τραχέως

adv.

avec âpreté ou rudesse ; fig. τρηχέως ion. περιέπεσθαι HDT être durement traité ; τραχέως φέρειν PLUT être entêté ; τραχέως ἔχειν ISOCR être rude

Cp. τραχύτερον, Sp. τραχύτατα

Étym. τραχύς

τραχήλιον ου (τὸ)

viande du cou, viande de rebut, basse viande

Étym. τράχηλος

τραχηλίζω

Strong • English

1 renverser (qqn, une victime, etc.) la tête en arrière, acc.

2 serrer le cou, étreindre ; Pass. être saisi par le cou, être terrassé

Étym. τράχηλος

τραχηλιμαῖος α, ον

du cou

Étym. τράχηλος

τραχηλισμός οῦ (ὁ)

action de renverser qqn le cou en arrière

Étym. τραχηλίζω

τραχηλοδεσμότης ου (ὁ)

qui lie le cou

Étym. τράχηλος, δεσμός

τραχηλοκοπέω -ῶ

couper le cou, décapiter

Étym. τράχηλος, κόπτω

τραχύνω

f. inus., ao. ἐτράχυνα, pf. inus.

Pass. ao. ἐτραχύνθην, pf. τετράχυσμαι, postér. τετράχυμαι

1 tr. rendre rude ; au mor. rendre le caractère inégal, irriter, aigrir, exaspérer

2 intr. être rude, âpre, raboteux

Étym. τραχύς

τραχύς εῖα

Strong • English

ou poét. ύς, ύ

rude :

I. (au propre) :

1 raboteux, rocailleux ; τὰ τραχέα XÉN terrain raboteux

2 rude au toucher, âpre, hérissé ; piquant, velu

3 inégal, agité, houleux

4 âpre en parl. de l’air)

5 rude, rauque en parl. de la voix) ; τραχεία ἀρτηρία (v. ἀρτηρία)

II. au mor.

1 rude, grossier

2 âpre, dur, cruel

3 violent, irascible

Cp. τραχύτερος, Sp. τραχύτατος

Étym. R. Τραχ, être raboteux

τραχύστομος ος, ον

dont la prononciation est rude

Étym. τραχύς, στόμα

τραχύτης ητος (ἡ)

1 rudesse, âpreté, dureté

2 au mor. âpreté du caractère, violence, irascibilité

Étym. τραχύς

τραχύφωνος ος, ον

qui a la voix rude

Étym. τραχύς, φωνή

τραῦμα ατος (τὸ)

Strong • English

1 blessure ; en parl. de choses dommage, avarie

2 en parl. d’une armée) déroute, désastre

Étym. cf. τιτρώσκω

τρεισκαίδεκα τρεισκαίδεκα, τριακαίδεκα

treize

Étym. τρεῖς, καί, δέκα

τρεπτέος α, ον

adj. verb. de τρέπω

τρεπτός ή, όν

tournant, changeant, variable

Étym. τρέπω

τρεχέδειπνος ου (ὁ)

qui court les dîners

Étym. τρέχω, δεῖπνον

τρεῖς τρεῖς, τρία

Strong • English

gén. τριῶν, dat. τρισί

(num.) trois

Étym. lat. tres, tria, etc.

τρηματόεις όεσσα, όεν

criblé de trous, troué (poreux)

Étym. τρῆμα

τρητός ή, όν

1 troué, percé : λίθος OD pierre trouée pour fixer les amarres d’un navire

2 gravé, ciselé : τρητὸν λέχος IL, OD lit orné de ciselures ; (sel. d’autres) percé de trous pour l’ajustement des différentes parties du lit ou pour recevoir les sangles qui supportent le lit

Étym. adj. verb. de τιτράω

τρηχέως

ion. c. τραχέως

τρηχύς

ion. c. τραχύς

τριάζω

multiplier par trois, tripler

Étym. τρεῖς

τριάκοντα

Strong • English

n. de nombre indécl.

trente ; οἱ τριάκοντα les Trente, i.e. les trente tyrans, à Athènes

Étym. τρεῖς, -κοντα

τριάρμενος ος, ον

à trois voiles, à trois mâts

Étym. τρεῖς, ἄρω

τριάς άδος (ἡ)

le nombre trois, groupe de trois

Étym. τρεῖς

τριέλικτος ος, ον

qui se replie ou s’enroule trois fois sur soi-même

Étym. τρίς, ἑλίσσω

τριέμβολος ος, ον

à trois éperons (navire)

Étym. τρεῖς, ἔμβολος

τριέσπερος ος, ον

qui a coûté trois soirées ou trois nuits

Étym. τρεῖς, ἑσπέρα

τριέτης ης, ες

qui dure trois ans ou depuis trois ans ; adv. • τρίετες pendant trois ans, depuis trois ans

Étym. τρεῖς, ἔτος

τριήκοντα

ion. c. τριάκοντα

τριήραρχος ου (ὁ)

triérarche

1 commandant d’une trière

2 (à Athènes) citoyen riche tenu d’équiper une trière à ses frais ou à frais avec d’autres

Étym. τριήρης, ἄρχω

τριήρης ης, ες ;

gén. ion. εος, att. ους

à trois rangs de rames ; ἡ τριήρης (ναῦς) navire à trois rang de rames, trière (vaisseau de guerre ou de transport)

Étym. τρεῖς, ἄρω

τριήρων

gén. pl. att. de τριήρης

τριαινοειδής ής, ές

qui a la forme d’un trident

Étym. τρίαινα, εἶδος

τριαινόω -ῶ

1 ébranler avec le trident

2 remuer la terre avec une fourche

Étym. τρίαινα

τριακάς άδος (ἡ)

1 le nombre trente ; trentaine ; particul. réunion de trente jours, un mois

2 la trentième partie, particul. le trentième jour du mois

3 (à Sparte) réunion de trente familles

Étym. cf. τριάκοντα

τριακονθάμματος ος, ον

à trente nœuds

Étym. τριάκοντα, ἅμμα

τριακονθήμερος ος, ον

de trente jours

Étym. τριάκοντα, ἡμέρα

τριακοντάζυγος ος, ον

à trente bancs de rameurs

Étym. τριάκοντα, ζυγόν

τριακοντάκις

adv.

trente fois

Étym. τριάκοντα, -ακις

τριακοντάκλινος ος, ον

à trente lits de table

Étym. τριάκοντα, κλίνη

τριακοντάχους ους, ουν

qui rapporte trente fois autant

Étym. τριάκοντα, χέω

τριακονταέτης ης, ες

de trente ans

Étym. τριάκοντα, ἔτος

τριακονταέτις ιδος (ἡ)

fém. de τριακονταέτης

τριακονταρχία ας (ἡ)

gouvernement des trente tyrans à Athènes

Étym. τριάκοντα, ἄρχω

τριακοντούτης ης, ες ;

gén. εος

qui dure trente ans

Étym. τριάκοντα, ἔτος

τριακοντοῦτις ιδος

fém. de τριακοντούτης

τριακοντόργυιος ος, ον

de trente brasses

Étym. τριάκοντα, ὄργυια

τριακοντώρυγος ος, ον

de trente brasses

Étym. τριάκοντα, ὄργυια

τριακοσιομέδιμνοι ων (οἱ)

citoyens qui ont un revenu de 300 médimnes de blé

Étym. τριακόσιοι, μέδιμνος

τριακοσιόχους ους, ουν

qui rapporte trois cents fois autant

Étym. τριακόσιοι, χέω

τριακοστός ή, όν

trentième

Étym. τριάκοντα

τριακτήρ ῆρος (ὁ)

vainqueur en trois assauts ; vainqueur

Étym. τριάζω

τριακόντορος ος, ον

à trente rangs de rames

Étym. τριάκοντα, ἄρω

τριακόσιοι αι, α

Strong • English

trois cents ; (collect. au sg.) ἵππος τριακόσιος XÉN corps de trois cents hommes de cavalerie

Étym. τρεῖς, -κόσιοι

τριγένεια ας (ἡ)

1 troisième génération

2 t. de gramm. qualité d’un nom à trois genres

3 (t. stoïcien) triple sorte

Étym. τριγενής

τριγέρων οντος (ὁ, ἡ)

trois fois vieux, très vieux

Étym. τρίς, γέρων

τριγίγας αντος (ὁ)

triple géant, géant énorme

Étym. τρίς, γίγας

τριγενής ής, ές

1 de trois périodes

2 de trois genres

Étym. τρεῖς, γένος

τριγλοφόρος ος, ον

qui contient des mulets ou des rougets (filet)

Étym. τρίγλα, φέρω

τριγλοβόλος ος, ον

qui pêche des mulets ou des rougets

Étym. τρίγλα, βάλλω

τριγλώχιν

c. τριγλώχις

τριγλώχις ινος (ὁ, ἡ, τὸ)

pl. ινες, ινες, ινα

à trois pointes

Étym. τρεῖς, γλωχίς

τριγμός οῦ (ὁ)

petit cri aigu des petits oiseaux, ou de certains poissons

Étym. τρίζω

τριγονία ας (ἡ)

troisième génération, durée de trois générations

Étym. τρίγονος

τριγωνίζω

rendre triangulaire, élever un nombre à la puissance triangulaire (cf. τρίγωνος)

Étym. τρίγωνος

τριγωνίστρια ας (ἡ)

joueuse de harpe

Étym. τρίγωνον

τριγωνοειδής ής, ές

en forme de triangle, triangulaire

Étym. τρίγωνον, εἶδος

τριετής ής, ές ;

gén. έος-οῦς

qui dure trois ans

Étym. τρεῖς, ἔτος

τριετία ας (ἡ)

Strong • English

durée de trois ans

Étym. τριετής

τριετηρίς ίδος

triennal ; ἡ τριετηρίς (ἑορτή) fête triennale

Étym. τριετής

τριετηρικός ή, όν

triennal

Étym. τριετηρίς

τριζυγής ής, ές

c. τρίζυγος

τριηκάς

ion. c. τριακάς

τριηκονταέτις

ion. c. τριακονταέτις

τριηκοστός

ion. c. τριακοστός

τριηκόσιοι

ion. c. τριακόσιοι

τριημιποδιαῖος α, ον

long d’un pied et demi

Étym. τριημιπόδιον

τριημιπόδιον ου (τὸ)

un pied et demi

Étym. τρεῖς, ἡμιπόδιον

τριημιτόνιον ου (τὸ)

t. de mus. un ton et demi

Étym. τρεῖς, ἡμιτόνιον

τριηράρχημα ατος (τὸ)

contribution pour l’équipement d’une trière

Étym. τριηραρχέω