πελᾶν
inf. prés. de πελάωinf. fut. att. de πελάζω
πεμπάδαρχος ου (ὁ)
commandant de cinq hommes
Étym. πεμπάς,
ἄρχω
πεμπάζω
compter sur ses cinq doigts, compter cinq par cinq ;
p. ext. compter, calculer
Moy. πεμπάζομαι compter qch à soi, calculer pour soi
Étym. πεμπάς
πεμπάς άδος (ἡ)
1 le nombre cinq
2 groupe de cinq personnes
ou de cinq choses
Étym. πέμπε ; cf.
πεντάς
πεμπέμεν
inf. prés. épq. de
πέμπω
πεμπέμεναι
inf. prés. épq. de
πέμπω
πεμπαστής οῦ (ὁ)
calculateur
Étym. πεμπάζω
πεμπτέος ος, ον
adj. verb. de πέμπω
πεμπταῖος α, ον
qui a lieu
ou arrive le 5e jour
ou depuis cinq jours
Étym. πέμπτη
πεμπτός ή, όν
envoyé
Étym. adj. verb. de
πέμπω
πεμπώβολον ου (τὸ)
broche à cinq pointes pour faire cuire les victimes
Étym. πέμπε,
ὀβελός
πεμφρηδών όνος (ἡ)
sorte de guêpe
ou d’abeille,
insecteÉtym. cf.
τενθρηδών
πεμψέμεναι
inf. f. Act. épq. de
πέμπω
πεμψαίατο
3 pl. opt. ao. Moy. poét. de
πέμπω
πενέστης ου (ὁ)
péneste, domestique mercenaire en Thessalie
Étym. πένης
πενία ας (ἡ)
pauvreté, indigence :
ἐν πενίᾳ μυρίᾳ
εἰμί PLAT je suis dans la plus profonde misère ; πενίαν ἀπολείπειν
PLUT ne rien laisser après soi
Étym. πένης
πενεστεία ας (ἡ)
la classe des Pénestes,
ou domestiques, en Thessalie
Étym. πενέστης
πενητοκόμος ος, ον
qui prend soin des pauvres
Étym. πένης,
κομέω 2
πενθέω -ῶ
f. πενθήσω,
ao. ἐπένθησα,
pf. πεπένθηκα
Pass. seul. prés.1 tr. pleurer, déplorer,
acc.2 intr. être dans le deuil, pleurer
Étym. πένθος
πενθήμεναι
inf. prés. épq. de
πενθέω
πενθήμερος ος, ον
de cinq jours ; κατὰ πενθήμερον
XÉN pendant cinq jours
Étym. πέντε, ἡμέρα
πενθήμων ων, ον ;
gén. ονος
douloureux, lugubre
Étym. πένθος
πενθήρης ης, ες
de deuil, qui est dans le deuil
Étym. πένθος,
ἄρω
πενθαλέος α, ον
1 triste
2 qui cause de la tristesse
Étym. πένθος
πενθείετον
3 duel prés. ind. épq. de
πενθέω
πενθερά ᾶς (ἡ)
belle-mère, mère de l’épouse
Étym. πενθερός
πενθερός οῦ (ὁ)
(propr.) qui contracte un lien de famille par le mariage
1 beau-père, père de la femme ; plur.
οἱ πεντεροί
EUR les beaux-parents
2 beau-frère, mari de la sœur
Étym. R. Πενθ, skr. Bandh, lier
πενθημιμερής ής, ές
de cinq moitiés, de deux entiers et demi ;
t. de gramm. πενθημιμερὴς
τομή césure penthémimère, après le deuxième pied, particul. dans un hexamètre dactylique
ou un trimètre iambique ;
t. de gramm. τὸ πενθημιμερές partie d’un vers comprenant les deux premiers pieds et demi
Étym. πέντε,
ἥμισυς,
πούς
πενθημιποδιαῖος α, ον
qui se compose de deux pieds et demi
Étym. πέντε,
ἥμισυς,
πούς
πενθητήρ ῆρος (ὁ, ἡ)
qui pleure, qui se lamente
Étym. πενθέω
πενθητήριος α, ον
qui concerne le deuil, de deuil
Étym. πενθητήρ
πενθητικῶς
adv.avec deuil, avec tristesse
Étym. πενθέω
πενθικός ή, όν
de deuil
Étym. πένθος
πενθικῶς
adv.1 dans le deuil
2 avec des vêtements de deuil
Étym. πενθικός
πενιχρός ά, όν
pauvre, indigent
Étym. πένης
πεντάγωνος ος, ον
qui a cinq angles ; τὸ πεντάγωνον
PLUT le pentagone, figure de géométrie
Étym. πέντε,
γωνία
πεντάζωνος ος, ον
à cinq zones
Étym. πέντε,
ζώνη
πεντάκις
adv.cinq fois
Étym. πέντε, -ακις
πεντάπηχυς υς, υ ;
gén. εος
de cinq coudées
Étym. πέντε,
πῆχυς
πεντάπολις εως, ion. ιος
pentapole, État formé de cinq villes doriennes (Lindos, Ialysos, Camiros, Éos, Knidos)
Étym. πέντε,
πόλις
πεντάρραγος ος, ον
à cinq grains
ou baies
Étym. πέντε,
ῥάξ
πεντάς άδος (ἡ)
le nombre de cinq, groupe de cinq personnes
ou choses
Étym. πέντε
πεντάστιχος ος, ον
composé de cinq rangées, lignes
ou vers
Étym. πέντε,
στίχος
πεντάστομος ος, ον
à cinq bouches
ou embouchures
Étym. πέντε,
στόμα
πεντήκοντα (οἱ, αἱ, τὰ)
indécl.cinquante
Étym. πέντε, -κοντα
πεντήρης ης, ες
à cinq rangs ;
ἡ πεντήρης (
ναῦς) vaisseau à cinq rangs de rames, quinquerème
Étym. πέντε,
ἄρω
πενταέτηρος ος, ον
1 de cinq ans, âgé de cinq ans
2 qui dure cinq ans
Étym. πενταετής
πενταετής ής, ές
1 de cinq ans, âgé de cinq ans
2 qui dure cinq ans
adv. : • πεντάετες, pendant cinq ans
Étym. πέντε,
ἔτος
πενταετία ας (ἡ)
durée de cinq ans
Étym. πενταετής
πενταετίς ίδος
adj. f.âgée de cinq ans
Étym. πενταετής
πενταετηρίς ίδος
adj. f.de cinq ans, qui revient tous les cinq ans, lustral ;
ἡ πενταετηρίς, espace de cinq ans, lustre
Étym. πενταετής
πενταετηρικός ή, όν
qui revient tous les cinq ans, quinquennal
Étym. πενταέτηρος
πεντακισχίλιοι αι, α
cinq mille ; (sg.) πεντακισχιλία
ἀσπίς PLUT troupe de 5 000 boucliers
Étym. πεντάκις,
χίλιοι
πεντακοσιομέδιμνος ος, ον
qui a un revenu de 500 médimnes de céréales ;
οἱ πεντακοσιομέδιμνοι, les Athéniens qui avaient ce revenu et constituaient la 1e classe des citoyens
Étym. πεντακόσιοι,
μέδιμνος
πεντακυμία ας (ἡ)
5e vague ; vague énorme, celle qui met le comble aux autres (cf.
τρικυμία)
Étym. πέντε,
κῦμα
πεντακόσιοι αι, α
cinq cents ;
οἱ πεντακόσιοι PLUT le Conseil des Cinq Cents
Étym. πέντε, -κοσιοι
πενταμερής ής, ές
composé de cinq parties
Étym. πέντε,
μέρος
πενταπλάσιος α, ον
cinq fois aussi grand, quintuple
Étym. πέντε, -πλασιος
πενταρχίαι ῶν (αἱ)
pentarchie, conseil d’amirauté de cinq membres, en-dessous des suffètes, à Carthage
Étym. πέντε,
ἀρχή
πεντασπίθαμος ος, ον
long
ou large de cinq empans
Étym. πέντε,
σπιθαμή
πενταφυής ής, ές
quintuple
Étym. πέντε,
φύω
πενταχοῦ
adv.en cinq parties
Étym. πέντε, -χου
πενταχῆ
adv.en cinq parties
Étym. πέντε, -χη
πεντεκαίδεκα (οἱ, αἱ, τὰ)
indécl.quinze
Étym. πέντε,
καί,
δέκα