μοιχεία ας (ἡ)

Strong • English

crime d’adultère

Étym. μοιχός

μοιχεύτρια ας (ἡ)

femme adultère

Étym. μοιχεύω

μοιχεύω

Strong • English

1 intr. commettre un adultère, entretenir une liaison adultère

2 tr. corrompre une femme mariée, acc. ; Pass. en parl. d’une femme) se laisser séduire

Étym. μοιχός

μοιχικός ή, όν

1 d’adultère, qui concerne l’adultère

2 enclin à l’adultère

Étym. μοιχός

μοιχός οῦ (ὁ)

Strong • English

homme adultère

Étym. R. Μιχ, cf. ὀμίχλη - d’où lat. moechis, franç. mec, mac, maquereau

μολίβδινος η, ον

de plomb

Étym. μόλιβδος

μολεῖν

inf. de l’ao.2 ἔμολον

v. βλώσκω

μολιβαχθής ής, ές

chargé de plomb

Étym. μόλιβος, ἄχθος

μολιβδίς ίδος (ἡ)

masse de plomb

Étym. μόλιβδος

μολοβρίτης υς (ὁ)

c. μολόβριον

μολοβρός οῦ (ὁ)

gourmand ; parasite

Étym. DELG : étym. obscure ; DELG suppl. : *μόλος (cf. skr. málam « boue ») et *gwerh3 « manger » : « qui mange des ordures », terme injurieux

μολοῦμαι

v. βλώσκω

μολπάζω

chanter

Étym. μολπή

μολπή ῆς (ἡ)

chant mêlé de danse ; chant

Étym. μέλπω

μολπαστής οῦ (ὁ)

chanteur, danseur

Étym. μολπάζω

μολπηδόν

adv.

avec chant ou danse

Étym. μολπή, -δον

μολπᾶτις ιδος

adj. f.

qui chante, qui danse

Étym. μολπή

μολυνοπραγμονέομαι -οῦμαι

être couvert d’outrages

Étym. μολύνω, πράγμων

μολυσμός οῦ (ὁ)

Strong • English

action de salir, de souiller

Étym. μολύνω

μολυβδίς ίδος (ἡ)

1 masse de plomb

2 balle de plomb

Étym. μόλυβδος

μολόβριον ου (τὸ)

petit du sanglier, marcassin

Étym. μολοβρός

μολύνω

Strong • English

f. μολυνῶ, ao. ἐμόλυνα, pf. μεμόλυγκα ; pf. Pass. μεμόλυμμαι ou μεμόλυσμαι

salir, souiller, tacher, acc. ; Pass. être sali, se salir : fig. τινί, par le contact ou la fréquentation de qqn ; particul. souiller, polluer, acc.

Étym. DELG : on peut restituer *μόλος, cf. skr. mála « saleté, ordure » ; pê apparenté à μέλας

μολύβδαινα ης (ἡ)

1 morceau de plomb attaché à l’hameçon

2 balle de plomb

Étym. μόλυβδος

μολύβδινος η, ον

de plomb

Étym. μόλυβδος

μολών

part. ao.2 de βλώσκω : μολὼν λαβέ viens les prendre (réponse de Léonidas)

μομφή ῆς (ἡ)

Strong • English

blâme, reproche, plainte, grief : μομφὴν ἔχειν τινός SOPH avoir un grief contre qqn

Étym. μέμφομαι

μονάμπυξ υκος (ὁ, ἡ)

qui est attelé seul

Étym. μόνος, ἄμπυξ

μονάξ

ion. μουνάξ

adv.

isolément

Étym. μόνος

μονάς άδος

1 adj. (ὁ, ἡ) seul, solitaire, isolé

2 ἡ μονάς, l’unité

Étym. μόνος

μονή ῆς (ἡ)

Strong • English

I. action de s’arrêter :

1 halte, séjour

2 retard, lenteur ; particul. repos, pause

II. auberge, hôtellerie

Étym. μένω

μονήμερος ος, ον

qui ne dure qu’un jour

Étym. μόνος, ἡμέρα

μονήρης ης, ες

1 simple

2 solitaire, isolé

Étym. μόνος, ἄρω

μονίας ου (ὁ)

solitaire, vieux sanglier, animal

Étym. μόνος

μοναδικός ή, όν

1 qui concerne l’unité ; ὁ μοναδικὸς ἀριθμός l’unité ; t. de gramm. qui n’a qu’une forme (pour le masc. et le fém.)

2 isolé, solitaire

Étym. μονάς

μοναδικῶς

adv.

isolément, individuellement

Étym. μοναδικός

μοναρχέω -ῶ

commander seul, régner souverainement

Étym. μόναρχος

μοναρχία ας (ἡ)

1 pouvoir monarchique, monarchie : χώρας παντελὴς μοναρχία SOPH pouvoir absolu sur un pays

2 commandement en chef d’une armée ; (à Rome) pouvoir dictatorial

Étym. μόναρχος

μοναρχικός ή, όν

qui concerne le pouvoir d’un seul

Étym. μόναρχος

μοναρχικῶς

adv.

en monarque, en maître absolu

Cp. μοναρχικώτερον

Étym. μοναρχικός

μοναυλέω -ῶ

jouer de la flûte

Étym. μόνος, αὐλέω

μοναυλία ας (ἡ)

vie solitaire ; particul. veuvage

Étym. μόνος, αὐλή

μοναχή

fém. de μοναχός

μοναχοῦ

adv.

seulement

Étym. μοναχός

μοναχός ή, όν

seul, unique, simple

Étym. μόνος

μοναχῆ

adv.

seulement

Étym. μοναχός

μοναχῶς

adv.

d’une seule manière, seulement

Étym. μοναχός

μονιφυής ής, ές

qui est d’un seul bloc

Étym. μόνος, φύω

μονιός ός, όν

ou μόνιος, ος, ον

subst. ὁ μονιός animal sauvage qui va seul et non en troupes, particul.

1 sanglier (cf. franç. solitaire, et sanglier = singularem)

2 loup

Étym. μόνος

μονοήμερος ος, ον

c. μονήμερος

Étym. μόνος, ἡμέρα

μονογενής ής, ές

Strong • English

engendré seul, unique enfant

Étym. μόνος, γένος

μονοδάκτυλος ος, ον

qui n’a qu’un doigt

Étym. μόνος, δάκτυλος

μονοδέρκτης ου

adj. m.

qui n’a qu’un œil

Étym. μόνος, δέρκομαι

μονοειδής ής, ές

d’une seule sorte, simple

Étym. μόνος, εἶδος

μονοκέρως ως, ων ;

gén. ω ; pl. μονοκέρατα

qui n’a qu’une corne ; ὁ μονοκέρως (gén. -ωτος) la licorne

Étym. μόνος, κέρας

μονοκρήπις ιδος (ὁ, ἡ)

qui n’a qu’une chaussure

Étym. μόνος, κρηπίς

μονολεχής ής, ές

qui couche seul

Étym. μόνος, λέχος

μονομάτωρ ορος (ὁ, ἡ)

dor. p. μονομήτωρ

μονομάχος ος, ον

1 qui combat seul à seul, en combat singulier

2 ὁ μονομάχος gladiateur (à Rome)

Étym. μόνος, μάχομαι

μονομήτωρ ορος (ὁ, ἡ)

qui n’a plus sa mère

Étym. μόνος, μήτηρ

μονομαχέω -ῶ

1 combattre seul, càd sans secours : τινί contre qqn

2 combattre en combat singulier : τινί contre qqn

Étym. μονομάχος

μονομαχία ας (ἡ)

combat singulier

Étym. μονομάχος

μονομαχικός ή, όν

1 qui convient pour un combat singulier

2 (à Rome) de gladiateur

Étym. μονομάχος

μονομερής ής, ές

qui ne forme qu’une part, càd un tout, simple ; fig. partial

Étym. μόνος, μέρος

μονονουχί

adv.

peu s’en faut que, presque

Étym. μόνος

μονοπραγματέω -ῶ

ne s’occuper que d’une affaire

Étym. μόνος, πρᾶγμα

μονοπωλία ας (ἡ)

monopole

Étym. μόνος, πωλέω

μονοσιτέω -ῶ

manger une seule fois par jour

Étym. μόνος, σιτέω

μονοστιβής ής, ές

qui marche peu, solitaire

Étym. μόνος, στείβω

μονοστόρθυγξ υγγος

adj. m.

taillé d’un seul bloc

Étym. μόνος, στόρθυγξ

μονοσύλλαβος ος, ον

1 formé d’une seule syllable, monosyllabe

2 qui ne s’occupe que de syllabes (ironiq. en parl. de grammairien)

3 qui ne parle que par monosyllabes

Étym. μόνος, συλλαβή

μονοτράπεζος ος, ον

qu’on laisse seul à table

Étym. μόνος, τράπεζα

μονοτροφέω -ῶ

ne faire qu’un repas ; ne prendre qu’une sorte d’aliments

Étym. μόνος, τρέφω

μονοτροφία ας (ἡ)

action d’élever seul à seul

Étym. μόνος, τρέφω

μονοφάγος ος, ον

qui mange seul ; gourmand, égoïste, avare

Étym. μόνος, φαγεῖν

μονοφυής ής, ές

1 qui est simple de sa nature, qui ne se compose pas de parties distinctes

2 qui est d’un seul bloc

Étym. μόνος, φύω

μονοχίτων ωνος (ὁ, ἡ)

vêtu seulement d’une tunique

Étym. μόνος, χιτών

μονοβάμων ων, ον ;

gén. ονος

(t. de prosod.) qui n’a qu’un pied

Étym. μόνος, βαίνω

μονόγληνος ος, ον

qui n’a qu’une prunelle, qu’un œil

Étym. μόνος, γλήνη

μονόδουπος ος, ον

qui résonne seul ; qui n’a qu’un son

Étym. μόνος, δουπέω

μονόδους όδοντος (ὁ, ἡ)

qui n’a qu’une dent

Étym. μόνος, ὀδούς

μονόδροπος ος, ον

taillé d’un seul bloc

Étym. μόνος, δρέπω

μονόζυξ υγος (ὁ, ἡ)

attelé seul ; seul, solitaire

Étym. μόνος, ζεύγνυμι

μονόθεν

adv.

d’un seul côté

Étym. μονός, -θεν

μονόκλαυτος ος, ον

qui pleure ou gémit seul

Étym. μόνος, κλαίω

μονόκλινον ου (τὸ)

couche solitaire, tombeau

Étym. μόνος, κλίνη