01 02 03 04 05 06 07 08 09 10 11 12 13 14 15 16

Romanos 1 (Nova Vulgata)

01 Paulus servus Christi Iesu, vocatus apostolus, segregatus in evangelium Dei,
02 quod ante promiserat per prophetas suos in Scripturis sanctis
03 de Filio suo, qui factus est ex semine David secundum carnem,
04 qui constitutus est Filius Dei in virtute secundum Spiritum sanctificationis ex resurrectione mortuorum, Iesu Christo Domino nostro,
05 per quem accepimus gratiam et apostolatum ad obœditionem fidei in omnibus gentibus pro nomine eius,
06 in quibus estis et vos vocati Iesu Christi,
07 omnibus, qui sunt Romæ dilectis Dei, vocatis sanctis: gratia vobis et pax a Deo Patre nostro et Domino Iesu Christo.
08 Primum quidem gratias ago Deo meo per Iesum Christum pro omnibus vobis, quia fides vestra annuntiatur in universo mundo;
09 testis enim mihi est Deus, cui servio in spiritu meo in evangelio Filii eius, quomodo sine intermissione memoriam vestri faciam
10 semper in orationibus meis obsecrans, si quo modo tandem aliquando prosperum iter habeam in voluntate Dei veniendi ad vos.
11 Desidero enim videre vos, ut aliquid impertiar gratiæ vobis spiritalis ad confirmandos vos,
12 id est una vobiscum consolari per eam, quæ invicem est, fidem vestram atque meam.
13 Nolo autem vos ignorare, fratres, quia sæpe proposui venire ad vos et prohibitus sum usque adhuc, ut aliquem fructum habeam et in vobis, sicut et in ceteris gentibus.
14 Græcis ac barbaris, sapientibus et insipientibus debitor sum.
15 Itaque, quod in me est, promptus sum et vobis, qui Romæ estis, evangelizare.
16 Non enim erubesco evangelium: virtus enim Dei est in salutem omni credenti, Iudæo primum et Græco.
17 Iustitia enim Dei in eo revelatur ex fide in fidem, sicut scriptum est: « Iustus autem ex fide vivet ».
18 Revelatur enim ira Dei de cælo super omnem impietatem et iniustitiam hominum, qui veritatem in iniustitia detinent,
19 quia, quod noscibile est Dei, manifestum est in illis; Deus enim illis manifestavit.
20 Invisibilia enim ipsius a creatura mundi per ea, quæ facta sunt, intellecta conspiciuntur, sempiterna eius et virtus et divinitas, ut sint inexcusabiles;
21 quia, cum cognovissent Deum, non sicut Deum glorificaverunt aut gratias egerunt, sed evanuerunt in cogitationibus suis, et obscuratum est insipiens cor eorum.
22 Dicentes se esse sapientes, stulti facti sunt,
23 et mutaverunt gloriam incorruptibilis Dei in similitudinem imaginis corruptibilis hominis et volucrum et quadrupedum et serpentium.
24 Propter quod tradidit illos Deus in concupiscentiis cordis eorum in immunditiam, ut ignominia afficiant corpora sua in semetipsis,
25 qui commutaverunt veritatem Dei in mendacio et coluerunt et servierunt creaturæ potius quam Creatori, qui est benedictus in sæcula. Amen.
26 Propterea tradidit illos Deus in passiones ignominiæ. Nam et feminæ eorum immutaverunt naturalem usum in eum, qui est contra naturam;
27 similiter et masculi, relicto naturali usu feminæ, exarserunt in desideriis suis in invicem, masculi in masculos turpitudinem operantes et mercedem, quam oportuit, erroris sui in semetipsis recipientes.
28 Et sicut non probaverunt Deum habere in notitia, tradidit eos Deus in reprobum sensum, ut faciant, quæ non conveniunt,
29 repletos omni iniquitate, malitia, avaritia, nequitia, plenos invidia, homicidio, contentione, dolo, malignitate, susurrones,
30 detractores, Deo odibiles, contumeliosos, superbos, elatos, inventores malorum, parentibus non obœdientes,
31 insipientes, incompositos, sine affectione, sine misericordia.
32 Qui cum iudicium Dei cognovissent, quoniam qui talia agunt, digni sunt morte, non solum ea faciunt, sed et consentiunt facientibus.

Romanos 2 (Nova Vulgata)

01 Propter quod inexcusabilis es, o homo omnis, qui iudicas. In quo enim iudicas alterum, teipsum condemnas; eadem enim agis, qui iudicas.
02 Scimus enim quoniam iudicium Dei est secundum veritatem in eos, qui talia agunt.
03 Existimas autem hoc, o homo, qui iudicas eos, qui talia agunt, et facis ea, quia tu effugies iudicium Dei?
04 An divitias benignitatis eius et patientiæ et longanimitatis contemnis, ignorans quoniam benignitas Dei ad pænitentiam te adducit?
05 Secundum duritiam autem tuam et impænitens cor thesaurizas tibi iram in die iræ et revelationis iusti iudicii Dei,
06 qui reddet unicuique secundum opera eius:
07 his quidem, qui secundum patientiam boni operis gloriam et honorem et incorruptionem quærunt, vitam æternam;
08 his autem, qui ex contentione et non obœdiunt veritati, obœdiunt autem iniquitati, ira et indignatio.
09 Tribulatio et angustia in omnem animam hominis operantis malum, Iudæi primum et Græci;
10 gloria autem et honor et pax omni operanti bonum, Iudæo primum et Græco.
11 Non est enim personarum acceptio apud Deum!
12 Quicumque enim sine lege peccaverunt, sine lege et peribunt; et, quicumque in lege peccaverunt, per legem iudicabuntur.
13 Non enim auditores legis iusti sunt apud Deum, sed factores legis iustificabuntur.
14 Cum enim gentes, quæ legem non habent, naturaliter, quæ legis sunt, faciunt, eiusmodi legem non habentes ipsi sibi sunt lex;
15 qui ostendunt opus legis scriptum in cordibus suis, testimonium simul reddente illis conscientia ipsorum, et inter se invicem cogitationibus accusantibus aut etiam defendentibus,
16 in die, cum iudicabit Deus occulta hominum secundum evangelium meum per Christum Iesum.
17 Si autem tu Iudæus cognominaris et requiescis in lege et gloriaris in Deo,
18 et nosti Voluntatem et discernis potiora instructus per legem,
19 et confidis teipsum ducem esse cæcorum, lumen eorum, qui in tenebris sunt,
20 eruditorem insipientium, magistrum infantium, habentem formam scientiæ et veritatis in lege.
21 Qui ergo alium doces, teipsum non doces? Qui prædicas non furandum, furaris?
22 Qui dicis non mœchandum, mœcharis? Qui abominaris idola, templa spolias?
23 Qui in lege gloriaris, per prævaricationem legis Deum inhonoras?
24 « Nomen enim Dei propter vos blasphematur inter gentes », sicut scriptum est.
25 Circumcisio quidem prodest, si legem observes; si autem prævaricator legis sis, circumcisio tua præputium facta est.
26 Si igitur præputium iustitias legis custodiat, nonne præputium illius in circumcisionem reputabitur?
27 Et iudicabit, quod ex natura est præputium legem consummans, te, qui per litteram et circumcisionem prævaricator legis es.
28 Non enim qui manifesto Iudæus est, neque quæ manifesto in carne circumcisio,
29 sed qui in abscondito Iudæus est, et circumcisio cordis in spiritu non littera, cuius laus non ex hominibus sed ex Deo est.

Romanos 3 (Nova Vulgata)

01 Quid ergo amplius est Iudæo, aut quæ utilitas circumcisionis?
02 Multum per omnem modum. Primum quidem, quia credita sunt illis eloquia Dei.
03 Quid enim, si quidam non crediderunt? Numquid incredulitas illorum fidem Dei evacuabit?
04 Absit! Exstet autem Deus verax, omnis autem homo mendax, sicut scriptum est: « Ut iustificeris in sermonibus tuis et vincas cum iudicaris ».
05 Si autem iniustitia nostra iustitiam Dei commendat, quid dicemus? Numquid iniustus Deus, qui infert iram? Secundum hominem dico.
06 Absit! Alioquin quomodo iudicabit Deus mundum?
07 Si enim veritas Dei in meo mendacio abundavit in gloriam ipsius, quid adhuc et ego tamquam peccator iudicor?
08 Et non, sicut blasphemamur, et sicut aiunt quidam nos dicere: « Faciamus mala, ut veniant bona »? Quorum damnatio iusta est.
09 Quid igitur? Præcellimus eos? Nequaquam! Antea enim causati sumus Iudæos et Græcos omnes sub peccato esse,
10 sicut scriptum est: « Non est iustus quisquam,
11 non est intellegens, non est requirens Deum.
12 Omnes declinaverunt, simul inutiles facti sunt; non est qui faciat bonum, non est usque ad unum.
13 Sepulcrum patens est guttur eorum, linguis suis dolose agebant, venenum aspidum sub labiis eorum,
14 quorum os maledictione et amaritudine plenum est;
15 veloces pedes eorum ad effundendum sanguinem,
16 contritio et infelicitas in viis eorum,
17 et viam pacis non cognoverunt.
18 Non est timor Dei ante oculos eorum ».
19 Scimus autem quoniam, quæcumque lex loquitur, his, qui in lege sunt, loquitur, ut omne os obstruatur, et obnoxius fiat omnis mundus Deo;
20 quia ex operibus legis non iustificabitur omnis caro coram illo, per legem enim cognitio peccati.
21 Nunc autem sine lege iustitia Dei manifestata est, testificata a Lege et Prophetis,
22 iustitia autem Dei per fidem Iesu Christi, in omnes, qui credunt. Non enim est distinctio:
23 omnes enim peccaverunt et egent gloria Dei,
24 iustificati gratis per gratiam ipsius per redemptionem, quæ est in Christo Iesu;
25 quem proposuit Deus propitiatorium per fidem in sanguine ipsius ad ostensionem iustitiæ suæ, cum prætermisisset præcedentia delicta
26 in sustentatione Dei, ad ostensionem iustitiæ eius in hoc tempore, ut sit ipse iustus et iustificans eum, qui ex fide est Iesu.
27 Ubi est ergo gloriatio? Exclusa est. Per quam legem? Operum? Non, sed per legem fidei.
28 Arbitramur enim iustificari hominem per fidem sine operibus legis.
29 An Iudæorum Deus tantum? Nonne et gentium? Immo et gentium,
30 quoniam quidem unus Deus, qui iustificabit circumcisionem ex fide et præputium per fidem.
31 Legem ergo destruimus per fidem? Absit, sed legem statuimus.

Romanos 4 (Nova Vulgata)

01 Quid ergo dicemus invenisse Abraham progenitorem nostrum secundum carnem?
02 Si enim Abraham ex operibus iustificatus est, habet gloriam sed non apud Deum.
03 Quid enim Scriptura dicit? « Credidit autem Abraham Deo, et reputatum est illi ad iustitiam ».
04 Ei autem, qui operatur, merces non reputatur secundum gratiam sed secundum debitum;
05 ei vero, qui non operatur, sed credit in eum, qui iustificat impium, reputatur fides eius ad iustitiam,
06 sicut et David dicit beatitudinem hominis, cui Deus reputat iustitiam sine operibus:
07 « Beati, quorum remissæ sunt iniquitates, et quorum tecta sunt peccata.
08 Beatus vir, cui non imputabit Dominus peccatum ».
09 Beatitudo ergo hæc in circumcisione an etiam in præputio? Dicimus enim: « Reputata est Abrahæ fides ad iustitiam ».
10 Quomodo ergo reputata est? In circumcisione an in præputio? Non in circumcisione sed in præputio:
11 et signum accepit circumcisionis, signaculum iustitiæ fidei, quæ fuit in præputio, ut esset pater omnium credentium per præputium, ut reputetur illis iustitia,
12 et pater circumcisionis his non tantum, qui ex circumcisione sunt, sed et qui sectantur vestigia eius, quæ fuit in præputio, fidei patris nostri Abrahæ.
13 Non enim per legem promissio Abrahæ aut semini eius, ut heres esset mundi, sed per iustitiam fidei;
14 si enim qui ex lege heredes sunt, exinanita est fides, et abolita est promissio.
15 Lex enim iram operatur; ubi autem non est lex, nec prævaricatio.
16 Ideo ex fide, ut secundum gratiam, ut firma sit promissio omni semini, non ei, qui ex lege est solum, sed et ei, qui ex fide est Abrahæ — qui est pater omnium nostrum,
17 sicut scriptum est: « Patrem multarum gentium posui te » —, ante Deum, cui credidit, qui vivificat mortuos et vocat ea, quæ non sunt, quasi sint;
18 qui contra spem in spe credidit, ut fieret pater multarum gentium, secundum quod dictum est: « Sic erit semen tuum ».
19 Et non infirmatus fide consideravit corpus suum iam emortuum, cum fere centum annorum esset, et emortuam vulvam Saræ;
20 in repromissione autem Dei non hæsitavit diffidentia, sed confortatus est fide, dans gloriam Deo,
21 et plenissime sciens quia, quod promisit, potens est et facere.
22 Ideo et reputatum est illi ad iustitiam.
23 Non est autem scriptum tantum propter ipsum: reputatum est illi,
24 sed et propter nos, quibus reputabitur, credentibus in eum, qui suscitavit Iesum Dominum nostrum a mortuis,
25 qui traditus est propter delicta nostra et suscitatus est propter iustificationem nostram.

Romanos 5 (Nova Vulgata)

01 Iustificati igitur ex fide, pacem habemus ad Deum per Dominum nostrum Iesum Christum,
02 per quem et accessum habemus fide in gratiam istam, in qua stamus et gloriamur in spe gloriæ Dei.
03 Non solum autem, sed et gloriamur in tribulationibus, scientes quod tribulatio patientiam operatur,
04 patientia autem probationem, probatio vero spem;
05 spes autem non confundit, quia caritas Dei diffusa est in cordibus nostris per Spiritum Sanctum, qui datus est nobis.
06 Adhuc enim Christus, cum adhuc infirmi essemus, secundum tempus pro impiis mortuus est.
07 Vix enim pro iusto quis moritur; nam pro bono forsitan quis et audeat mori.
08 Commendat autem suam caritatem Deus in nos, quoniam, cum adhuc peccatores essemus, Christus pro nobis mortuus est.
09 Multo igitur magis iustificati nunc in sanguine ipsius, salvi erimus ab ira per ipsum!
10 Si enim, cum inimici essemus, reconciliati sumus Deo per mortem Filii eius, multo magis reconciliati salvi erimus in vita ipsius;
11 non solum autem, sed et gloriamur in Deo per Dominum nostrum Iesum Christum, per quem nunc reconciliationem accepimus.
12 Propterea, sicut per unum hominem peccatum in hunc mundum intravit, et per peccatum mors, et ita in omnes homines mors pertransiit, eo quod omnes peccaverunt.
13 Usque ad legem enim peccatum erat in mundo; peccatum autem non imputatur, cum lex non est,
14 sed regnavit mors ab Adam usque ad Moysen etiam in eos, qui non peccaverunt in similitudine prævaricationis Adæ, qui est figura futuri.
15 Sed non sicut delictum, ita et donum; si enim unius delicto multi mortui sunt, multo magis gratia Dei et donum in gratia unius hominis Iesu Christi in multos abundavit.
16 Et non sicut per unum, qui peccavit, ita et donum; nam iudicium ex uno in condemnationem, gratia autem ex multis delictis in iustificationem.
17 Si enim unius delicto mors regnavit per unum, multo magis, qui abundantiam gratiæ et donationis iustitiæ accipiunt, in vita regnabunt per unum Iesum Christum.
18 Igitur sicut per unius delictum in omnes homines in condemnationem, sic et per unius iustitiam in omnes homines in iustificationem vitæ;
19 sicut enim per inobœdientiam unius hominis peccatores constituti sunt multi, ita et per unius obœditionem iusti constituentur multi.
20 Lex autem subintravit, ut abundaret delictum; ubi autem abundavit peccatum, superabundavit gratia,
21 ut sicut regnavit peccatum in morte, ita et gratia regnet per iustitiam in vitam æternam per Iesum Christum Dominum nostrum.

Romanos 6 (Nova Vulgata)

01 Quid ergo dicemus? Permanebimus in peccato, ut gratia abundet?
02 Absit! Qui enim mortui sumus peccato, quomodo adhuc vivemus in illo?
03 An ignoratis quia, quicumque baptizati sumus in Christum Iesum, in mortem ipsius baptizati sumus?
04 Consepulti ergo sumus cum illo per baptismum in mortem, ut quemadmodum suscitatus est Christus a mortuis per gloriam Patris, ita et nos in novitate vitæ ambulemus.
05 Si enim complantati facti sumus similitudini mortis eius, sed et resurrectionis erimus;
06 hoc scientes quia vetus homo noster simul crucifixus est, ut destruatur corpus peccati, ut ultra non serviamus peccato.
07 Qui enim mortuus est, iustificatus est a peccato.
08 Si autem mortui sumus cum Christo, credimus quia simul etiam vivemus cum eo;
09 scientes quod Christus suscitatus ex mortuis iam non moritur, mors illi ultra non dominatur.
10 Quod enim mortuus est, peccato mortuus est semel; quod autem vivit, vivit Deo.
11 Ita et vos existimate vos mortuos quidem esse peccato, viventes autem Deo in Christo Iesu.
12 Non ergo regnet peccatum in vestro mortali corpore, ut obœdiatis concupiscentiis eius,
13 neque exhibeatis membra vestra arma iniustitiæ peccato, sed exhibete vos Deo tamquam ex mortuis viventes et membra vestra arma iustitiæ Deo.
14 Peccatum enim vobis non dominabitur; non enim sub lege estis sed sub gratia.
15 Quid ergo? Peccabimus, quoniam non sumus sub lege sed sub gratia? Absit!
16 Nescitis quoniam, cui exhibetis vos servos ad obœdientiam, servi estis eius, cui obœditis, sive peccati ad mortem, sive obœditionis ad iustitiam?
17 Gratias autem Deo quod fuistis servi peccati, obœdistis autem ex corde in eam formam doctrinæ, in quam traditi estis,
18 liberati autem a peccato servi facti estis iustitiæ.
19 Humanum dico propter infirmitatem carnis vestræ. Sicut enim exhibuistis membra vestra servientia immunditiæ et iniquitati ad iniquitatem, ita nunc exhibete membra vestra servientia iustitiæ ad sanctificationem.
20 Cum enim servi essetis peccati, liberi eratis iustitiæ.
21 Quem ergo fructum habebatis tunc, in quibus nunc erubescitis? Nam finis illorum mors!
22 Nunc vero liberati a peccato, servi autem facti Deo, habetis fructum vestrum in sanctificationem, finem vero vitam æternam!
23 Stipendia enim peccati mors, donum autem Dei vita æterna in Christo Iesu Domino nostro.

Romanos 7 (Nova Vulgata)

01 An ignoratis, fratres — scientibus enim legem loquor — quia lex in homine dominatur, quanto tempore vivit?
02 Nam quæ sub viro est mulier, viventi viro alligata est lege; si autem mortuus fuerit vir, soluta est a lege viri.
03 Igitur, vivente viro, vocabitur adultera, si fuerit alterius viri; si autem mortuus fuerit vir, libera est a lege, ut non sit adultera, si fuerit alterius viri.
04 Itaque, fratres mei, et vos mortificati estis legi per corpus Christi, ut sitis alterius, eius qui ex mortuis suscitatus est, ut fructificaremus Deo.
05 Cum enim essemus in carne, passiones peccatorum, quæ per legem sunt, operabantur in membris nostris, ut fructificarent morti;
06 nunc autem soluti sumus a lege, mortui ei, in qua detinebamur, ita ut serviamus in novitate Spiritus et non in vetustate litteræ.
07 Quid ergo dicemus? Lex peccatum est? Absit! Sed peccatum non cognovi, nisi per legem; nam concupiscentiam nescirem, nisi lex diceret: « Non concupisces ».
08 Occasione autem accepta, peccatum per mandatum operatum est in me omnem concupiscentiam; sine lege enim peccatum mortuum erat.
09 Ego autem vivebam sine lege aliquando; sed, cum venisset mandatum, peccatum revixit,
10 ego autem mortuus sum; et inventum est mihi mandatum, quod erat ad vitam, hoc esse ad mortem;
11 nam peccatum, occasione accepta, per mandatum seduxit me et per illud occidit.
12 Itaque lex quidem sancta, et mandatum sanctum et iustum et bonum.
13 Quod ergo bonum est, mihi factum est mors? Absit! Sed peccatum, ut appareat peccatum, per bonum mihi operatum est mortem; ut fiat supra modum peccans peccatum per mandatum.
14 Scimus enim quod lex spiritalis est; ego autem carnalis sum, venumdatus sub peccato.
15 Quod enim operor, non intellego; non enim, quod volo, hoc ago, sed quod odi, illud facio.
16 Si autem, quod nolo, illud facio, consentio legi quoniam bona.
17 Nunc autem iam non ego operor illud, sed, quod habitat in me, peccatum.
18 Scio enim quia non habitat in me, hoc est in carne mea, bonum; nam velle adiacet mihi, operari autem bonum, non!
19 Non enim, quod volo bonum, facio, sed, quod nolo malum, hoc ago.
20 Si autem, quod nolo, illud facio, iam non ego operor illud, sed, quod habitat in me, peccatum.
21 Invenio igitur hanc legem volenti mihi facere bonum, quoniam mihi malum adiacet.
22 Condelector enim legi Dei secundum interiorem hominem;
23 video autem aliam legem in membris meis repugnantem legi mentis meæ et captivantem me in lege peccati, quæ est in membris meis.
24 Infelix ego homo! Quis me liberabit de corpore mortis huius?
25 Gratias autem Deo per Iesum Christum Dominum nostrum! Igitur ego ipse mente servio legi Dei, carne autem legi peccati.