Ressources Catholiques

κεραίω

impf. épq. κέραιον

κεραμίς ίδος (ἡ)

tuile

Étym. κέραμος

κεραμεία ας (ἡ)

art du potier

Étym. κεραμεύς

κεραμεοῦς εᾶ, εοῦν

c. κεράμειος

κεραμεύς έως (ὁ)

Strong • English

potier

Étym. κέραμος

κεραμεύω

1 façonner en argile

2 fig. façonner comme de l’argile

Étym. κεραμεύς

κεραμεῖον ου (τὸ)

atelier de poterie

Étym. κεραμεύς

κεραμικός ή, όν

Strong • English

d’argile

Étym. κέραμος

κεραμῖτις ίτιδος

adj. f.

d’argile : γῆ terre de potier

Étym. κέραμος

κεραοξόος όος, όον

qui travaille (propr. qui racle) la corne

Étym. κέρας, ξέω

κεραστός ή, όν

mêlé, mélangé

Étym. κεράννυμι

κερασφόρος ος, ον

qui porte des cornes

Étym. κέρας, φέρω

κερασβόλος ος, ον

dur à cuire

Étym. κέρας, βάλλω

κερατέα ας (ἡ)

caroubier, arbre

Étym. κέρας

κερατία ας (ἡ)

caroubier, arbre

Étym. κέρας

κερατεία ας (ἡ)

caroubier, arbre

Étym. κέρας

κερατόω -ῶ

rendre aussi dur que de la corne

Étym. κέρας

κερατῶν ῶνος

adj. m.

κερατῶν βωμός PLUT autel fait avec des cornes enchevêtrées (à Délos)

Étym. κέρας

κεραυνομάχας ου (ὁ)

qui combat armé de la foudre

Étym. κεραυνός, μάχομαι

κεραυνοφαής ής, ές

brillant comme la foudre

Étym. κεραυνός, φάος

κεραυνοφόρος ος, ον

qui porte la foudre

Étym. κεραυνός, φέρω

κεραυνοβολέω -ῶ

lancer la foudre

Étym. κεραυνοβόλος

κεραυνοβολία ας (ἡ)

action de lancer la foudre

Étym. κεραυνοβόλος

κεραυνοβρόντης ου (ὁ)

qui tonne en foudroyant

Étym. κεραυνός, βροντάω

κεραυνοβόλος ος, ον

qui lance ou accompagne la foudre

Étym. κεραυνός, βάλλω

κεραυνός οῦ (ὁ)

foudre ; οἱ κεραυνοί éclats de la foudre, les foudres

Étym. DELG : pas d’étym. ; apparenté à κεραΐζω -- Babiniotis cf. skr. śrná-ti « frapper »

κεραυνόω -ῶ

ao. ἐκεραύνωσα

frapper de la foudre, foudroyer, acc.

Étym. κεραυνός

κεραϊζέμεν

inf. prés. épq. de κεραΐζω

κεραϊστής οῦ (ὁ)

pillard, brigand

Étym. κεραΐζω

κεραός αά, αόν

muni de corne, cornu

Étym. κέρας

κεραύλης ου (ὁ)

sonneur de trompe

Étym. κέρας, αὐλέω

κεραύνειος ος, ον

qui lance la foudre (ép. de Zeus)

Étym. κεραυνός

κεραύνιος α

ou ος, ον

1 qui concerne la foudre, de la foudre

2 frappé de la foudre

Étym. κεραυνός

κεραύνωσις εως (ἡ)

action de foudroyer

Étym. κεραυνόω

κεραΐζω

ao. ἐκεράϊσα, pf. inus.

1 dévaster, ravager, détruire de fond en comble, acc. ; particul. couler bas ou mettre hors de service des navires en les frappant de l’éperon

2 égorger, tuer, massacrer

3 emporter ou emmener comme butin, acc.

4 chasser, repousser (des suppliants)

Étym. DELG : sans doute apparenté à κεραυνός

κερδίων ων, ον ;

gén. ονος

plus avantageux, plus utile

Étym. Cp. dérivé de κέρδος

κερδαίνω

Strong • English

f. κερδανῶ, ao. ἐκέρδανα, pf. κεκέρδηκα ou κεκέρδαγκα

1 gagner, faire un gain, un profit : ἔκ τινος, ἀπό τινος, πρός τινος, tirer un profit de qqn ; τι κ. τινι, gagner qch par (la fuite, etc.) ; Μεγάροισι κερδανέομεν περιεοῦσι HDT nous gagnerons que Mégare sera sauvé ; κέρδος κ. SOPH faire un gain ; τὸ κερδαίνειν THC la poursuite du gain

2 (ironiq.) gagner en parl. de choses fâcheuses) : δάκρυα EUR gagner à qch des larmes

Étym. κέρδος

κερδαλέη έης (ἡ)

s.e. ἀλώπηξ

renard (propr. le rusé)

Étym. fém. de κερδαλέος

κερδαλέος α, ον

1 lucratif, avantageux, utile ; τὸ κερδαλέον gain, profit

2 qui soigne ses intérêts ; rusé, astucieux

Cp. κερδαλεώτερος

Étym. κέρδος

κερδαλέως

adv.

d’une manière avantageuse, utile

Étym. κερδαλέος

κερδαλεόφρων ων, ον ;

gén. ονος

à l’esprit rusé, astucieux

Étym. κερδαλέος, φρήν

κερδαλῆ ῆς (ἡ)

v. κερδαλέη

κερδαντέον

adj. verb. de κερδαίνω

κερδοσύνη ης (ἡ)

seul. dat. adv. • κερδοσύνῃ avec ruse, avec fourberie

Étym. κέρδος

κερδώ όος-οῦς (ἡ)

renard, animal

Étym. κέρδος

κερδῷος 1 ῴου

adj. m.

qui préside au gain, qui procure un gain (Hermès)

Étym. κέρδος

κερδῷος 2 ῴα, ῷον

rusé comme un renard

Étym. κερδώ

κερκίζω

tisser avec la navette

Étym. κερκίς

κερκίς ίδος (ἡ)

1 navette ; métier de tisserand

2 p. anal. tibia

Étym. DELG : v. κέρκος

κερκίων όνος (ὁ)

sorte d’oiseau de passage (DELG : oiseau indien qui parle)

Étym. DELG : v. κέρκος

κερκιδοποιϊκή ῆς (ἡ)

s.e. τέχνη

art de faire des navettes

Étym. κερκίς, ποιέω

κερκόρωνος ου (ὁ)

c. κερκίων

κερκώπη ης (ἡ)

sorte de cigale, insecte

Étym. κέρκος

κερμάτιον ου (τὸ)

petite pièce de monnaie

Étym. dim. de κέρμα

κερματίζω

f. κερματίσω, att. κερματιῶ

Pass. ao. ἐκερματίσθην, pf. κεκερμάτισμαι

découper, déchiqueter

Étym. κέρμα

κερματιστής οῦ (ὁ)

Strong • English

changeur de monnaie

Étym. κερματίζω

κεροίακες άκων (οἱ)

balancines, n. de deux cordages qui vont des extrémités de la vergue à une poulie fixée au mât ; simpl. sorte d’anneaux de corde fixés à la balancine, et que saisissait la main du matelot pour manœuvrer les antennes

Étym. κέρας, οἴαξ

κεροτυπέω -ῶ

frapper comme avec des cornes

Étym. κέρας, τύπτω

κερουλκός ός, όν

1 qui tire un arc de corne

2 tendu par des extrémités faites de corne (arc)

Étym. κέρας, ἕλκω

κερουτιάω -ῶ

dresser ses cornes ; être orgueilleux

Étym. κέρας

κεροφόρος ος, ον

qui porte des cornes

Étym. κέρας, φέρω

κεροβάτης ου

adj. m.

aux pieds de corne (ép. de Pan)

Étym. κέρας, βαίνω

κεροβόας όου

adj. m.

à l’embouchure de corne, sonore

Étym. κέρας, βοή

κεροῦσσα

v. κερόεις

κεροῦχος ος, ον

armé de cornes

Étym. κέρας, ἔχω

κερτομέω -ῶ

f. κερτομήσω, ao. ἐκερτόμησα, pf. κεκερτόμηκα

blesser par des railleries ou des injures, injurier, outrager : τινα ἐπέεσσιν OD qqn par des paroles injurieuses

Étym. κέρτομος

κερτομίαι ῶν (αἱ)

seul. au pl.

injure, insulte

Étym. κέρτομος

κερτόμησις εως (ἡ)

action d’injurier, injure

Étym. κερτομέω

κερτόμιος ος, ον

injurieux, outrageant : κερτομίοις ἐπέεσσιν ἐρεθίζειν IL exciter par des paroles injurieuses ; κερτομίοις ἐπέεσσι πειρηθῆναι OD éprouver par des paroles injurieuses, ou simpl. κερτομίοισι προσαυδᾶν IL adresser des paroles de reproche

Étym. κέρτομος

κερχνῄς ῇδος (ἡ)

c. κέρχνη

κερόδετος ος, ον

lié de cercles de corne (arc)

Étym. κέρας, δέω 1

κερόεις όεσσα (p. contr. οῦσσα), όεν

qui a des cornes, cornu

Étym. κέρας

κερόωντο

v. κεράω 1

κερῶ 1 εῖς, εῖ

fut. de κείρω

κερῶ 2 ᾷς, ᾷ

fut. att. de κεράννυμι

κερῶν

v. κέρας

κερῷν

v. κέρας

κεστρεύς έως (ὁ)

muge ou mulet, poisson de mer

Étym. κέστρα

κεστός ή, όν

1 piqué, brodé

2 ὁ κεστός (ἱμάς) ceinture brodée

Étym. κεντέω

κευθάνω

seul. impf. ἐκεύθανον

c. κεύθω

κευθμός οῦ (ὁ)

c. κευθμών

κευθμών ῶνος (ὁ)

1 cachette

2 les régions souterraines, les enfers

3 fourré de bête sauvage (de sanglier, etc.)

Étym. κεύθω

κεφάλαιον ου (τὸ)

Strong • English

I. tête

II. fig. 1 le haut, le sommet d’une chose, le point capital, la partie la plus importante

2 le couronnement ou l’achèvement d’une entreprise

3 principe, fondement

4 le principal d’une somme, le capital

5 le point principal d’une discussion ; le résumé (ce qu’on met en relief comme étant le point capital) ; adv. • ἐν κεφαλαίῳ XÉN, • ἐν κεφαλαίοις THC, βραχυτάτῳ κεφαλαίῳ THC en résumé, en somme, bref

Étym. neutre de κεφαλαῖος

κεφάλιον ου (τὸ)

dim. de κεφαλή

κεφαλή ῆς (ἡ)

Strong • English

tête :

I. en parl. de pers. ou d’animaux) ἐπὶ κεφαλὴν ὠθεῖν τινα HDT précipiter qqn la tête la première ; κατὰ κεφαλήν XÉN de haut en bas ; particul.

1 comme synon. d’homme : ἰφθίμους κεφαλάς IL têtes vaillantes, guerriers vaillants ; ἶσον ἐμῇ κεφαλῇ IL comme moi-même ; particul. avec idée d’affection ou de respect : ἠθείη κεφαλή IL, φίλη κεφαλή IL tête chérie

2 dans les imprécations : ἐς κεφαλὴν τρέποιτ’ ἐμοί AR que cela retombe sur ma tête ; ἐς κεφαλήν σοι AR que cela retombe sur ta tête ; périphr. πεντακοσίας κεφαλὰς πολεμίων, cinq cents têtes d’ennemis ; comme synon. de vie : ἐμῇ κεφαλῇ περιδείδια IL j’ai craint pour ma tête ; κεφαλὰς παρθέμενοι OD ayant exposé leurs têtes, càd leur vie

II. p. anal. tête d’une plante, d’un vase, càd la partie supérieure, dominante ; κεφαλὴ ποταμοῦ HDT la source d’un fleuve

Étym. DELG : cf. vha. gebal, mha. gebel « tête »