Hebræos 1 (Nova Vulgata)

01 Multifariam et multis modis olim Deus locutus patribus in prophetis,
02 in novissimis his diebus locutus est nobis in Filio, quem constituit heredem universorum, per quem fecit et sæcula;
03 qui, cum sit splendor gloriæ et figura substantiæ eius et portet omnia verbo virtutis suæ, purgatione peccatorum facta, consedit ad dexteram maiestatis in excelsis,
04 tanto melior angelis effectus, quanto differentius præ illis nomen hereditavit.
05 Cui enim dixit aliquando angelorum: « Filius meus es tu; ego hodie genui te » et rursum: « Ego ero illi in patrem, et ipse erit mihi in filium »?
06 Cum autem iterum introducit primogenitum in orbem terræ, dicit: « Et adorent eum omnes angeli Dei ».
07 Et ad angelos quidem dicit: « Qui facit angelos suos spiritus et ministros suos flammam ignis »;
08 ad Filium autem: « Thronus tuus, Deus, in sæculum sæculi, et virga æquitatis virga regni tui.
09 Dilexisti iustitiam et odisti iniquitatem, propterea unxit te Deus, Deus tuus, oleo exsultationis præ participibus tuis »
10 et: « Tu in principio, Domine, terram fundasti; et opera manuum tuarum sunt cæli.
11 Ipsi peribunt, tu autem permanes; et omnes ut vestimentum veterascent,
12 et velut amictum involves eos, sicut vestimentum et mutabuntur. Tu autem idem es, et anni tui non deficient ».
13 Ad quem autem angelorum dixit aliquando: « Sede a dextris meis, donec ponam inimicos tuos scabellum pedum tuorum »?
14 Nonne omnes sunt administratorii spiritus, qui in ministerium mittuntur propter eos, qui hereditatem capient salutis?

Hebræos 2 (Nova Vulgata)

01 Propterea abundantius oportet observare nos ea, quæ audivimus, ne forte præterfluamus.
02 Si enim, qui per angelos dictus est, sermo factus est firmus, et omnis prævaricatio et inobœdientia accepit iustam mercedis retributionem,
03 quomodo nos effugiemus, si tantam neglexerimus salutem? Quæ, cum initium accepisset enarrari per Dominum, ab eis, qui audierunt, in nos confirmata est,
04 contestante Deo signis et portentis et variis virtutibus et Spiritus Sancti distributionibus secundum suam voluntatem.
05 Non enim angelis subiecit orbem terræ futurum, de quo loquimur.
06 Testatus est autem in quodam loco quis dicens: « Quid est homo, quod memor es eius, aut filius hominis, quoniam visitas eum?
07 Minuisti eum paulo minus ab angelis, gloria et honore coronasti eum,
08 omnia subiecisti sub pedibus eius ». In eo enim quod ei omnia subiecit, nihil dimisit non subiectibile ei. Nunc autem necdum videmus omnia subiecta ei;
09 eum autem, qui paulo minus ab angelis minoratus est, videmus Iesum propter passionem mortis gloria et honore coronatum, ut gratia Dei pro omnibus gustaverit mortem.
10 Decebat enim eum, propter quem omnia et per quem omnia, qui multos filios in gloriam adduxit, ducem salutis eorum per passiones consummare.
11 Qui enim sanctificat et qui sanctificantur, ex uno omnes; propter quam causam non erubescit fratres eos vocare
12 dicens: « Nuntiabo nomen tuum fratribus meis, in medio ecclesiæ laudabo te»;
13 et iterum: « Ego ero fidens in eum »; et iterum: « Ecce ego et pueri, quos mihi dedit Deus ».
14 Quia ergo pueri communicaverunt sanguini et carni, et ipse similiter participavit iisdem, ut per mortem destrueret eum, qui habebat mortis imperium, id est Diabolum,
15 et liberaret eos, qui timore mortis per totam vitam obnoxii erant servituti.
16 Nusquam enim angelos apprehendit, sed semen Abrahæ apprehendit.
17 Unde debuit per omnia fratribus similari, ut misericors fieret et fidelis pontifex in iis, quæ sunt ad Deum, ut repropitiaret delicta populi;
18 in quo enim passus est ipse tentatus, potens est eis, qui tentantur, auxiliari.

Hebræos 3 (Nova Vulgata)

01 Unde, fratres sancti, vocationis cælestis participes, considerate apostolum et pontificem confessionis nostræ Iesum,
02 qui fidelis est ei, qui fecit illum, sicut et Moyses in tota domo illius.
03 Amplioris enim gloriæ iste præ Moyse dignus est habitus, quanto ampliorem honorem habet quam domus, qui fabricavit illam.
04 Omnis namque domus fabricatur ab aliquo; qui autem omnia fabricavit, Deus est.
05 Et Moyses quidem fidelis erat in tota domo eius tamquam famulus in testimonium eorum, quæ dicenda erant,
06 Christus vero tamquam Filius super domum illius; cuius domus sumus nos, si fiduciam et gloriationem spei retineamus.
07 Quapropter, sicut dicit Spiritus Sanctus: « Hodie, si vocem eius audieritis,
08 nolite obdurare corda vestra sicut in exacerbatione, secundum diem tentationis in deserto,
09 ubi tentaverunt me patres vestri in probatione et viderunt opera mea
10 quadraginta annos. Propter quod infensus fui generationi huic et dixi: Semper errant corde. Ipsi autem non cognoverunt vias meas;
11 sicut iuravi in ira mea: Non introibunt in requiem meam ».
12 Videte, fratres, ne forte sit in aliquo vestrum cor malum incredulitatis discedendi a Deo vivo,
13 sed adhortamini vosmetipsos per singulos dies, donec illud « hodie » vocatur, ut non obduretur quis ex vobis fallacia peccati;
14 participes enim Christi effecti sumus, si tamen initium substantiæ usque ad finem firmum retineamus,
15 dum dicitur: « Hodie, si vocem eius audieritis, nolite obdurare corda vestra quemadmodum in illa exacerbatione ».
16 Qui sunt enim qui audientes exacerbaverunt? Nonne universi, qui profecti sunt ab Ægypto per Moysen?
17 Quibus autem infensus fuit quadraginta annos? Nonne illis, qui peccaverunt, quorum membra ceciderunt in deserto?
18 Quibus autem iuravit non introire in requiem ipsius, nisi illis, qui increduli fuerunt?
19 Et videmus quia non potuerunt introire propter incredulitatem.

Hebræos 4 (Nova Vulgata)

01 Timeamus ergo, ne forte, relicta pollicitatione introeundi in requiem eius, existimetur aliquis ex vobis deesse;
02 etenim et nobis evangelizatum est quemadmodum et illis, sed non profuit illis sermo auditus, non commixtis fide cum iis, qui audierant.
03 Ingredimur enim in requiem, qui credidimus, quemadmodum dixit: « Sicut iuravi in ira mea: Non introibunt in requiem meam », et quidem operibus ab institutione mundi factis.
04 Dixit enim quodam loco de die septima sic: «Et requievit Deus die septima ab omnibus operibus suis »;
05 et in isto rursum: « Non introibunt in requiem meam ».
06 Quoniam ergo superest quosdam introire in illam, et hi, quibus prioribus evangelizatum est, non introierunt propter inobœdientiam,
07 iterum terminat diem quendam, « Hodie », in David dicendo post tantum temporis, sicut supra dictum est: « Hodie, si vocem eius audieritis, nolite obdurare corda vestra ».
08 Nam, si eis Iesus requiem præstitisset, non de alio loqueretur posthac die.
09 Itaque relinquitur sabbatismus populo Dei;
10 qui enim ingressus est in requiem eius, etiam ipse requievit ab operibus suis, sicut a suis Deus.
11 Festinemus ergo ingredi in illam requiem, ut ne in idipsum quis incidat inobœdientiæ exemplum.
12 Vivus est enim Dei sermo et efficax et penetrabilior omni gladio ancipiti et pertingens usque ad divisionem animæ ac spiritus, compagum quoque et medullarum, et discretor cogitationum et intentionum cordis;
13 et non est creatura invisibilis in conspectu eius, omnia autem nuda et aperta sunt oculis eius, ad quem nobis sermo.
14 Habentes ergo pontificem magnum, qui penetravit cælos, Iesum Filium Dei, teneamus confessionem.
15 Non enim habemus pontificem, qui non possit compati infirmitatibus nostris, tentatum autem per omnia secundum similitudinem absque peccato;
16 adeamus ergo cum fiducia ad thronum gratiæ, ut misericordiam consequamur et gratiam inveniamus in auxilium opportunum.

Hebræos 5 (Nova Vulgata)

01 Omnis namque pontifex ex hominibus assumptus pro hominibus constituitur in his, quæ sunt ad Deum, ut offerat dona et sacrificia pro peccatis;
02 qui æque condolere possit his, qui ignorant et errant, quoniam et ipse circumdatus est infirmitate
03 et propter eam debet, quemadmodum et pro populo, ita etiam pro semetipso offerre pro peccatis.
04 Nec quisquam sumit sibi illum honorem, sed qui vocatur a Deo tamquam et Aaron.
05 Sic et Christus non semetipsum glorificavit, ut pontifex fieret, sed qui locutus est ad eum: « Filius meus es tu; ego hodie genui te »;
06 quemadmodum et in alio dicit: « Tu es sacerdos in æternum secundum ordinem Melchisedech ».
07 Qui in diebus carnis suæ, preces supplicationesque ad eum, qui possit salvum illum a morte facere, cum clamore valido et lacrimis offerens et exauditus pro sua reverentia,
08 et quidem cum esset Filius, didicit ex his, quæ passus est, obœdientiam;
09 et, consummatus, factus est omnibus obœdientibus sibi auctor salutis æternæ,
10 appellatus a Deo pontifex iuxta ordinem Melchisedech.
11 De quo grandis nobis sermo et ininterpretabilis ad dicendum, quoniam segnes facti estis ad audiendum.
12 Etenim cum deberetis magistri esse propter tempus, rursum indigetis, ut vos doceat aliquis elementa exordii sermonum Dei, et facti estis, quibus lacte opus sit, non solido cibo.
13 Omnis enim, qui lactis est particeps, expers est sermonis iustitiæ, parvulus enim est;
14 perfectorum autem est solidus cibus, eorum, qui pro consuetudine exercitatos habent sensus ad discretionem boni ac mali.

Hebræos 6 (Nova Vulgata)

01 Quapropter prætermittentes inchoationis Christi sermonem ad perfectionem feramur, non rursum iacientes fundamentum pænitentiæ ab operibus mortuis et fidei ad Deum,
02 baptismatum doctrinæ, impositionis quoque manuum, ac resurrectionis mortuorum et iudicii æterni.
03 Et hoc faciemus, si quidem permiserit Deus.
04 Impossibile est enim eos, qui semel sunt illuminati, gustaverunt etiam donum cæleste et participes sunt facti Spiritus Sancti
05 et bonum gustaverunt Dei verbum virtutesque sæculi venturi
06 et prolapsi sunt, rursus renovari ad pænitentiam, rursum crucifigentes sibimetipsis Filium Dei et ostentui habentes.
07 Terra enim sæpe venientem super se bibens imbrem et generans herbam opportunam illis, propter quos et colitur, accipit benedictionem a Deo;
08 proferens autem spinas ac tribulos reproba est et maledicto proxima, cuius finis in combustionem.
09 Confidimus autem de vobis, dilectissimi, meliora et viciniora saluti, tametsi ita loquimur;
10 non enim iniustus Deus, ut obliviscatur operis vestri et dilectionis, quam ostendistis nomini ipsius, qui ministrastis sanctis et ministratis.
11 Cupimus autem unumquemque vestrum eandem ostentare sollicitudinem ad expletionem spei usque in finem,
12 ut non segnes efficiamini, verum imitatores eorum, qui fide et patientia hereditant promissiones.
13 Abrahæ namque promittens Deus, quoniam neminem habuit, per quem iuraret maiorem, iuravit per semetipsum
14 dicens: « Utique benedicens benedicam te et multiplicans multiplicabo te »;
15 et sic longanimiter ferens adeptus est repromissionem.
16 Homines enim per maiorem sui iurant, et omnis controversiæ eorum finis ad confirmationem est iuramentum;
17 in quo abundantius volens Deus ostendere pollicitationis heredibus immobilitatem consilii sui, se interposuit iure iurando,
18 ut per duas res immobiles, in quibus impossibile est mentiri Deum, fortissimum solacium habeamus, qui confugimus ad tenendam propositam spem;
19 quam sicut ancoram habemus animæ, tutam ac firmam et incedentem usque in interiora velaminis,
20 ubi præcursor pro nobis introivit Iesus, secundum ordinem Melchisedech pontifex factus in æternum.

Hebræos 7 (Nova Vulgata)

01 Hic enim Melchisedech, rex Salem, sacerdos Dei summi, qui obviavit Abrahæ regresso a cæde regum et benedixit ei,
02 cui et decimam omnium divisit Abraham, primum quidem, qui interpretatur rex iustitiæ, deinde autem et rex Salem, quod est rex Pacis,
03 sine patre, sine matre, sine genealogia, neque initium dierum neque finem vitæ habens, assimilatus autem Filio Dei, manet sacerdos in perpetuum.
04 Intuemini autem quantus sit hic, cui et decimam dedit de præcipuis Abraham patriarcha.
05 Et illi quidem, qui de filiis Levi sacerdotium accipiunt, mandatum habent decimas sumere a populo secundum legem, id est a fratribus suis, quamquam et ipsi exierunt de lumbis Abrahæ;
06 hic autem, cuius generatio non annumeratur in eis, decimam sumpsit ab Abraham et eum, qui habebat repromissiones, benedixit.
07 Sine ulla autem contradictione, quod minus est, a meliore benedicitur.
08 Et hic quidem decimas morientes homines sumunt; ibi autem testimonium accipiens quia vivit.
09 Et, ut ita dictum sit, per Abraham et Levi, qui decimas accipit, decimatus est;
10 adhuc enim in lumbis patris erat, quando obviavit ei Melchisedech.
11 Si ergo consummatio per sacerdotium leviticum erat, populus enim sub ipso legem accepit, quid adhuc necessarium secundum ordinem Melchisedech alium surgere sacerdotem et non secundum ordinem Aaron dici?
12 Translato enim sacerdotio, necesse est, ut et legis translatio fiat.
13 De quo enim hæc dicuntur, ex alia tribu est, ex qua nullus altari præsto fuit;
14 manifestum enim quod ex Iuda ortus sit Dominus noster, in quam tribum nihil de sacerdotibus Moyses locutus est.
15 Et amplius adhuc manifestum est, si secundum similitudinem Melchisedech exsurgit alius sacerdos,
16 qui non secundum legem mandati carnalis factus est sed secundum virtutem vitæ insolubilis,
17 testimonium enim accipit: « Tu es sacerdos in æternum secundum ordinem Melchisedech ».
18 Reprobatio quidem fit præcedentis mandati propter infirmitatem eius et inutilitatem,
19 nihil enim ad perfectum adduxit lex; introductio vero melioris spei, per quam proximamus ad Deum.
20 Et quantum non est sine iure iurando; illi quidem sine iure iurando sacerdotes facti sunt,
21 hic autem cum iure iurando per eum, qui dicit ad illum: « Iuravit Dominus et non pænitebit eum: Tu es sacerdos in æternum »,
22 in tantum et melioris testamenti sponsor factus est Iesus.
23 Et illi quidem plures facti sunt sacerdotes, idcirco quod morte prohibebantur permanere;
24 hic autem eo quod manet in æternum, intransgressibile habet sacerdotium;
25 unde et salvare in perpetuum potest accedentes per semetipsum ad Deum, semper vivens ad interpellandum pro eis.
26 Talis enim et decebat ut nobis esset pontifex, sanctus, innocens, impollutus, segregatus a peccatoribus et excelsior cælis factus;
27 qui non habet necessitatem cotidie, quemadmodum pontifices, prius pro suis delictis hostias offerre, deinde pro populi; hoc enim fecit semel semetipsum offerendo.
28 Lex enim homines constituit pontifices infirmitatem habentes; sermo autem iuris iurandi, quod post legem est, Filium in æternum consummatum.

Hebræos 8 (Nova Vulgata)

01 Caput autem super ea, quæ dicuntur: talem habemus pontificem, qui consedit in dextera throni Maiestatis in cælis,
02 sanctorum minister et tabernaculi veri, quod fixit Dominus, non homo.
03 Omnis enim pontifex ad offerenda munera et hostias constituitur; unde necesse erat et hunc habere aliquid, quod offerret.
04 Si ergo esset super terram, nec esset sacerdos, cum sint qui offerant secundum legem munera;
05 qui figuræ et umbræ deserviunt cælestium, sicut responsum est Moysi, cum consummaturus esset tabernaculum: « Vide enim, inquit, omnia facies secundum exemplar, quod tibi ostensum est in monte ».
06 Nunc autem differentius sortitus est ministerium, quanto et melioris testamenti mediator est, quod in melioribus repromissionibus sancitum est.
07 Nam si illud prius culpa vacasset, non secundi locus inquireretur;
08 vituperans enim eos dicit: « Ecce dies veniunt, dicit Dominus, et consummabo super domum Israel et super domum Iudæ testamentum novum;
09 non secundum testamentum, quod feci patribus eorum in die, qua apprehendi manum illorum, ut educerem illos de terra Ægypti; quoniam ipsi non permanserunt in testamento meo, et ego neglexi eos, dicit Dominus.
10 Quia hoc est testamentum, quod testabor domui Israel post dies illos, dicit Dominus, dando leges meas in mentem eorum, et in corde eorum superscribam eas; et ero eis in Deum, et ipsi erunt mihi in populum.
11 Et non docebit unusquisque civem suum, et unusquisque fratrem suum dicens: «Cognosce Dominum»; quoniam omnes scient me, a minore usque ad maiorem eorum,
12 quia propitius ero iniquitatibus eorum et peccatorum illorum iam non memorabor ».
13 Dicendo « novum » veteravit prius; quod autem antiquatur et senescit, prope interitum est.

Hebræos 9 (Nova Vulgata)

01 Habuit ergo et prius præcepta cultus et Sanctum huius sæculi.
02 Tabernaculum enim præparatum est primum, in quo inerat candelabrum et mensa et propositio panum, quod dicitur Sancta;
03 post secundum autem velamentum, tabernaculum, quod dicitur Sancta Sanctorum,
04 aureum habens turibulum et arcam testamenti circumtectam ex omni parte auro, in qua urna aurea habens manna et virga Aaron, quæ fronduerat, et tabulæ testamenti,
05 superque eam cherubim gloriæ obumbrantia propitiatorium; de quibus non est modo dicendum per singula.
06 His vero ita præparatis, in prius quidem tabernaculum semper intrant sacerdotes sacrorum officia consummantes;
07 in secundum autem semel in anno solus pontifex, non sine sanguine, quem offert pro suis et populi ignorantiis;
08 hoc significante Spiritu Sancto, nondum propalatam esse sanctorum viam, adhuc priore tabernaculo habente statum;
09 quæ parabola est temporis instantis, iuxta quam munera et hostiæ offeruntur, quæ non possunt iuxta conscientiam perfectum facere servientem,
10 solummodo in cibis et in potibus et variis baptismis, quæ sunt præcepta carnis usque ad tempus correctionis imposita.
11 Christus autem cum advenit pontifex futurorum bonorum, per amplius et perfectius tabernaculum, non manufactum, id est non huius creationis,
12 neque per sanguinem hircorum et vitulorum sed per proprium sanguinem introivit semel in Sancta, æterna redemptione inventa.
13 Si enim sanguis hircorum et taurorum et cinis vitulæ aspersus inquinatos sanctificat ad emundationem carnis,
14 quanto magis sanguis Christi, qui per Spiritum æternum semetipsum obtulit immaculatum Deo, emundabit conscientiam nostram ab operibus mortuis ad serviendum Deo viventi.
15 Et ideo novi testamenti mediator est, ut, morte intercedente in redemptionem earum prævaricationum, quæ erant sub priore testamento, repromissionem accipiant, qui vocati sunt æternæ hereditatis.
16 Ubi enim testamentum, mors necesse est afferatur testatoris;
17 testamentum autem in mortuis est confirmatum, nondum enim valet, dum vivit, qui testatus est.
18 Unde ne prius quidem sine sanguine dedicatum est;
19 enuntiato enim omni mandato secundum legem a Moyse universo populo, accipiens sanguinem vitulorum et hircorum cum aqua et lana coccinea et hyssopo, ipsum librum et omnem populum aspersit
20 dicens: « Hic sanguis testamenti, quod mandavit ad vos Deus »;
21 etiam tabernaculum et omnia vasa ministerii sanguine similiter aspersit.
22 Et omnia pæne in sanguine mundantur secundum legem, et sine sanguinis effusione non fit remissio.
23 Necesse erat ergo figuras quidem cælestium his mundari, ipsa autem cælestia melioribus hostiis quam istis.
24 Non enim in manufacta Sancta Christus introivit, quæ sunt similitudo verorum, sed in ipsum cælum, ut appareat nunc vultui Dei pro nobis;
25 neque ut sæpe offerat semetipsum, quemadmodum pontifex intrat in Sancta per singulos annos in sanguine alieno.
26 Alioquin oportebat eum frequenter pati ab origine mundi; nunc autem semel in consummatione sæculorum ad destitutionem peccati per sacrificium sui manifestatus est.
27 Et quemadmodum statutum est hominibus semel mori, post hoc autem iudicium,
28 sic et Christus, semel oblatus ad multorum auferenda peccata, secundo sine peccato apparebit exspectantibus se in salutem.