Ressources Catholiques

μελίμηλον ου (ὁ)

sorte de pomme très douce, fruit

Étym. μέλι, μῆλον 1

μελίνη ης (ἡ)

1 millet, plante

2 αἱ μελίναι champs de millet

Étym. μέλας

μελίπαις παιδος (ὁ, ἡ)

qui produit du miel (ruche)

Étym. μέλι, παῖς

μελίπηκτον ου (τὸ)

gâteau au miel, sorte de pain d’épice

Étym. μέλι, πήγνυμι

μελίπνοος οος, οον

aux doux accents (flûte)

Étym. μέλι, πνέω

μελίπνους ους, ουν

att. c. μελίπνοος

μελίρρυτος ος, ον

qui laisse couler le miel

Étym. μέλι, ῥέω

μελίσδω

dor. c. μελίζω

μελίσπονδα ων (τὰ)

s.e. ἱερά

sacrifices où l’on fait des libations de miel

Étym. μέλι, σπένδω

μελίσσειον ου (τὸ)

ruche

Étym. μέλισσα

μελίσσειος α, ον

c. μελισσαῖος ; μελίσσειον κηρίον rayon de miel ; τὸ μελίσσειον ruche

Étym. μέλισσα

μελίσσιος α, ον

Strong • English

c. μελισσαῖος

μελίτεια ας (ἡ)

mélisse, plante

Étym. μέλι

μελίτειον ου (τὸ)

hydromel, boisson faite d’eau miellée

Étym. μέλι

μελίτειος οἶνος (ὁ)

vin miellé

Étym. μέλι

μελίτωμα ατος (τὸ)

gâteau au miel

Étym. μελιτόω

μελίφθογγος ος, ον

au son doux comme le miel

Étym. μέλι, φθέγγω

μελίφρων

gén. ονος

doux comme le miel

Étym. μέλι, φρήν

μελίχλωρος ος, ον

jaune comme le miel

Étym. μέλι, χλωρός

μελίβρομος ος, ον

au doux frémissement

Étym. μέλι, βρέμω

μελαίνετο

3 sg. impf. Pass. poét. de μελαίνω

μελαίνω

f. μελανῶ

Pass. ao. ἐμελάνθηv. pf. μεμέλασμαι

rendre noir, noircir ; Pass. devenir ou être noir

Moy. μελαίνομαι se noircir (les cheveux, etc.)

Étym. μέλας

μελαγκόρυφος ος, ον

à tête noire ; subst. ὁ μελαγκόρυφος sorte de fauvette, oiseau

Étym. μέλας, κορυφή

μελαγχίτων ωνος

vêtu de noir, en vêtement de deuil ; fig. sombre, triste

Étym. μέλας, χιτών

μελαγχαίτης ου

adj. m.

à la chevelure noire

Étym. μέλας, χαίτη

μελαγχολάω -ῶ

avoir la bile noire, l’humeur noire, être sombre ou triste

Étym. μελάγχολος

μελαγχολία ας (ἡ)

humeur noire, mélancolie

Étym. μελάγχολος

μελαγχολικός ή, όν

d’un caractère mélancolique, d’humeur sombre

Étym. μελαγχολία

μελαγχροιής ής, ές

de couleur noire ou sombre, particul. de peau brune

Étym. μέλας, χρόα

μελαθρόφιν

gén. épq. de μέλαθρον

μελαμπέταλος ος, ον

aux feuilles noires

Étym. μέλας, πέταλον

μελαμπαγής ής, ές

1 qui se fige en noircissant

2 noir et dur

Étym. μέλας, πήγνυμι

μελαμπῦγος ος, ον

aux fesses noires ou couvertes de poils noirs, signe de force ; μελαμπῦγος λίθος sorte de basalte

Étym. μέλας, πυγή

μελαμφαής ής, ές

sombre, obscur

Étym. μέλας, φάος

μελαμβαθής ής, ές

noir et profond

Étym. μέλας, βάθος

μελανία ας (ἡ)

1 noirceur

2 (pl.) αἱ μελανίαι taches noires

Étym. μέλας

μελανίαι ῶν (αἱ)

taches noires

Étym. μέλας

μελαναυγής ής, ές

qui est d’un noir brillant

Étym. μέλας, αὐγή

μελανδόκος ος, ον

qui contient le noir, l’encre

Étym. μέλας, δέκομαι

μελανείμων ων, ον ;

gén. ονος

vêtu de noir

Étym. μέλας, εἷμα

μελανθέα ας (ἡ)

vue de ce qui est noir

Étym. μέλας, θεάομαι

μελανοκάρδιος ος, ον

au cœur noir, càd cruel, impitoyable

Étym. μέλας, καρδία

μελανονεκυείμων ων, ον ;

gén. ονος

vêtu de noirs habits de deuil

Étym. μέλας, νέκυς, εἷμα

μελανοπτέρυξ

c. μελανόπτερος

μελανοφορέω -ῶ

porter des vêtements noirs

Étym. μέλας, φέρω

μελαντειχής ής, ές

aux murs noirs

Étym. μέλας, τεῖχος

μελαντηρία ας (ἡ)

noir de cordonnier

Étym. μελαίνω

μελαντραγής ής, ές

noir et bon à manger (figue)

Étym. μέλας, τραγεῖν

μελανόζυξ υγος (ὁ, ἡ)

aux noirs bancs de rameurs

Étym. μέλας, ζυγόν

μελανόμματος ος, ον

aux yeux noirs

Étym. μέλας, ὄμμα

μελανόπτερος ος, ον

aux ailes noires

Étym. μέλας, πτερόν

μελανόστολος ος, ον

vêtu d’une robe noire

Étym. μέλας, στολή

μελανόχροος οος, οον

de couleur noire ou sombre

Étym. μέλας, χρόα

μελανόχρους ους, ουν

c. μελανόχροος

μελανόχρως ως, ων ;

gén. ωτος

de couleur noire ou sombre ; fig. sombre, triste

Étym. μέλας, χρώς

μελανόχρως *

gén. –χροος, nom. pl. -χροες

c. μελανόχροος

μελασμός οῦ (ὁ)

c. μέλασμα

μελεαγρίς ίδος (ἡ)

pintade, oiseau

Étym. DELG : mot sans doute emprunté ; l’étym. pop. l’a rapproché de Μελέαγρος, dont les sœurs avaient été changées en pintades

μελεδήμων ων, ον ;

gén. ονος

qui prend soin de, gén.

Étym. μελεδαίνω

μελεδαίνω

1 s’inquiéter, se préoccuper : τινός, de qch ; τινά, de qqn

2 prendre soin de, soigner : τινά, qqn

Étym. μελέδη

μελεδωνός οῦ (ὁ et ἡ)

qui prend soin de, gardien, gardienne

Étym. μέλει

μελεδών ῶνος (ἡ)

soin, souci

Étym. μέλει

μελεδώνη ης (ἡ)

souci, inquiétude

Étym. μελεδών

μελεοπαθής ής, ές

infortuné

Étym. μέλεος, πάθος

μελεσίπτερος ος, ον

aux ailes sonores, harmonieuses (cigale)

Étym. μέλος, πτερόν

μελετάω -ῶ

Strong • English

f. μελετήσω, postér. μελετήσομαι, ao. ἐμελέτησα, pf. inus.

I. prendre soin, s’occuper de : τινός, τι, de qch ; en mauv. part μ. δόξαν ἀρετῆς THC rechercher une réputation de bravoure

II. p. ext.

1 s’occuper de, exercer, pratiquer : τόξῳ καὶ ἀκοντίῳ, s’exercer à l’arc et au javelot ; μ. τοξεύειν καὶ ἀκοντίζειν XÉN s’exercer à tirer de l’arc et à lancer le javelot ; μ. ἀποθνῄσκειν PLAT s’habituer à l’image de la mort ; Pass. τὸ ναυτικὸν οὐκ ἐνδέχεται ἐκ παρέργου μελετᾶσθαι THC l’art du marin n’admet pas qu’on s’y applique en passant ; εὐταξία μετὰ κινδύνων μελετωμένη THC habitudes de discipline s’acquérant par l’exercice au milieu du danger

2 particul. s’exercer à la déclamation oratoire ; déclamer, réciter

Étym. μελέτη

μελετηρός ά, όν

qui aime l’exercice ou l’étude

Sp. μελετηρότατος

Étym. μελετάω

μελετητέος α, ον

adj. verb. de μελετάω

μελετητήριον ου (τὸ)

lieu d’exercice

Étym. μελετάω

μελεϊστί