01 Fuit vir unus de Ramathaim Suphita de monte Ephraim, et nomen
eius Elcana filius Ieroham filii Eliu filii Thohu filii Suph,
Ephrathæus.
02 Et habuit duas uxores: nomen uni Anna et nomen secundæ
Phenenna. Fueruntque Phenennæ filii, Annæ autem non erant liberi.
03 Et ascendebat vir ille de civitate sua singulis annis, ut
adoraret et sacrificaret Domino exercituum in Silo. Erant autem ibi
duo filii Heli, Ophni et Phinees, sacerdotes Domini.
04 Venit ergo dies, et immolavit Elcana dabatque Phenennæ uxori
suæ et cunctis filiis eius et filiabus partes;
05 Annæ autem dabat unam partem electam, quia Annam diligebat;
Dominus autem concluserat vulvam eius.
06 Affligebat quoque eam æmula eius et vehementer angebat, ut
conturbaret eam, quod conclusisset Dominus vulvam eius.
07 Sicque faciebat per singulos annos, cum, redeunte tempore,
ascenderent templum Domini, et sic provocabat eam. Porro illa flebat
et non capiebat cibum.
08 Dixit ergo ei Elcana vir suus: « Anna, cur fles et quare
non comedis? Et quam ob rem affligitur cor tuum? Numquid non ego
melior sum tibi quam decem filii? ».
09 Surrexit autem Anna, postquam comederant et biberant in Silo,
et Heli sacerdote sedente super sellam ante postes templi Domini.
10 Cum esset Anna amaro animo, oravit Dominum flens largiter
11 et votum vovit dicens: « Domine exercituum, si respiciens
videris afflictionem famulæ tuæ et recordatus mei fueris nec oblitus
ancillæ tuæ dederisque servæ tuæ sexum virilem, dabo eum Domino omnes
dies vitæ eius, et novacula non ascendet super caput eius ».
12 Factum est ergo, cum illa multiplicaret preces coram Domino,
ut Heli observaret os eius.
13 Porro Anna loquebatur in corde suo; tantumque labia illius
movebantur, et vox penitus non audiebatur. Æstimavit igitur eam Heli
temulentam
14 dixitque ei: « Usquequo ebria eris? Digere paulisper
vinum, quo mades! ».
15 Respondens Anna: « Nequaquam, inquit, domine mi; nam
mulier infelix nimis ego sum: vinumque et omne, quod inebriare
potest, non bibi, sed effudi animam meam in conspectu Domini.
16 Ne reputes ancillam tuam quasi unam de filiabus Belial, quia
ex multitudine doloris et mæroris mei locuta sum usque in
præsens ».
17 Tunc Heli ait ei: « Vade in pace, et Deus Israel det tibi
petitionem, quam rogasti eum ».
18 Et illa dixit: « Utinam inveniat ancilla tua gratiam in
oculis tuis ». Et abiit mulier in viam suam et comedit;
vultusque illius non fuerunt amplius sicut prius.
19 Et surrexerunt mane et adoraverunt coram Domino. Reversique
sunt et venerunt in domum suam in Rama. Cognovit autem Elcana Annam
uxorem suam, et recordatus est eius Dominus.
20 Et factum est post circulum dierum concepit Anna et peperit
filium vocavitque nomen eius Samuel, eo quod a Domino postulasset
eum.
21 Ascendit autem vir Elcana et omnis domus eius, ut immolaret
Domino hostiam annuam et votum suum.
22 Et Anna non ascendit; dixit enim viro suo: « Non vadam,
donec ablactetur infans, et ducam eum, et appareat ante conspectum
Domini et maneat ibi iugiter ».
23 Et ait ei Elcana vir suus: « Fac, quod bonum tibi
videtur, et mane, donec ablactes eum; precorque, ut impleat Dominus
verbum suum ». Mansit ergo mulier et lactavit filium suum, donec
amoveret eum a lacte.
24 Et adduxit eum secum, postquam ablactaverat, cum vitulo trium
annorum et tribus modiis farinæ et utre vini; et adduxit eum ad domum
Domini in Silo. Puer autem erat adhuc infantulus.
25 Et immolaverunt vitulum et obtulerunt puerum Heli,
26 et ait Anna: « Obsecro, mi domine; vivit anima tua,
domine, ego sum illa mulier, quæ steti coram te hic orans Dominum.
27 Pro puero isto oravi, et dedit mihi Dominus petitionem meam,
quam postulavi eum.
28 Idcirco et ego commodavi eum Domino; cunctis diebus, quibus
vivet, postulatus erit pro Domino ». Et adoraverunt ibi
Dominum.
01 Et oravit Anna et ait: « Exsultavit cor meum in Do mino,
exaltatum est cornu meum in Deo meo; dilatatum est os meum super
inimicos meos, quoniam lætata sum in salutari tuo.
02 Non est sanctus ut est Dominus; neque enim est alius extra te,
et non est fortis sicut Deus noster.
03 Nolite multiplicare loqui sublimia gloriantes. Recedant
superba de ore vestro, quia Deus scientiarum Dominus est, et ab eo
ponderantur actiones.
04 Arcus fortium confractus est, et infirmi accincti sunt robore.
05 Saturati prius pro pane se locaverunt, et famelici non
eguerunt amplius. Sterilis peperit plurimos, et, quæ multos habebat
filios, emarcuit.
06 Dominus mortificat et vivificat, deducit ad infernum et
reducit.
07 Dominus pauperem facit et ditat, humiliat et sublevat;
08 suscitat de pulvere egenum et de stercore elevat pauperem, ut
sedeat cum principibus et solium gloriæ teneat. Domini enim sunt
cardines terræ, et posuit super eos orbem.
09 Pedes sanctorum suorum servabit, et impii in tenebris
conticescent, quia non in fortitudine sua roborabitur vir.
10 Dominus conteret adversarios suos; super ipsos in cælis
tonabit. Dominus iudicabit fines terræ et dabit imperium regi suo et
sublimabit cornu christi sui ».
11 Et abiit Elcana in Rama in domum suam. Puer autem erat
minister in conspectu Domini ante faciem Heli sacerdotis.
12 Porro filii Heli filii Belial nescientes Dominum
13 neque officium sacerdotum ad populum, sed, quicumque
immolasset victimam, veniebat puer sacerdotis, dum coquerentur
carnes, et habebat fuscinulam tridentem in manu sua
14 et mittebat eam in lebetem vel in caldariam aut in ollam sive
in cacabum et omne, quod levabat fuscinula, tollebat sacerdos sibi.
Sic faciebant universo Israeli venienti in Silo.
15 Etiam, antequam adolerent adipem, veniebat puer sacerdotis et
dicebat immolanti: « Da mihi carnem, ut coquam sacerdoti; non
enim accipiet a te carnem coctam sed crudam ».
16 Dicebatque illi immolans: « Incendatur primum iuxta morem
hodie adeps, et tolle tibi, quantumcumque desiderat anima tua ».
Qui respondens aiebat ei: « Nequaquam; nunc enim dabis, alioquin
tollam vi ».
17 Erat ergo peccatum puerorum grande nimis coram Domino, quia
detrahebant sacrificio Domini.
18 Samuel autem ministrabat ante faciem Domini, puer accinctus
ephod lineo.
19 Et tunicam parvam faciebat ei mater sua, quam afferebat ei
singulis annis ascendens cum viro suo, ut immolaret hostiam annuam.
20 Et benedicebat Heli Elcanæ et uxori eius dicebatque:
« Reddat tibi Dominus semen de muliere hac pro petitione, quæ
postulata est pro Domino ». Et abierunt in locum suum.
21 Visitavit ergo Dominus Annam, et concepit et peperit tres
filios et duas filias. Et crevit puer Samuel apud Dominum.
22 Heli autem erat senex valde et audivit omnia, quæ faciebant
filii sui universo Israeli et quomodo dormiebant cum mulieribus, quæ
ministrabant ad ostium tabernaculi,
23 et dixit eis: « Quare facitis res huiuscemodi, quas ego
audio, res pessimas, ab omni populo?
24 Nolite, filii mei; non enim est bona fama, quam ego audio, ut
transgredi faciatis populum Domini.
25 Si peccaverit vir in virum, arbiter ei potest esse Deus; si
autem in Dominum peccaverit vir, quis intercedet pro eo? ». Et
non audierunt vocem patris sui, quia voluit Dominus occidere eos.
26 Puer autem Samuel proficiebat atque crescebat et placebat tam
Domino quam hominibus.
27 Venit autem vir Dei ad Heli et ait ad eum: « Hæc dicit
Dominus: Numquid non aperte revelatus sum domui patris tui, cum esset
in Ægypto in domo pharaonis?
28 Et elegi eum ex omnibus tribubus Israel mihi in sacerdotem, ut
ascenderet ad altare meum et adoleret mihi incensum et portaret ephod
coram me; et dedi domui patris tui omnia de sacrificiis filiorum
Israel.
29 Quare calce abicitis victimam meam et munera mea, quæ præcepi,
ut offerrentur in templo, et magis honorasti filios tuos quam me, ut
impinguaremini primitiis omnis sacrificii Israel populi mei?
30 Propterea ait Dominus, Deus Israel: Loquens locutus sum, ut
domus tua et domus patris tui ministraret in conspectu meo usque in
sempiternum. Nunc autem, dicit Dominus, absit hoc a me. Sed quicumque
glorificaverit me, glorificabo eum; qui autem contemnunt me, erunt
ignobiles.
31 Ecce dies veniunt, et præcidam brachium tuum et brachium domus
patris tui, ut non sit senex in domo tua.
32 Et videbis æmulum tuum in templo in universis prosperis
Israel; et non erit senex in domo tua omnibus diebus.
33 Verumtamen non auferam penitus virum ex te ab altari meo; sed
ut deficiant oculi tui, et tabescat anima tua, et pars magna domus
tuæ morietur, cum ad virilem ætatem venerit.
34 Hoc autem erit tibi signum, quod venturum est duobus filiis
tuis Ophni et Phinees: in die uno morientur ambo.
35 Et suscitabo mihi sacerdotem fidelem, qui iuxta cor meum et
animam meam faciat; et ædificabo ei domum fidelem, et ambulabit coram
christo meo cunctis diebus.
36 Futurum est autem ut quicumque remanserit in domo tua, veniat,
ut procidat ante illum pro nummo argenteo et torta panis dicatque:
“Dimitte me, obsecro, ad unam partem sacerdotalem, ut comedam
buccellam panis” ».
01 Puer autem Samuel ministrabat Domino coram Heli. Et sermo
Domini erat pretiosus in diebus illis: non erat visio frequens.
02 Factum est ergo in die quadam, Heli iacebat in loco suo, et
oculi eius caligaverant, nec poterat videre.
03 Lucerna Dei nondum exstincta erat, et Samuel dormiebat in
templo Domini, ubi erat arca Dei.
04 Et vocavit Dominus Samuel, qui respondens ait: « Ecce
ego ».
05 Et cucurrit ad Heli et dixit: « Ecce ego; vocasti enim
me ». Qui dixit: « Non vocavi. Revertere; dormi! ». Et
abiit et dormivit.
06 Et Dominus rursum vocavit Samuel. Consurgensque Samuel abiit
ad Heli et dixit: « Ecce ego, quia vocasti me ». Qui
respondit: « Non vocavi te, fili mi. Revertere et dormi! ».
07 Porro Samuel necdum sciebat Dominum, neque revelatus fuerat ei
sermo Domini.
08 Et Dominus rursum vocavit Samuel tertio, qui consurgens abiit
ad Heli
09 et ait: « Ecce ego, quia vocasti me ». Intellexit
igitur Heli quia Dominus vocaret puerum, et ait ad Samuel:
« Vade et dormi; et, si deinceps vocaverit te, dices:
« Loquere, Domine, quia audit servus tuus” ». Abiit ergo
Samuel et dormivit in loco suo.
10 Et venit Dominus et stetit et vocavit, sicut vocaverat prius:
« Samuel, Samuel ». Et ait Samuel: « Loquere, quia
audit servus tuus ».
11 Et dixit Dominus ad Samuel: « Ecce ego facio verbum in
Israel, quod quicumque audierit, tinnient ambæ aures eius.
12 In die illo suscitabo adversum Heli omnia, quæ locutus sum
super domum eius: incipiam et complebo.
13 Prædixi enim ei quod iudicaturus essem domum eius in æternum
propter iniquitatem, eo quod noverat filios suos contemnere Deum et
non corripuit eos.
14 Idcirco iuravi domui Heli quod non expietur iniquitas domus
eius victimis et muneribus usque in æternum ».
15 Dormivit autem Samuel usque mane aperuitque ostia domus
Domini. Et Samuel timebat indicare visionem Heli.
16 Vocavit ergo Heli Samuelem et dixit: « Samuel, fili
mi ». Qui respondens ait: « Præsto sum ».
17 Et interrogavit eum: « Quis est sermo, quem locutus est
ad te? Oro te, ne celaveris me. Hæc faciat tibi Deus et hæc addat, si
absconderis a me sermonem ex omnibus verbis, quæ dicta sunt
tibi ».
18 Indicavit itaque ei Samuel universos sermones et non abscondit
ab eo. Et ille respondit: « Dominus est! Quod bonum est in
oculis suis, faciat ».
19 Crevit autem Samuel, et Dominus erat cum eo, et non cecidit ex
omnibus verbis eius in terram.
20 Et cognovit universus Israel a Dan usque Bersabee quod
constitutus esset Samuel propheta Domini.
21 Et addidit Dominus ut appareret in Silo, quoniam revelatus
fuerat Dominus Samueli in Silo iuxta verbum Domini. Et evenit sermo
Samuelis universo Israeli.
01 Et factum est in diebus illis, convenerunt Philisthim in
pugnam; et egressus est Israel obviam Philisthim in prœlium et
castrametatus est iuxta Abenezer. Porro Philisthim venerunt in Aphec
02 et instruxerunt aciem contra Israel. Crescente autem
certamine, terga vertit Israel Philisthæis; et cæsi sunt in illo
certamine passim per agros quasi quattuor milia virorum.
03 Et reversus est populus ad castra, dixeruntque maiores natu de
Israel: « Quare percussit nos Dominus hodie coram Philisthim?
Afferamus ad nos de Silo arcam fœderis Domini, et veniat in medium
nostri, ut salvet nos de manu inimicorum nostrorum ».
04 Misit ergo populus in Silo, et tulerunt inde arcam fœderis
Domini exercituum sedentis super cherubim; erantque duo filii Heli
cum arca fœderis Dei, Ophni et Phinees.
05 Cumque venisset arca fœderis Domini in castra, vociferatus est
omnis Israel clamore grandi, et personuit terra.
06 Et audierunt Philisthim vocem clamoris dixeruntque:
« Quænam est hæc vox clamoris magni in castris
Hebræorum? ». Et cognoverunt quod arca Domini venisset in
castra.
07 Timueruntque Philisthim dicentes: « Venit Deus in
castra! ». Et ingemuerunt dicentes:
08 « Væ nobis! Non enim fuit tanta exsultatio heri et
nudiustertius. Væ nobis! Quis nos servabit de manu deorum sublimium
istorum? Hi sunt dii, qui percusserunt Ægyptum omni plaga in deserto.
09 Confortamini et estote viri, Philisthim, ne serviatis Hebræis,
sicut illi servierunt vobis. Estote viri et bellate! ».
10 Pugnaverunt ergo Philisthim, et cæsus est Israel, et fugit
unusquisque in tabernaculum suum; et facta est plaga magna nimis, et
ceciderunt de Israel triginta milia peditum.
11 Et arca Dei capta est; duoque filii Heli mortui sunt, Ophni et
Phinees.
12 Currens autem vir de Beniamin ex acie venit in Silo in die
illo scissa veste et conspersus pulvere caput.
13 Cumque ille venisset, Heli sedebat super sellam iuxta portam
aspectans viam; erat enim cor eius pavens pro arca Dei. Vir autem
ille, postquam ingressus est, nuntiavit urbi; et ululavit omnis
civitas.
14 Et audivit Heli sonitum clamoris dixitque: « Quis est hic
sonitus tumultus huius? ». At ille festinavit et venit et
nuntiavit Heli.
15 Heli autem erat nonaginta et octo annorum, et oculi eius
caligaverant, et videre non poterat.
16 Et dixit ad Heli: « Ego sum qui veni de prœlio et ego qui
de acie fugi hodie ». Cui ille ait: « Quid actum est, fili
mi? ».
17 Respondens autem, qui nuntiabat: « Fugit, inquit, Israel
coram Philisthim, et ruina magna facta est in populo; insuper et duo
filii tui mortui sunt, Ophni et Phinees, et arca Dei capta
est ».
18 Cumque ille nominasset arcam Dei, cecidit de sella retrorsum
iuxta ostium et, fractis cervicibus, mortuus est; senex enim erat vir
et gravis. Et ipse iudicavit Israel quadraginta annis.
19 Nurus autem eius, uxor Phinees, prægnans erat vicinaque
partui. Et, audito nuntio quod capta esset arca Dei et mortuus socer
suus et vir suus, incurvavit se et peperit; irruerant enim in eam
dolores subiti.
20 In ipso autem momento mortis eius dixerunt ei, quæ stabant
circa eam: « Ne timeas, quia filium peperisti ». Quæ non
respondit eis neque animadvertit.
21 Et vocavit puerum Ichabod dicens: « Translata est gloria
de Israel! », quia capta est arca Dei et pro socero suo et pro
viro suo.
22 Et ait: « Translata est gloria ab Israel, eo quod capta
est arca Dei! ».
01 Philisthim autem tulerunt arcam Dei et asportaverunt eam a
Abenezer in Azotum.
02 Tulerunt Philisthim arcam Dei et intulerunt eam in templum
Dagon et statuerunt eam iuxta Dagon.
03 Cumque surrexissent Azotii altera die, ecce Dagon iacebat
pronus in terram ante arcam Domini; et tulerunt Dagon et restituerunt
eum in loco suo.
04 Rursumque mane die altera consurgentes invenerunt Dagon
iacentem super faciem suam in terram coram arca Domini; caput autem
Dagon et duæ palmæ manuum eius abscisæ erant super limen:
05 porro Dagon truncus solus remanserat in loco suo. Propter hanc
causam non calcant sacerdotes Dagon et omnes, qui ingrediuntur
templum eius, super limen Dagon in Azoto usque in hodiernum diem.
06 Aggravata est autem manus Domini super Azotios, et demolitus
est eos et percussit eos tumoribus, Azotum et fines eius.
07 Videntes autem viri Azotii huiuscemodi plagam dixerunt:
« Non maneat arca Dei Israel apud nos, quoniam dura est manus
eius super nos et super Dagon deum nostrum ».
08 Et mittentes congregaverunt omnes principes Philisthinorum ad
se et dixerunt: « Quid faciemus de arca Dei Israel? ».
Responderuntque: « In Geth circumducatur arca Dei Israel ».
Et circumduxerunt arcam Dei Israel.
09 Postquam autem circumduxerunt eam, facta est manus Domini
super civitatem, pavor magnus nimis; et percussit viros urbis a parvo
usque ad maiorem, et eruperunt eis tumores.
10 Miserunt ergo arcam Dei in Accaron. Cumque venisset arca Dei
in Accaron, exclamaverunt Accaronitæ dicentes: « Adduxerunt ad
nos arcam Dei Israel, ut interficiat nos et populum
nostrum! ».
11 Miserunt itaque et congregaverunt omnes principes
Philisthinorum et dixerunt: « Dimittite arcam Dei Israel, et
revertatur in locum suum et non interficiat nos cum populo
nostro ».
12 Fiebat enim pavor mortis in tota civitate, et gravissima valde
manus Dei. Viri quoque, qui mortui non fuerant, percutiebantur
tumoribus, et ascendebat ululatus civitatis in cælum.
01 Fuit ergo arca Domini in regio ne Philisthinorum septem mensi
bus;
02 et vocaverunt Philisthim sacerdotes et divinos dicentes:
« Quid faciemus de arca Domini? Indicate nobis quomodo
remittemus eam in locum suum ». Qui dixerunt:
03 « Si remittitis arcam Dei Israel, nolite dimittere eam
vacuam, sed, quod debetis, reddite ei pro peccato, et tunc
curabimini; scietis quare non recedat manus eius a vobis ».
04 Qui dixerunt: « Quid est quod pro delicto reddere
debeamus ei? ». Responderuntque illi:
05 « Iuxta numerum principum Philisthinorum quinque tumores
aureos facietis et quinque mures aureos, quia plaga una fuit omnibus
vobis et principibus vestris. Facietisque similitudines tumorum
vestrorum et similitudines murium, qui demoliti sunt terram, et
dabitis Deo Israel gloriam, si forte relevet manum suam a vobis et a
diis vestris et a terra vestra.
06 Quare gravatis corda vestra, sicut aggravavit Ægyptus et
pharao cor suum? Nonne, postquam percussit eos, tunc dimiserunt eos,
et abierunt?
07 Nunc ergo arripite et facite plaustrum novum unum et duas
vaccas fetas, quibus non est impositum iugum, iungite in plaustro; et
recludite vitulos earum domi.
08 Tolletisque arcam Domini et ponetis in plaustro; et
similitudines aureas, quas exsolvistis ei pro delicto, ponetis in
capsella ad latus eius et dimittite eam, ut vadat,
09 et aspicietis. Et siquidem per viam finium suorum ascenderit
contra Bethsames, ipse fecit nobis hoc malum grande; sin autem
minime, sciemus quia nequaquam manus eius tetigit nos, sed casu
accidit ».
10 Fecerunt ergo illi hoc modo et tollentes duas vaccas, quæ
lactabant vitulos, iunxerunt ad plaustrum vitulosque earum
concluserunt domi;
11 et posuerunt arcam Dei super plaustrum et capsellam, quæ
habebat mures aureos et similitudines tumorum.
12 Ibant autem in directum vaccæ per viam, quæ ducit Bethsames,
et itinere uno gradiebantur pergentes et mugientes et non declinabant
neque ad dextram neque ad sinistram. Sed et principes Philisthim
sequebantur usque ad terminos Bethsames.
13 Porro Bethsamitæ metebant triticum in valle; et elevantes
oculos viderunt arcam et gavisi sunt, cum vidissent.
14 Et plaustrum venit in agrum Iosue Bethsamitæ et stetit ibi.
Erat autem ibi lapis magnus; et conciderunt ligna plaustri vaccasque
imposuerunt super ea holocaustum Domino.
15 Levitæ autem deposuerunt arcam Dei et capsellam, quæ erat
iuxta eam, in qua erant similitudines aureæ; et posuerunt super
lapidem grandem. Viri autem Bethsamitæ obtulerunt holocausta et
immolaverunt victimas in die illa Domino.
16 Et quinque principes Philisthinorum viderunt et reversi sunt
in Accaron in die illa.
17 Hi sunt autem tumores aurei, quos reddiderunt Philisthim pro
delicto Domino: Azotus unum, Gaza unum, Ascalon unum, Geth unum,
Accaron unum;
18 et mures aureos secundum numerum urbium Philisthim quinque
principum, ab urbe murata usque ad villam, quæ erat absque muro; et
lapis ille magnus, super quem posuerunt arcam Domini, testis est
usque in hunc diem in agro Iosue Bethsamitis.
19 Filii autem Iechoniæ non sunt gavisi super viros Bethsamites
quia viderant arcam Domini; et percussit Dominus de populo
septuaginta viros. Luxitque populus eo quod Dominus percussisset
plebem plaga magna;
20 et dixerunt viri Bethsamitæ: « Quis poterit stare in
conspectu Domini, Dei sancti huius? Et ad quem ascendet a
nobis? ».
21 Miseruntque nuntios ad habitatores Cariathiarim dicentes:
« Reduxerunt Philisthim arcam Domini. Descendite et ducite eam
sursum ad vos ».