01 Congregavit autem rursum Da vid omnes electos ex Israel tri
ginta milia.
02 Surrexitque David et abiit, et universus populus, qui erat cum
eo, in Baala Iudæ, ut adducerent inde arcam Dei, super quam invocatum
est nomen Domini exercituum sedentis in cherubim super eam.
03 Et imposuerunt arcam Dei super plaustrum novum tuleruntque eam
de domo Abinadab, qui erat in colle. Oza autem et Ahio filii Abinadab
minabant plaustrum:
04 Oza ambulabat iuxta arcam, et Ahio præcedebat eam.
05 David autem et omnis Israel ludebant coram Domino omni virtute
in canticis et citharis et lyris et tympanis et sistris et cymbalis.
06 Postquam autem venerunt ad aream Nachon, extendit manum Oza ad
arcam Dei et tenuit eam, quoniam boves lascivientes proruperunt.
07 Iratusque est indignatione Dominus contra Ozam et percussit
eum super temeritate; qui mortuus est ibi iuxta arcam Dei.
08 Contristatus autem est David, eo quod diruptionem dirupisset
Dominus in Ozam; et vocatum est nomen loci illius Pharesoza (id est
Diruptio Ozæ) usque in diem hanc.
09 Et extimuit David Dominum in die illa dicens: « Quomodo
ingredietur ad me arca Domini? ».
10 Et noluit divertere ad se arcam Domini in civitate David, sed
divertit eam in domum Obededom Getthæi.
11 Et habitavit arca Domini in domo Obededom Getthæi tribus
mensibus, et benedixit Dominus Obededom et omnem domum eius.
12 Nuntiatumque est regi David: « Benedixit Dominus Obededom
et omnia eius propter arcam Dei ». Abiit ergo David et adduxit
arcam Dei de domo Obededom in civitatem David cum gaudio.
13 Cumque progressi essent, qui portabant arcam Domini, sex
passus, immolavit bovem et vitulum saginatum,
14 et David saltabat totis viribus ante Dominum. Porro David erat
accinctus ephod lineo.
15 Et David et omnis domus Israel ducebant arcam Domini in iubilo
et in clangore bucinæ.
16 Cumque intrasset arca Domini in civitatem David, Michol filia
Saul prospiciens per fenestram vidit regem David subsilientem atque
saltantem coram Domino et despexit eum in corde suo.
17 Et introduxerunt arcam Domini et posuerunt eam in loco suo in
medio tabernaculi, quod tetenderat ei David; et obtulit David coram
Domino holocausta et pacifica.
18 Cumque complesset offerens holocaustum et pacifica, benedixit
populo in nomine Domini exercituum.
19 Et partitus est multitudini universæ Israel tam viro quam
mulieri singulis collyridam panis unam et laganum palmarum unum et
palatham unam. Et abiit omnis populus unusquisque in domum suam.
20 Reversusque est et David, ut benediceret domui suæ, et egressa
Michol filia Saul in occursum David ait: « Quam gloriosus fuit
hodie rex Israel discooperiens se ante ancillas servorum suorum,
quasi si nudetur unus de scurris! ».
21 Dixitque David ad Michol: « Ante Dominum salto.
Benedictus Dominus, qui elegit me potius quam patrem tuum et quam
omnem domum eius, ut constitueret me ducem super populum Domini,
super Israel!
22 Ludam in conspectu Domini et vilior fiam plus quam factus sum
et ero deiectus in oculis meis, sed apud ancillas, de quibus locuta
es, gloriosior apparebo ».
23 Igitur Michol filiæ Saul non est natus filius usque ad diem
mortis suæ.
01 Factum est autem cum sedisset rex in domo sua, et Dominus
dedisset ei requiem undique ab universis inimicis suis,
02 dixit ad Nathan prophetam: « Videsne quod ego habitem in
domo cedrina, et arca Dei posita sit in medio pellium? ».
03 Dixitque Nathan ad regem: « Omne, quod est in corde tuo,
vade, fac, quia Dominus tecum est ».
04 Factum est autem in nocte illa, et ecce sermo Domini ad Nathan
dicens:
05 « Vade et loquere ad servum meum David: Hæc dicit
Dominus: Numquid tu ædificabis mihi domum ad habitandum?
06 Numquam enim habitavi in domo ex die, qua eduxi filios Israel
de terra Ægypti, usque in diem hanc, sed ambulabam in tabernaculo et
in tentorio.
07 Per cuncta loca, quæ transivi cum omnibus filiis Israel,
numquid loquens locutus sum ad unum de iudicibus Israel, cui præcepi,
ut pasceret populum meum Israel, dicens: Quare non ædificastis mihi
domum cedrinam?
08 Et nunc hæc dices servo meo David: Hæc dicit Dominus
exercituum: Ego tuli te de pascuis sequentem greges, ut esses dux
super populum meum Israel,
09 et fui tecum in omnibus, ubicumque ambulasti, et interfeci
universos inimicos tuos a facie tua; fecique tibi nomen grande iuxta
nomen magnorum, qui sunt in terra.
10 Et ponam locum populo meo Israel et plantabo eum, et habitabit
in eo et non turbabitur amplius; nec addent filii iniquitatis ut
affligant eum sicut prius
11 et ex die, qua constitui iudices super populum meum Israel, et
requiem dabo tibi ab omnibus inimicis tuis. Prædicitque tibi Dominus
quod domum faciat tibi Dominus.
12 Cumque completi fuerint dies tui, et dormieris cum patribus
tuis, suscitabo semen tuum post te, quod egredietur de visceribus
tuis; et firmabo regnum eius.
13 Ipse ædificabit domum nomini meo, et stabiliam thronum regni
eius usque in sempiternum.
14 Ego ero ei in patrem, et ipse erit mihi in filium; qui si
inique aliquid gesserit, arguam eum in virga virorum et in plagis
filiorum hominum.
15 Misericordiam autem meam non auferam ab eo, sicut abstuli a
Saul, quem amovi a facie tua;
16 et stabilis erit domus tua et regnum tuum usque in æternum
ante faciem meam, et thronus tuus erit firmus iugiter ».
17 Secundum omnia verba hæc et iuxta universam visionem istam sic
locutus est Nathan ad David.
18 Ingressus est autem rex David et sedit coram Domino et dixit:
« Quis ego sum, Domine Deus, et quæ domus mea, quia adduxisti me
hucusque?
19 Sed et hoc parum visum est in conspectu tuo, Domine Deus, et
locutus es etiam de domo servi tui in longinquum, et ista est lex
hominis, Domine Deus!
20 Quid ergo addere poterit adhuc David, ut loquatur ad te? Tu
enim scis servum tuum, Domine Deus.
21 Propter verbum tuum et secundum cor tuum fecisti omnia
magnalia hæc, ita ut nota faceres servo tuo.
22 Idcirco magnus es, Domine Deus, quia non est similis tui;
neque est Deus extra te, iuxta omnia, quæ audivimus auribus nostris.
23 Quæ est autem ut populus tuus Israel una gens in terra,
propter quam ivit Deus, ut redimeret eam sibi in populum et poneret
sibi nomen faceretque eis magnalia et horribilia, ut eiceres a facie
populi tui, quem redemisti tibi ex Ægypto, gentes et deos eorum?
24 Et firmasti tibi populum tuum Israel in populum sempiternum;
et tu, Domine, factus es eis in Deum.
25 Nunc ergo, Domine Deus, verbum, quod locutus es super servum
tuum et super domum eius, confirma in sempiternum et fac, sicut
locutus es!
26 Et magnificetur nomen tuum usque in sempiternum, atque
dicatur: “Dominus exercituum est Deus super Israel”. Et domus servi
tui David erit stabilita coram te,
27 quia tu, Domine exercituum, Deus Israel, revelasti aurem servi
tui dicens: “Domum ædificabo tibi”. Propterea invenit servus tuus cor
suum, ut oraret te oratione hac.
28 Nunc ergo, Domine Deus, tu es Deus, et verba tua erunt vera;
cum ergo locutus sis ad servum tuum bona hæc,
29 dignare igitur benedicere domui servi tui, ut sit in
sempiternum coram te, quia tu, Domine Deus, locutus es, et
benedictione tua benedicetur domus servi tui in
sempiternum ».
01 Factum est autem post hæc, percussit David Philisthim et
humiliavit eos; et tulit David Geth et urbes eius de manu Philisthim.
02 Et percussit Moab et mensus est eos funiculo sternens eos in
terra; mensus est autem duos funiculos ad occidendum et unum
funiculum plenum ad vivificandum; factusque est Moab David serviens
sub tributo.
03 Et percussit David Adadezer filium Rohob regem Soba, quando
profectus est, ut dominaretur super flumen Euphraten.
04 Et captis David ex parte eius mille septingentis equitibus et
viginti milibus peditum, subnervavit omnes iugales curruum;
dereliquit autem ex eis centum currus.
05 Venit quoque Syria Damasci, ut præsidium ferret Adadezer regi
Soba, et percussit David de Syria viginti duo milia virorum;
06 et posuit David præsidium in Syria Damasci; factaque est Syria
David serviens sub tributo. Et auxiliatus est Dominus David in
omnibus, ad quæcumque profectus est.
07 Et tulit David arma aurea, quæ habebant servi Adadezer, et
detulit ea in Ierusalem;
08 et de Tebah et de Berothai civitatibus Adadezer tulit rex
David æs multum nimis.
09 Audivit autem Thou rex Emath quod percussisset David omne
robur Adadezer
10 et misit Thou Adoram filium suum ad regem David, ut salutaret
eum congratulans et gratias ageret eo quod pugnasset cum Adadezer et
percussisset eum; hostis quippe erat Thou Adadezer. Attulit autem
Adoram et vasa argentea et vasa aurea et vasa ærea,
11 quæ et ipsa sanctificavit rex David Domino cum argento et
auro, quæ sanctificaverat de universis gentibus, quas subegerat:
12 de Syria et Moab et filiis Ammon et Philisthim et Amalec et de
manibus Adadezer filii Rohob regis Soba.
13 Fecit quoque sibi David nomen cum reverteretur, percussa
Idumæa in valle Salis, cæsis decem et octo milibus.
14 Et posuit in Idumæa præsidia; et facta est universa Idumæa
serviens David. Et auxiliatus est Dominus David in omnibus, ad
quæcumque profectus est.
15 Et regnavit David super omnem Israel; faciebat quoque David
iudicium et iustitiam omni populo suo.
16 Ioab autem filius Sarviæ erat super exercitum; porro Iosaphat
filius Ahilud erat a commentariis,
17 et Sadoc filius Achitob et Abiathar filius Achimelech
sacerdotes, et Saraias scriba.
18 Banaias autem filius Ioiadæ super Cherethi et Phelethi; filii
autem David sacerdotes erant.
01 Et dixit David: « Putasne est aliquis, qui remanserit
adhuc de domo Saul, ut faciam cum eo misericordiam propter
Ionathan? ».
02 Erat autem de domo Saul servus nomine Siba; quem cum vocasset
rex ad se, dixit ei: « Tune es Siba? ». Et ille respondit:
« Ego sum, servus tuus ».
03 Et ait rex: « Num superest aliquis de domo Saul, ut
faciam cum eo misericordiam Dei? ». Dixitque Siba regi:
« Superest filius Ionathan, debilis pedibus ».
04 « Ubi, inquit, est? ». Et Siba ad regem:
« Ecce, ait, in domo est Machir filii Ammiel in Lodabar ».
05 Misit ergo rex David et tulit eum de domo Machir filii Ammiel
de Lodabar.
06 Cum autem venisset Meribbaal filius Ionathan filii Saul ad
David, corruit in faciem suam et adoravit. Dixitque David:
« Meribbaal ». Qui respondit: « Adsum servus
tuus ».
07 Et ait ei David: “Ne timeas, quia faciens faciam in te
misericordiam propter Ionathan patrem tuum; et restituam tibi omnes
agros Saul patris tui, et tu comedes panem in mensa mea
semper ».
08 Qui adorans eum dixit: « Quis ego sum servus tuus,
quoniam respexisti super canem mortuum similem mei? ».
09 Vocavit itaque rex Sibam puerum Saul et dixit ei:
« Omnia, quæcumque fuerunt Saul et universæ domui eius, do filio
domini tui.
10 Operare igitur ei terram, tu et filii tui et servi tui, et,
quod inferes, sit cibus domui domini tui, quo alantur; Meribbaal
autem filius domini tui comedet semper panem super mensam
meam ». Erant autem Sibæ quindecim filii et viginti servi.
11 Dixitque Siba ad regem: « Sicut iussisti, domine mi rex,
servo tuo, sic faciet servus tuus ». Meribbaal autem comedebat
super mensam eius quasi unus de filiis regis.
12 Habebat autem Meribbaal filium parvulum nomine Micha; omnes
vero, qui habitabant in domo Sibæ, serviebant Meribbaal.
13 Porro Meribbaal habitabat in Ierusalem, quia de mensa regis
iugiter vescebatur; et erat claudus utroque pede.
01 Factum est autem post hæc, ut moreretur rex filiorum Ammon, et
regnaret Hanon filius eius pro eo.
02 Dixitque David: « Faciam misericordiam cum Hanon filio
Naas, sicut fecit pater eius mecum misericordiam ». Misit ergo
David consolans eum per servos suos super patris interitu. Cum autem
venissent servi David in terram filiorum Ammon,
03 dixerunt principes filiorum Ammon ad Hanon dominum suum:
« Putas quod propter honorem patris tui David miserit ad te
consolatores; et non ideo, ut investigaret et exploraret civitatem et
everteret eam, misit David servos suos ad te? ».
04 Tulit itaque Hanon servos David rasitque dimidiam partem barbæ
eorum et præcidit vestes eorum medias usque ad nates et dimisit eos.
05 Quod cum nuntiatum esset David, misit in occursum eorum —
erant enim viri confusi turpiter valde — et mandavit eis David:
« Manete Iericho, donec crescat barba vestra, et tunc
revertimini ».
06 Videntes autem filii Ammon quod exosos se fecissent David,
miserunt et conduxerunt mercede a Syria Bethrohob et a Syria Soba
viginti milia peditum et a rege Maacha mille viros et a viris Tob
duodecim milia virorum.
07 Quod cum audisset David, misit Ioab et omnem exercitum, viros
fortissimos.
08 Egressi sunt ergo filii Ammon et direxerunt aciem ante ipsum
introitum portæ; Syri autem Soba et Rohob et viri Tob et Maacha
seorsum erant in campo.
09 Videns igitur Ioab quod præparatum esset adversum se prœlium
et ex adverso et post tergum, elegit ex omnibus electis Israel et
instruxit aciem contra Syros;
10 reliquam autem partem populi tradidit Abisai fratri suo, qui
direxit aciem adversus filios Ammon.
11 Et ait Ioab: « Si prævaluerint adversum me Syri, eris
mihi in adiutorium; si autem filii Ammon prævaluerint adversum te,
auxiliabor tibi.
12 Esto vir fortis, et fortiter agamus pro populo nostro et
civitatibus Dei nostri; Dominus autem faciet, quod bonum est in
conspectu suo ».
13 Iniit itaque Ioab et populus, qui erat cum eo, certamen contra
Syros, qui fugerunt a facie eius.
14 Filii autem Ammon videntes quod fugissent Syri, fugerunt et
ipsi a facie Abisai et ingressi sunt civitatem. Reversusque est Ioab
a filiis Ammon et venit Ierusalem.
15 Videntes igitur Syri quoniam corruissent coram Israel,
congregati sunt pariter.
16 Misitque Adadezer et eduxit Syros, qui erant trans fluvium, et
venerunt in Elam; Sobach autem magister militiæ Adadezer erat
princeps eorum.
17 Quod cum nuntiatum esset David, contraxit omnem Israelem et
transivit Iordanem venitque in Elam. Et direxerunt aciem Syri ex
adverso David et pugnaverunt contra eum.
18 Fugeruntque Syri a facie Israel; et occidit David de Syris
septingentos currus et quadraginta milia peditum et Sobach principem
militiæ percussit, qui ibi mortuus est.
19 Videntes autem universi reges, qui erant in præsidio Adadezer,
se victos esse ab Israel, fecerunt pacem cum Israel et servierunt
eis. Timueruntque Syri auxilium præbere ultra filiis Ammon.
01 Factum est autem vertente anno, eo tempore quo solent reges ad
bella procedere, misit David Ioab et servos suos cum eo et universum
Israel, et vastaverunt filios Ammon et obsederunt Rabba; David autem
remansit in Ierusalem.
02 Et factum est vespere, ut surgeret David de strato suo et
deambularet in solario domus regiæ. Viditque de solario mulierem se
lavantem; erat autem mulier pulchra valde.
03 Misit ergo rex et requisivit quæ esset mulier; nuntiatumque ei
est quod ipsa esset Bethsabee filia Eliam uxor Uriæ Hetthæi.
04 Missis itaque David nuntiis, tulit eam; quæ cum ingressa esset
ad illum, dormivit cum ea, quæ se sanctificaverat ab immunditia sua.
05 Et reversa est domum suam; cum autem concepisset, mittens
nuntiavit David et ait: « Concepi ».
06 Misit autem David ad Ioab dicens: « Mitte ad me Uriam
Hetthæum ». Misitque Ioab Uriam ad David,
07 et venit Urias ad David. Quæsivitque David quam recte ageret
Ioab et populus, et quomodo administraretur bellum;
08 et dixit David ad Uriam: « Descende in domum tuam et lava
pedes tuos ». Et egressus est Urias de domo regis; secutusque
est eum cibus regius.
09 Dormivit autem Urias ante portam domus regiæ cum aliis servis
domini sui et non descendit ad domum suam.
10 Nuntiatumque est David a dicentibus: « Non ivit Urias ad
domum suam ». Et ait David ad Uriam: « Numquid non de via
venisti? Quare non descendisti ad domum tuam? ».
11 Et ait Urias ad David: « Arca et Israel et Iuda habitant
in papilionibus, et dominus meus Ioab et servi domini mei super
faciem terræ manent; et ego ingrediar domum meam, ut comedam et bibam
et dormiam cum uxore mea? Per salutem tuam et per salutem animæ tuæ,
non faciam rem hanc! ».
12 Ait ergo David ad Uriam: « Mane hic etiam hodie, et cras
dimittam te ». Mansit Urias in Ierusalem die illa et altera.
13 Vocavit enim eum David, ut comederet coram se et biberet, et
inebriavit eum. Qui egressus vespere dormivit in strato suo cum
servis domini sui et in domum suam non descendit.
14 Factum est ergo mane, et scripsit David epistulam ad Ioab
misitque per manum Uriæ
15 scribens in epistula: « Ponite Uriam in prima acie, ubi
fortissimum est prœlium, et recedite ab eo, ut percussus
intereat ».
16 Igitur cum Ioab obsideret urbem, posuit Uriam in loco, quo
sciebat viros esse fortissimos.
17 Egressique viri de civitate bellabant adversum Ioab; et
ceciderunt de populo, de servis David, et mortuus est etiam Urias
Hetthæus.
18 Misit itaque Ioab et nuntiavit David omnia de prœlio;
19 præcepitque nuntio dicens: « Cum compleveris universos
sermones prœlii ad regem,
20 si eum videris indignari et dixerit: “Quare accessistis ad
urbem, ut prœliaremini? An ignorabatis quod desuper ex muro tela
mittantur?
21 Quis percussit Abimelech filium Ierobbaal? Nonne mulier misit
super eum molam versatilem de muro, et mortuus est in Thebes? Quare
iuxta murum accessistis?”, dices: Etiam servus tuus Urias Hetthæus
occubuit ».
22 Abiit ergo nuntius et venit et narravit David omnia, quæ ei
præceperat Ioab.
23 Et dixit nuntius ad David: « Quia prævaluerunt adversum
nos viri et egressi sunt ad nos in agrum, nos, facto impetu,
persecuti eos sumus usque ad portam civitatis.
24 Et direxerunt iacula sagittarii ad servos tuos ex muro
desuper; mortuique sunt de servis regis, quin etiam servus tuus Urias
Hetthæus mortuus est ».
25 Et dixit David ad nuntium: « Hæc dices Ioab: Non te
affligat ista res; varius enim eventus est belli, et nunc hunc, nunc
illum consumit gladius; corrobora prœlium tuum adversus urbem, ut
destruas eam. Et tu conforta eum ».
26 Audivit autem uxor Uriæ quod mortuus esset Urias vir suus et
planxit eum.
27 Transactoque luctu, misit David et introduxit eam domum suam,
et facta est ei uxor peperitque ei filium. Et displicuit, quod
fecerat David, coram Domino.
01 Misit ergo Dominus Nathan ad David. Qui cum venisset ad eum,
dixit ei: « Duo viri erant in civitate una, unus dives et alter
pauper.
02 Dives habebat oves et boves plurimos valde.
03 Pauper autem nihil habebat omnino præter ovem unam parvulam,
quam emerat et nutrierat, et quæ creverat apud eum cum filiis eius
simul de pane illius comedens et de calice eius bibens et in sinu
illius dormiens; eratque illi sicut filia.
04 Cum autem peregrinus quidam venisset ad divitem, parcens ille
sumere de ovibus et de bobus suis, ut exhiberet convivium peregrino
illi, qui venerat ad se, tulit ovem viri pauperis et præparavit cibos
homini, qui venerat ad se ».
05 Iratus autem indignatione David adversus hominem illum nimis
dixit ad Nathan: « Vivit Dominus, quoniam filius mortis est vir,
qui fecit hoc;
06 ovem reddet in quadruplum, eo quod fecerit istud et non
pepercerit ».
07 Dixit autem Nathan ad David: « Tu es ille vir! Hæc dicit
Dominus, Deus Israel: Ego unxi te in regem super Israel et ego erui
te de manu Saul;
08 et dedi tibi domum domini tui et uxores domini tui in sinu tuo
dedique tibi domum Israel et Iudæ et, si parva sunt ista, adiciam
tibi multo maiora.
09 Quare ergo contempsisti verbum Domini, ut faceres malum in
conspectu eius? Uriam Hetthæum percussisti gladio et uxorem illius
accepisti uxorem tibi et interfecisti eum gladio filiorum Ammon.
10 Quam ob rem non recedet gladius de domo tua usque in
sempiternum, eo quod despexeris me et tuleris uxorem Uriæ Hetthæi, ut
esset uxor tua.
11 Itaque hæc dicit Dominus: Ecce ego suscitabo super te malum de
domo tua et tollam uxores tuas in oculis tuis et dabo proximo tuo, et
dormiet cum uxoribus tuis in oculis solis huius.
12 Tu enim fecisti abscondite; ego vero faciam istud in conspectu
omnis Israel et in conspectu solis ».
13 Et dixit David ad Nathan: « Peccavi Domino ».
Dixitque Nathan ad David: « Dominus quoque transtulit peccatum
tuum; non morieris.
14 Verumtamen quoniam blasphemare fecisti inimicos Domini propter
hoc, filius, qui natus est tibi, morte morietur ».
15 Et reversus est Nathan domum suam. Percussitque Dominus
parvulum, quem peperat uxor Uriæ David, et graviter ægrotavit;
16 deprecatusque est David Dominum pro parvulo et ieiunavit David
ieiunio et ingressus domum pernoctabat iacens super terram.
17 Steterunt autem seniores domus eius iuxta eum cogentes eum, ut
surgeret de terra; qui noluit neque comedit cum eis cibum.
18 Accidit autem die septima, ut moreretur infans. Timueruntque
servi David nuntiare ei quod mortuus esset parvulus; dixerunt enim:
« Ecce, cum parvulus adhuc viveret, loquebamur ad eum, et non
audiebat vocem nostram. Nunc quomodo dicemus: “Mortuus est puer”?
Peius patrabit! ».
19 Cum ergo vidisset David servos suos mussitantes, intellexit
quod mortuus esset infantulus dixitque ad servos suos: « Num
mortuus est puer? ». Qui responderunt ei: « Mortuus
est ».
20 Surrexit igitur David de terra et lotus unctusque est; cumque
mutasset vestem, ingressus est domum Domini et adoravit et venit in
domum suam petivitque, ut ponerent ei panem, et comedit.
21 Dixerunt autem ei servi sui: « Quid est quod fecisti?
Propter infantem, cum adhuc viveret, ieiunasti et flebas; mortuo
autem puero, surrexisti et comedisti panem ».
22 Qui ait: « Propter infantem, dum adhuc viveret, ieiunavi
et flevi. Dicebam enim: Quis scit, si forte miserebitur mei Dominus,
et vivet infans?
23 Nunc autem, quia mortuus est, quare ieiuno? Numquid potero
revocare eum amplius? Ego vadam magis ad eum, ille vero non
revertetur ad me ».
24 Et consolatus est David Bethsabee uxorem suam ingressusque ad
eam dormivit cum ea, quæ genuit filium; et vocavit nomen eius
Salomon. Et Dominus dilexit eum
25 misitque in manu Nathan prophetæ et vocavit nomen eius Iedidia
(id est Amabilis Domino) propter Dominum.
26 Igitur pugnavit Ioab contra Rabba filiorum Ammon et expugnavit
urbem regiam.
27 Misitque Ioab nuntios ad David dicens: « Dimicavi
adversum Rabba et cepi urbem aquarum;
28 nunc igitur congrega reliquam partem populi et obside
civitatem et cape eam, ne, cum a me capta fuerit urbs, nomine meo
vocetur ».
29 Congregavit itaque David omnem populum et profectus est
adversum Rabba; cumque dimicasset, cepit eam.
30 Et tulit diadema Melchom de capite eius, pondo auri talentum,
habens gemmam pretiosissimam, quod venit super caput David. Sed et
prædam civitatis asportavit multam valde,
31 populum quoque eius educens condemnavit ad operam
lapicidinarum et ad secures et dolabras ferreas et transtulit eos ad
opus laterum; sic fecit universis civitatibus filiorum Ammon. Et
reversus est David et omnis exercitus Ierusalem.