ξενοδόχος ος, ον

qui accueille les étrangers, hospitalier

Étym. ξένος, δέχομαι

ξενοδώτης ου

adj. m.

qui procure des hôtes

Étym. ξένος, δίδωμι

ξενοθυτέω -ῶ

immoler en sacrifice des étrangers ou des hôtes

Étym. ξένος, θύω

ξενοκτονέω -ῶ

1 tuer des hôtes ou des étrangers

2 tuer son hôte

Étym. ξενοκτόνος

ξενοκτονία ας (ἡ)

meurtre d’hôtes ou d’étrangers

Étym. ξενοκτόνος

ξενοκτόνος ος, ον

qui tue des hôtes ou des étrangers

Étym. ξένος, κτείνω

ξενολογέω -ῶ

rassembler des troupes étrangères, recruter des mercenaires

Étym. ξενολόγος

ξενολόγος ος, ον

qui recrute des troupes étrangères ou mercenaires

Étym. ξένος, λέγω 2

ξενομανέω -ῶ

se passionner pour les étrangers ou pour ce qui vient de l’étranger

Étym. ξένος, μαίνομαι

ξενοπαθέω -ῶ

se troubler, s’effaroucher

Étym. ξένος, πάθος

ξενοτροφέω -ῶ

entretenir des troupes mercenaires

Étym. ξένος, τρέφω

ξενοφονέω -ῶ

tuer des étrangers

Étym. ξενοφόνος

ξενοφονία ας (ἡ)

meurtre d’étrangers

Étym. ξενοφόνος

ξενοφόνος ος, ον

qui tue des étrangers

Étym. ξένος, πεφνεῖν

ξενόεις όεσσα, όεν

rempli d’étrangers ou d’hôtes

Étym. ξένος

ξενόστασις εως (ἡ)

lieu où l’on reçoit les hôtes ou les étrangers

Étym. ξένος, στάσις

ξενότιμος ος, ον

qui honore les hôtes ou les étrangers

Étym. ξένος, τιμάω

ξενόω -ῶ

seul. ao. ἐξένωσα

Pass. f. ξενωθήσομαι, ao. ἐξενώθην, pf. ἐξένωμαι

Pass.

1 être à l’étranger, être absent ; en mauv. part être exilé

2 être accueilli en hôte, recevoir l’hospitalité, loger : παρά τινι chez qqn

3 contracter des liens d’hospitalité : τινι avec qqn ; οἱ ἐξενωμένοι XÉN les hôtes

Moy. ξενόομαι-οῦμαι recevoir ou traiter comme hôte, acc.

Étym. ξένος

ξενών ῶνος (ὁ)

chambre réservée aux étrangers

Étym. ξένος

ξερός ά, όν

sec : ποτὶ ξερὸν ἠπείροιο OD vers la terre ferme

Étym. ion. et épq., c. ξηρός

ξεστός ή, όν

raclé, poli ; fait de bois ou de pierre polis

Étym. adj. verb. de ξέω

ξεῖνος

ion. c. ξένος

ξηρά ᾶς (ἡ)

v. ξηρός

ξηραίνω

Strong • English

f. ξηρανῶ, ao. ἐξήρανα, pf. inus.

Pass. f. ξηρανθήσομαι, ao. ἐξηράνθην, pf. ἐξήρασμαι, postér. ἐξήραμμαι

sécher, dessécher ; Pass. se dessécher, être desséché

Étym. ξηρός

ξηραλοιφέω -ῶ

se frotter d’huile à sec (càd sans s’être baigné) comme les athlètes

Étym. ξηρός, ἀλοιφή

ξηραμπέλινος ος, ον

qui a la couleur d’une feuille de vigne desséchée, rouge vif

Étym. ξηρός, ἄμπελος

ξηραντικός ή, όν

qui dessèche, qui rend sec

Étym. ξηραίνω

ξηροφαγέω -ῶ

manger des aliments secs

Étym. ξηρός, φαγεῖν

ξηρός ά, όν

Strong • English

sec :

1 non liquide, non humide : ὄμματα ESCHL yeux secs, sans larmes ; ἡ ξηρά (γῆ), τὸ ξηρόν la terre ferme

2 desséché : τὸ ξηρὸν ποταμοῦ XÉN partie desséchée d’un fleuve

3 sec, décharné, maigre

Cp. ξηρότερος, Sp. ξηρότατος

Étym. ξέω

ξηρότης ητος (ἡ)

sècheresse

Étym. ξηρός

ξιφήρης ης, ες

armé d’une épée

Étym. ξίφος, ἄρω

ξιφίδιον ου (τὸ)

petite épée

Étym. ξίφος

ξιφηφόρος ος, ον

1 qui porte une épée

2 ξιφηφόροι ἀγῶνες ESCHL combats à l’épée

Étym. ξίφος, φέρω

ξιφιστήρ ῆρος (ὁ)

baudrier

Étym. ξίφος

ξιφοδήλητος ος, ον

qui fait périr par l’épée

Étym. ξίφος, δηλέω

ξιφοκτόνος ος, ον

qui tue avec l’épée

Étym. ξίφος, κτείνω

ξιφουλκία ας (ἡ)

action de tirer l’épée

Étym. ξιφουλκός

ξιφουλκός ός, όν

qui tire l’épée

Étym. ξίφος, ἕλκω

ξιφουργός οῦ (ὁ)

fabricant d’épées

Étym. ξίφος, ἔργον

ξοανουργία ας (ἡ)

fabrication d’objets sculptés en bois ou en pierre

Étym. ξόανον, ἔργον

ξουθόπτερος ος, ον

aux ailes d’un jaune d’or

Étym. ξουθός, πτερόν

ξουθός ή, όν

d’un jaune d’or

Étym. cf. ξανθός

ξοΐς ΐδος (ἡ)

instrument pour tailler la pierre ou le bois, ciseau ou serpe

Étym. ξέω

ξυήλη ης (ἡ)

1 sorte de rabot

2 sorte de poignard recourbé

Étym. ξύω

ξυγγ-

att. p. συγγ- : ξυγγενής = συγγενής, ξυγγνώμη = συγγνώμη, etc.

ξυγγένεια ας (ἡ)

anc. att. p. συγγένεια

ξυγγίγνομαι

anc. att. c. συγγίγνομαι

ξυγγενής

att. p. συγγενής

ξυγγνώμη

att. p. συγγνώμη

ξυγγνώμων ων, ον

anc. att. c. συγγνώμων

ξυγγράφω

anc. att. c. συγγράφω

ξυγγραφή ῆς (ἡ)

anc. att. c. συγγραφή

ξυγγραφεύς έως (ὁ)

anc. att. c. συγγραφεύς

ξυγκάμπτω

anc. att. c. συγκάμπτω

ξυγκάω

anc. att. c. συγκαίω

ξυγκαθέλκω

anc. att. c. συγκαθέλκω

ξυγκατάκειμαι

anc. att. c. συγκατάκειμαι

ξυγκαταδιώκω

anc. att. c. συγκαταδιώκω

ξυγκατακλίνω

anc. att. c. συγκατακλίνω

ξυγκατακτείνω

ao.2 ξυγκατέκτανον, part. ξυγκατακτάς

anc. att. c. συγκατακτείνω

ξυγκαταλείπω

anc. att. c. συγκαταλείπω

ξυγκαταλύω

anc. att. c. συγκαταλύω

ξυγκεράννυμι

anc. att. c. συγκεράννυμι

ξυγκεραυνόω

anc. att. c. συγκεραυνόω

ξυγκλείω

anc. att. c. συγκλείω

ξυγκλύζω

anc. att. c. συγκλύζω

ξυγκλῄω

att. c. συγκλείω

ξυγκομίζω

anc. att. c. συγκομίζω

ξυγκωμῳδέω -ῶ

anc. att. c. συγκωμῳδέω

ξυγκόπτω

anc. att. c. συγκόπτω

ξυζάω

anc. att. c. συζάω

ξυζεύγνυμι

anc. att. c. συζεύγνυμι

ξυζυγέω

anc. att. c. συζυγέω

ξυηρός ά, όν

raboté, poli

Étym. ξύω

ξυλήφιον ου (τὸ)

petit morceau de bois

Étym. ξύλον, ἅπτω

ξυλία ας (ἡ)

1 action de ramasser du bois ; tas de bois

2 construction en bois

Étym. ξύλον

ξυλίζομαι

seul. prés. et ao. ἐξυλισάμην

ramasser du bois

Étym. ξύλον

ξυληγέω -ῶ

transporter du bois

Étym. *ξυληγός de ξύλον, ἄγω

ξυλλ-

att. p. συλλ- : ξυλλαμβάνω = συλλαμβάνω, ξυλλέγω = συλλέγω, etc.

ξυλλέγω

att. p. συλλέγω

ξυλλήβδην

anc. att. c. συλλήβδην

ξυλλαμβάνω

att. p. συλλαμβάνω

ξυλλαβή ῆς (ἡ)

anc. att. c. συλλαβή

ξυλλογή ῆς (ἡ)

anc. att. c. συλλογή

ξυλοκοπέω -ῶ

frapper avec un morceau de bois, bâtonner

Étym. ξυλοκόπος

ξυλοκοπία ας (ἡ)

bastonnade

Étym. ξυλοκόπος

ξυλοκόπος ος, ον

1 qui coupe du bois

2 subst. ὁ ξυλοκόπος pivert (oiseau « qui entaille le bois »)

Étym. ξύλον, κόπτω

ξυλοπαγής ής, ές

construit en bois

Étym. ξύλον, πήγνυμι

ξυλουργέω -ῶ

travailler le bois

Étym. ξύλον, ἔργον

ξυλουργία ας (ἡ)

action de travailler le bois, profession de menuisier, etc.

Étym. ξυλουργέω

ξυλοφάγος ος, ον

qui mange du bois

Étym. ξύλον, φαγεῖν

ξυλοφορέω -ῶ

porter un bâton

Étym. ξυλοφόρος

ξυλοφόρος ος, ον

qui porte du bois ou un bâton

Étym. ξύλον, φέρω

ξυλόω -ῶ

1 changer en bois ; Pass. se changer en bois, devenir ligneux

2 construire en bois

Étym. ξύλον