01 Vir erat in terra Us nomine Iob, et erat vir ille simplex et
rectus ac timens Deum et recedens a malo.
02 Natique sunt ei septem filii et tres filiæ.
03 Et fuit possessio eius septem milia ovium et tria milia
camelorum, quingenta quoque iuga boum et quingentæ asinæ ac familia
multa nimis; eratque vir ille magnus inter omnes Orientales.
04 Et ibant filii eius et faciebant convivium per domos
unusquisque in die suo; et mittentes vocabant tres sorores suas, ut
comederent et biberent cum eis.
05 Cumque in orbem transissent dies convivii, mittebat ad eos Iob
et sanctificabat illos; consurgensque diluculo offerebat holocausta
pro singulis. Dicebat enim: « Ne forte peccaverint filii mei et
benedixerint Deo in cordibus suis ». Sic faciebat Iob cunctis
diebus.
06 Quadam autem die, cum venissent filii Dei, ut assisterent
coram Domino, affuit inter eos etiam Satan.
07 Cui dixit Dominus: « Unde venis? ». Qui respondens
ait: « Circuivi terram et perambulavi eam ».
08 Dixitque Dominus ad eum: « Numquid considerasti servum
meum Iob, quod non sit ei similis in terra, homo simplex et rectus ac
timens Deum et recedens a malo? ».
09 Cui respondens Satan ait: « Numquid Iob frustra timet
Deum?
10 Nonne tu vallasti eum ac domum eius universamque substantiam
per circuitum, operibus manuum eius benedixisti, et possessio eius
crevit in terra?
11 Sed extende paululum manum tuam et tange cuncta, quæ possidet,
nisi in faciem benedixerit tibi ».
12 Dixit ergo Dominus ad Satan: « Ecce, universa, quæ habet,
in manu tua sunt; tantum in eum ne extendas manum tuam ».
Egressusque est Satan a facie Domini.
13 Cum autem quadam die filii et filiæ eius comederent et
biberent vinum in domo fratris sui primogeniti,
14 nuntius venit ad Iob, qui diceret: « Boves arabant, et
asinæ pascebantur iuxta eos;
15 et irruerunt Sabæi tuleruntque eos et pueros percusserunt
gladio, et evasi ego solus, ut nuntiarem tibi ».
16 Cumque adhuc ille loqueretur, venit alter et dixit:
« Ignis Dei cecidit e cælo et ussit oves puerosque consumpsit,
et effugi ego solus, ut nuntiarem tibi ».
17 Sed et illo adhuc loquente, venit alius et dixit:
« Chaldæi fecerunt tres turmas et invaserunt camelos et tulerunt
eos necnon et pueros percusserunt gladio, et ego fugi solus, ut
nuntiarem tibi ».
18 Adhuc loquebatur ille, et ecce alius intravit et dixit:
« Filiis tuis et filiabus vescentibus et bibentibus vinum in
domo fratris sui primogeniti,
19 repente ventus vehemens irruit a regione deserti et concussit
quattuor angulos domus; quæ corruens oppressit liberos tuos, et
mortui sunt, et effugi ego solus, ut nuntiarem tibi ».
20 Tunc surrexit Iob et scidit vestimenta sua et, tonso capite,
corruens in terram adoravit
21 et dixit: « Nudus egressus sum de utero matris meæ et
nudus revertar illuc. Dominus dedit, Dominus abstulit; sicut Domino
placuit, ita factum est: sit nomen Domini benedictum ».
22 In omnibus his non peccavit Iob labiis suis neque stultum quid
contra Deum locutus est.
01 Factum est autem, cum quadam die venissent filii Dei, ut
starent coram Domino, venit quoque Satan inter eos, ut staret in
conspectu eius.
02 Dixit Dominus ad Satan: « Unde venis? ». Qui
respondens ait: « Circuivi terram et perambulavi eam ».
03 Et dixit Dominus ad Satan: « Numquid considerasti servum
meum Iob, quod non sit ei similis in terra, vir simplex et rectus ac
timens Deum et recedens a malo et adhuc retinens innocentiam? Tu
autem commovisti me adversus eum, ut affligerem eum frustra ».
04 Cui respondens Satan ait: « Pellem pro pelle et cuncta,
quæ habet, homo dabit pro anima sua.
05 Alioquin mitte manum tuam et tange os eius et carnem; et tunc
videbis, si in faciem benedicet tibi ».
06 Dixit ergo Dominus ad Satan: « Ecce, in manu tua est;
verumtamen animam illius serva ».
07 Egressus igitur Satan a facie Domini, percussit Iob ulcere
pessimo a planta pedis usque ad verticem eius.
08 Qui testa saniem radebat, sedens in sterquilinio.
09 Dixit autem illi uxor sua: « Adhuctu permanes in
simplicitate tua? Benedic Deo et morere ».
10 Qui ait ad illam: « Quasi una de stultis mulieribus
locuta es! Si bona suscepimus de manu Dei, mala quare non
suscipiamus? ». In omnibus his non peccavit Iob labiis suis.
11 Igitur, audientes tres amici Iob omne malum, quod accidisset
ei, venerunt singuli de loco suo, Eliphaz Themanites et Baldad
Suhites et Sophar Naamathites. Condixerant enim, ut pariter venientes
visitarent eum et consolarentur.
12 Cumque elevassent procul oculos suos, non cognoverunt eum et
exclamantes ploraverunt; scissisque vestibus, sparserunt pulverem
super caput suum in cælum.
13 Et sederunt cum eo in terra septem diebus et septem noctibus,
et nemo loquebatur ei verbum; videbant enim dolorem esse
vehementem.
01 Post hæc aperuit Iob os suum et maledixit diei suo
02 et locutus est:
03 « Pereat dies, in qua natus sum, et nox, in qua dictum
est: “Conceptus est homo”.
04 Dies ille vertatur in tenebras; non requirat eum Deus desuper,
et non illustretur lumine.
05 Obscurent eum tenebræ et umbra mortis; occupet eum caligo, et
involvatur amaritudine.
06 Noctem illam tenebrosus turbo possideat; non computetur in
diebus anni nec numeretur in mensibus.
07 Sit nox illa solitaria nec laude digna;
08 maledicant ei, qui maledicunt diei, qui parati sunt suscitare
Leviathan.
09 Obtenebrentur stellæ crepusculi eius; exspectet lucem, et non
sit, nec videat palpebras auroræ,
10 quia non conclusit ostia ventris, qui portavit me, nec
abstulit mala ab oculis meis.
11 Quare non in vulva mortuus sum? Egressus ex utero non statim
perii?
12 Quare exceptus genibus? Cur lactatus uberibus?
13 Nunc enim dormiens silerem et somno meo requiescerem
14 cum regibus et consulibus terræ, qui ædificant sibi
solitudines,
15 aut cum principibus, qui possident aurum et replent domos suas
argento.
16 Aut sicut abortivum absconditum non subsisterem, vel qui
concepti non viderunt lucem.
17 Ibi impii cessaverunt a tumultu, et ibi requieverunt fessi
robore.
18 Et quondam vincti pariter sine molestia non audierunt vocem
exactoris.
19 Parvus et magnus ibi sunt, et servus liber a domino suo.
20 Quare misero data est lux, et vita his, qui in amaritudine
animæ sunt?
21 Qui exspectant mortem, et non venit, et effodiunt quærentes
illam magis quam thesauros;
22 gaudentque vehementer et lætantur sepulcro.
23 Viro, cuius abscondita est via, et circumdedit eum Deus
tenebris.
24 Antequam comedam, suspiro, et quasi inundantes aquæ sic
rugitus meus.
25 Quia timor, quem timebam, evenit mihi, et, quod verebar,
accidit.
26 Non dissimulavi, non silui, non quievi, et venit super me
indignatio ».
01 Respondens autem Eliphaz Themanites dixit:
02 « Si cœperimus loqui tibi, forsitan moleste accipies; sed
conceptum sermonem tenere quis poterit?
03 Ecce, docuisti multos et manus lassas roborasti;
04 vacillantes confirmaverunt sermones tui, et genua trementia
confortasti.
05 Nunc autem venit super te plaga, et defecisti; tetigit te, et
conturbatus es.
06 Nonne timor tuus est fiducia tua, spes tua est perfectio
viarum tuarum?
07 Recordare, obsecro te, quis umquam innocens periit, aut quando
recti deleti sunt?
08 quin potius vidi eos, qui operantur iniquitatem et seminant
dolores et metunt eos,
09 flante Deo perisse, et spiritu iræ eius esse consumptos.
10 Rugitus leonis et vox leænæ et dentes catulorum leonum
contriti sunt.
11 Leo periit, eo quod non haberet prædam, et catuli leonis
dissipati sunt.
12 Porro ad me furtive verbum delatum est, et suscepit auris mea
sussurrum eius.
13 In horrore visionis nocturnæ, quando solet sopor occupare
homines,
14 pavor tenuit me et tremor, et omnia ossa mea perterrita sunt.
15 Et cum spiritus, me præsente, transiret, inhorruerunt pili
carnis meæ.
16 Stetit quidam, cuius non agnoscebam vultum, imago coram oculis
meis, et vocem quasi auræ lenis audivi:
17 “Numquid homo Dei comparatione iustificabitur, aut factore suo
purior erit vir?”.
18 Ecce, in servis suis fiduciam non habet et in angelis suis
reperit pravitatem.
19 Quanto magis hi, qui habitant domos luteas, quorum fundamentum
est in pulvere. Consumentur velut tinea!
20 De mane usque ad vesperam succidentur et, quia nullus
intellegit, in æternum peribunt.
21 Nonne evulsum est reliquum eorum ab eis? Morientur, et non in
sapientia.
01 Voca ergo, si est qui tibi re spondeat! Ad quem sanctorum
converteris?
02 Vere stultum interficit iracundia, et fatuum occidit invidia.
03 Ego vidi stultum firma radice et maledixi sedi eius statim.
04 Longe fient filii eius a salute et conterentur in porta, et
non erit qui eruat.
05 Cuius messem famelicus comedet, et ipsum rapiet armatus, et
bibent sitientes divitias eius.
06 Quia non egreditur ex pulvere nequitia, et de humo non oritur
dolor.
07 Sed homo generat laborem, et aves elevant volatum.
08 Quam ob rem ego deprecabor Dominum et ad Deum ponam eloquium
meum,
09 qui facit magna et inscrutabilia et mirabilia absque numero;
10 qui dat pluviam super faciem terræ et irrigat aquis rura;
11 qui ponit humiles in sublime et mærentes erigit sospitate;
12 qui dissipat cogitationes malignorum, ne possint implere manus
eorum, quod cœperant;
13 qui apprehendit sapientes in astutia eorum et consilium
pravorum dissipat.
14 Per diem incurrent tenebras et, quasi in nocte, sic palpabunt
in meridie.
15 Porro salvum faciet egenum a gladio oris eorum et de manu
violenti pauperem;
16 et erit egeno spes, iniquitas autem contrahet os suum.
17 Beatus homo, qui corripitur a Deo; increpationem ergo
Omnipotentis ne reprobes.
18 Quia ipse vulnerat et medetur, percutit, et manus eius
sanabunt.
19 In sex tribulationibus liberabit te, et in septem non tanget
te malum.
20 In fame eruet te de morte et in bello de manu gladii.
21 A flagello linguæ absconderis et non timebis vastationem, cum
venerit.
22 In vastitate et fame ridebis et bestias terræ non formidabis.
23 Sed cum lapidibus campi pactum tuum, et bestiæ terræ pacificæ
erunt tibi.
24 Et scies quod pacem habeat tabernaculum tuum, et visitans
habitationem tuam non falleris.
25 Scies quoque quoniam multiplex erit semen tuum, et progenies
tua quasi herba terræ.
26 Ingredieris in abundantia sepulcrum, sicut infertur acervus
tritici in tempore suo.
27 Ecce hoc, ut investigavimus, ita est; obœdi illi et tu sapias
tibi ».
01 Respondens autem Iob dixit:
02 « Utinam appenderetur ægritu do mea, et calamitatem meam
assumerent in statera!
03 Nunc vero arena maris hæc gravior apparet, inde verbis meis
hæsito.
04 Quia sagittæ Omnipotentis in me sunt, quarum venenum ebibit
spiritus meus; et terrores Dei militant contra me.
05 Numquid rugiet onager, cum habuerit herbam? Aut mugiet bos,
cum ante præsepe plenum steterit?
06 Aut poterit comedi insulsum, quod non est sale conditum? Aut
poterit gustari herba insulsa?
07 Quæ prius nolebat tangere anima mea, nunc præ angustia cibi
mei sunt.
08 Quis det, ut veniat petitio mea, et, quod exspecto, tribuat
mihi Deus?
09 Utinam Deus me conterat; solvat manum suam et succidat me!
10 Et hæc mihi sit consolatio, et exsultabo vel in pavore, qui
non parcat, nec celabo sermones Sancti.
11 Quæ est enim fortitudo mea, ut sustineam? Aut quis finis meus,
ut patienter agam?
12 Num fortitudo lapidum, fortitudo mea? Num caro mea ænea est?
13 An non est auxilium mihi in me, et virtus quoque remota est a
me?
14 Qui tollit ab amico suo misericordiam, timorem Omnipotentis
derelinquit.
15 Fratres mei mentiti sunt me sicut alveus torrentium, qui
evanescunt
16 nigrescentes glacie, cum ingruit super eos nix.
17 Tempore, quo diffluunt, arescunt et, ut incaluerit, solvuntur
de loco suo.
18 Deflectunt viatorum turmæ de viis suis, ascendentes per
desertum pereunt.
19 Commeatus Thema consideraverunt, viatores Saba speraverunt in
eis.
20 Confusi sunt, quia speraverunt; venerunt eo usque, et pudore
cooperti sunt.
21 Ita nunc vos facti estis mihi; videntes plagam meam, timetis.
22 Numquid dixi: Afferte mihi et de substantia vestra donate
mihi?
23 vel: Liberate me de manu hostis et de manu robustorum eruite
me?
24 Docete me, et ego tacebo, et, si quid forte ignoravi,
instruite me.
25 Quare detraxistis sermonibus veritatis, cum e vobis nullus
sit, qui possit arguere me?
26 Ad increpandum tantum eloquia concinnatis, sed in ventum verba
desperati.
27 Super pupillum irruitis et subvertere nitimini amicum vestrum.
28 Nunc, quæso, convertimini ad me, et in faciem vestram non
mentiar.
29 Revertite! Nulla erit improbitas. Revertite! Adhuc præsens
adest iustitia mea.
30 Estne in lingua mea improbitas? An palatum meum non discernit
nequitiam?
01 Nonne militia est vita hominis super terram, et sicut dies
mercennarii dies eius?
02 Sicut servus desiderat umbram, et sicut mercennarius
præstolatur mercedem suam,
03 sic et ego habui menses vacuos et noctes laboriosas enumeravi
mihi.
04 Si dormiero, dicam: Quando consurgam? Et rursum exspectabo
vesperam et replebor doloribus usque crepusculum.
05 Induta est caro mea putredine et sordibus pulveris; cutis mea
scinditur et diffluit.
06 Dies mei velocius transierunt quam navicula texentis et
consumpti sunt deficiente filo.
07 Memento quia ventus est vita mea, et non revertetur oculus
meus, ut videat bona.
08 Nec aspiciet me visus hominis; oculi tui in me, et non
subsistam.
09 Sicut consumitur nubes et pertransit, sic, qui descenderit ad
inferos, non ascendet
10 nec revertetur ultra in domum suam, neque cognoscet eum
amplius locus eius.
11 Quapropter et ego non parcam ori meo; loquar in tribulatione
spiritus mei, confabulabor cum amaritudine animæ meæ.
12 Numquid mare ego sum aut cetus, quia posuisti super me
custodiam?
13 Si dixero: Consolabitur me lectulus meus, et assumet stratum
meum querelam meam,
14 terrebis me per somnia et per visiones horrore concuties.
15 Quam ob rem eligit suspendium anima mea, et mortem ossa mea.
16 Desperavi; nequaquam ultra iam vivam. Parce mihi, nihil enim
sunt dies mei.
17 Quid est homo, quia magnificas eum? Aut quid apponis erga eum
cor tuum?
18 Visitas eum diluculo et singulis momentis probas illum.
19 Usquequo non avertes oculos a me? Nec dimittis me, ut glutiam
salivam meam?
20 Peccavi; quid faciam tibi, o custos hominum? Quare posuisti me
contrarium tibi, et factus sum mihimetipsi gravis?
21 Cur non tollis peccatum meum et quare non aufers iniquitatem
meam? Ecce, nunc in pulvere dormiam; et, si mane me quæsieris, non
subsistam! ».
01 Respondens autem Baldad Suhites dixit:
02 « Usquequo loqueris talia, et spiritus vehemens sermones
oris tui?
03 Numquid Deus supplantat iudicium, aut Omnipotens subvertit,
quod iustum est?
04 Et si filii tui peccaverunt ei, et dimisit eos in manu
iniquitatis suæ,
05 tu tamen, si diluculo consurrexeris ad Deum et Omnipotentem
fueris deprecatus,
06 si mundus et rectus incesseris, statim evigilabit ad te et
pacatum reddet habitaculum iustitiæ tuæ;
07 in tantum ut, si priora tua fuerint parva, et novissima tua
multiplicentur nimis.
08 Interroga enim generationem pristinam et diligenter investiga
patrum memoriam.
09 Hesterni quippe sumus et ignoramus, quoniam sicut umbra dies
nostri sunt super terram.
10 Nonne ipsi docebunt te, loquentur tibi et de corde suo
proferent eloquia?
11 Numquid virere potest scirpus absque umore, aut crescere
carectum sine aqua?
12 Cum adhuc sit in flore, nec carpatur manu, ante omnes herbas
arescit.
13 Sic viæ omnium, qui obliviscuntur Deum, et spes impii peribit.
14 Cuius spes filum tenue, et sicut tela aranearum fiducia eius.
15 Innitetur super domum suam et non stabit; fulciet eam et non
consurget.
16 Umectus videtur, antequam veniat sol, et in horto suo germen
eius egredietur.
17 Super acervum petrarum radices eius densabuntur, et inter
lapides commorabitur.
18 Si absorbuerit eum de loco suo, negabit eum et dicet: “Non
novi te”.
19 Hæc est enim lætitia viæ eius, ut rursum de terra alii
germinentur.
20 Deus non proiciet simplicem nec porriget manum malignis,
21 donec impleatur risu os tuum, et labia tua iubilo.
22 Qui oderunt te, induentur confusione, et tabernaculum impiorum
non subsistet ».