contritio in viis eorum.
08 Viam pacis nescierunt, et non est iudicium in gressibus eorum;
semitæ eorum incurvatæ sunt eis: omnis, qui calcat in eis, ignorat
pacem.
09 Propter hoc elongatum est iudicium a nobis, et non apprehendit
nos iustitia; exspectamus lucem, et ecce tenebræ, splendorem, et in
caligine ambulamus.
10 Palpamus sicut cæci parietem et quasi absque oculis
attrectamus; impegimus meridie quasi in crepusculo, inter sanos quasi
mortui.
11 Rugimus quasi ursi omnes et quasi columbæ gementes gemimus;
exspectamus iudicium, et non est, salutem, et elongata est a nobis.
12 Multiplicatæ sunt enim iniquitates nostræ coram te, et peccata
nostra respondent nobis; quia scelera nostra nobiscum, et iniquitates
nostras cognovimus:
13 peccare et mentiri contra Dominum et recedere a Deo nostro,
loqui violentiam et transgressionem, concipere et murmurare de corde
verba mendacii.
14 Et conversum est retrorsum iudicium, et iustitia longe stat,
quia corruit in platea veritas, et æquitas non potuit ingredi.
15 Et facta est veritas in oblivionem, et, qui recedit a malo,
spoliatur. Et vidit Dominus, et malum apparuit in oculis eius, quia
non est iudicium.
16 Et vidit quia non est vir, et aporiatus est, quia non est qui
occurrat; et salvavit sibi brachium suum, et iustitia eius ipsa
confirmavit eum.
17 Indutus est iustitia ut lorica, et galea salutis in capite
eius; indutus est vestimentis ultionis et operuit se zelo quasi
pallio.
18 Secundum opera sic retribuet: iram hostibus suis,
retributionem inimicis suis, insulis vicem reddet.
19 Et timebunt, qui ab occidente, nomen Domini, et, qui ab ortu
solis, gloriam eius, cum venerit quasi fluvius violentus, quem
spiritus Domini cogit.
20 Et veniet pro Sion redemptor et eis, qui redeunt ab iniquitate
in Iacob, dixit Dominus.
21 Hoc fœdus meum cum eis, dixit Dominus: « Spiritus meus,
qui est super te, et verba mea, quæ posui in ore tuo, non recedent de
ore tuo et de ore seminis tui et de ore seminis seminis tui, dixit
Dominus, amodo et usque in sempiternum ».
01 Surge, illuminare, quia venit lumen tuum, et gloria Domini
super te orta est.
02 Quia ecce tenebræ operient terram et caligo populos; super te
autem orietur Dominus, et gloria eius in te videbitur.
03 Et ambulabunt gentes in lumine tuo, et reges in splendore
ortus tui.
04 Leva in circuitu oculos tuos et vide: omnes isti congregati
sunt, venerunt tibi; filii tui de longe veniunt, et filiæ tuæ in
ulnis gestantur.
05 Tunc videbis et illuminaberis, et palpitabit et dilatabitur
cor tuum, quia confluet ad te multitudo maris, fortitudo gentium
veniet tibi;
06 inundatio camelorum operiet te, dromedarii Madian et Epha;
omnes de Saba venient, aurum et tus deferentes et laudem Domini
annuntiantes.
07 Omne pecus Cedar congregabitur tibi, arietes Nabaioth
ministrabunt tibi; offerentur super placabili altari meo, et domum
gloriæ meæ glorificabo.
08 Quæ sunt istæ, quæ ut nubes volant, et quasi columbæ ad
fenestras suas?
09 Me enim insulæ exspectabunt, et in principio naves Tharsis, ut
adducant filios tuos de longe, argentum eorum et aurum eorum cum eis,
nomini Domini Dei tui et Sancto Israel, quia glorificavit te.
10 Et ædificabunt filii peregrinorum muros tuos, et reges eorum
ministrabunt tibi; in indignatione enim mea percussi te, sed in
beneplacito meo misertus sum tui.
11 Et aperientur portæ tuæ iugiter, die ac nocte non claudentur,
ut afferatur ad te fortitudo gentium, et reges earum adducantur.
12 Gens enim et regnum, quæ non servierint tibi, peribunt, et
gentes vastitate vastabuntur.
13 Gloria Libani ad te veniet, cupressus, ulmus et abies simul,
ad ornandum locum sanctuarii mei; et locum pedum meorum glorificabo.
14 Et venient ad te curvi filii eorum, qui humiliaverunt te, et
adorabunt vestigia pedum tuorum omnes, qui detrahebant tibi, et
vocabunt te Civitatem Domini, Sion Sancti Israel.
15 Pro eo quod fuisti derelicta et odio habita, et non erat qui
per te transiret, ponam te in superbiam sæculorum, gaudium in
generationem et generationem;
16 et suges lac gentium et mamilla regum lactaberis et scies quia
ego Dominus salvator tuus, et redemptor tuus Fortis Iacob.
17 Pro ære afferam aurum et pro ferro afferam argentum et pro
lignis æs et pro lapidibus ferrum; et ponam custodes tuos pacem et
præpositos tuos iustitiam.
18 Non audietur ultra violentia in terra tua, vastitas et
contritio in terminis tuis; et vocabis Salutem muros tuos et portas
tuas Laudem.
19 Non erit tibi amplius sol ad lucendum per diem, nec splendor
lunæ illuminabit te, sed erit tibi Dominus in lucem sempiternam, et
Deus tuus in gloriam tuam.
20 Non occidet ultra sol tuus, et luna tua non minuetur, quia
erit tibi Dominus in lucem sempiternam, et complebuntur dies luctus
tui.
21 Populus autem tuus omnes iusti; in perpetuum hereditabunt
terram, germen plantationis meæ, opus manus meæ ad glorificandum.
22 Minimus erit in mille, et parvulus in gentem fortem. Ego
Dominus in tempore eius subito faciam istud.
01 Spiritus Domini Dei super me, eo quod unxerit Dominus me; ad
annuntiandum læta mansuetis misit me, ut mederer contritis corde et
prædicarem captivis liberationem et clausis apertionem;
02 ut prædicarem annum placabilem Domino et diem ultionis Deo
nostro; ut consolarer omnes lugentes,
03 ut ponerem lugentibus Sion et darem eis coronam pro cinere,
oleum gaudii pro luctu, pallium laudis pro spiritu mæroris. Et
vocabuntur Terebinthi iustitiæ, plantatio Domini ad glorificandum.
04 Et ædificabunt deserta a sæculo et ruinas antiquas erigent et
instaurabunt civitates desertas, dissipatas in generatione et
generatione.
05 Et stabunt alieni et pascent pecora vestra, et filii
peregrinorum agricolæ et vinitores vestri erunt;
06 vos autem Sacerdotes Domini vocabimini, Ministri Dei nostri
dicetur vobis; fortitudinem gentium comedetis et in gloria earum
superbietis.
07 Pro confusione eorum duplici et ignominia laudabunt partem
suam; propterea in terra sua duplicia possidebunt, lætitia sempiterna
erit eis.
08 Quia ego Dominus diligens iudicium, odio habens rapinam et
iniquitatem; et dabo opus eorum in veritate et fœdus perpetuum feriam
eis.
09 Et scietur in gentibus semen eorum, et germen eorum in medio
populorum; omnes, qui viderint eos, cognoscent illos, quia isti sunt
semen, cui benedixit Dominus.
10 Gaudens gaudebo in Domino, et exsultabit anima mea in Deo meo,
quia induit me vestimentis salutis et indumento iustitiæ circumdedit
me, quasi sponsum decoratum corona et quasi sponsam ornatam monilibus
suis.
11 Sicut enim terra profert germen suum, et sicut hortus semen
suum germinat, sic Dominus Deus germinabit iustitiam et laudem coram
universis gentibus.