σιδαρονόμος ος, ον

qui partage par le fer, càd par l’épée

Étym. dor. p. *σιδηρονόμος, de σίδηρος, νέμω

σιδαροχάρμας α

adj. m.

qui combat bardé de fer (cheval)

Étym. σίδηρος, χάρμα

σιδαρόπλακτος ος, ον

frappé par le fer

Étym. dor. p. * σιδηρόπληκτος, de σίδηρος, πλήσσω

σιδηρίτης ου

adj. m.

de fer ; σιδηρίτης λίθος, aimant ; fig. en parl. de guerrier

Étym. σίδηρος

σιδηρεία ας (ἡ)

extraction du fer

Étym. σιδηρεύω

σιδηρεύς έως (ὁ)

forgeron

Étym. σίδηρος

σιδηρεύω

travailler le fer

Étym. σίδηρος

σιδηροδάκτυλος ος, ον

aux doigts de fer

Étym. σίδηρος, δάκτυλος

σιδηροκμής ῆτος (ὁ, ἡ)

tué par le fer

Étym. σίδηρος, κάμνω

σιδηρομήτωρ ορος (ἡ)

mère du fer (la terre)

Étym. σίδηρος, μήτηρ

σιδηροτέκτων ονος (ὁ)

forgeron

Étym. σίδηρος, τέκτων

σιδηροτομέω -ῶ

couper avec du fer

Étym. σίδηρος, τέμνω

σιδηροτόκος ος, ον

qui produit du fer

Étym. σίδηρος, τίκτω

σιδηρουργεῖον ου (τὸ)

atelier de forgeron

Étym. σιδηρουργός

σιδηρουργός οῦ (ὁ)

qui travaille le fer, serrurier, forgeron, taillandier

Étym. σίδηρος, ἔργον

σιδηροφορέω -ῶ

1 porter des armes ou une armure de fer

2 escorter qqn en armes ; Pass. être escorté par des gens en armes

Moy. σιδηροφορέομαι-οῦμαι m. sign.

Étym. σιδηροφόρος

σιδηροφόρος ος, ον

1 qui produit du fer

2 fait de fer

3 qui porte ou tient du fer, càd des armes, armé

Étym. σίδηρος, φορέω

σιδηροβρώς ῶτος (ὁ, ἡ)

qui mange ou ronge le fer

Étym. σίδηρος, βιβρώσκω

σιδηροῦς ᾶ, οῦν

contr. att. p. σιδήρεος

σιδηρόδετος ος, ον

attaché avec des liens de fer

Étym. σίδηρος, δέω

σιδηρόνωτος ος, ον

au dos de fer

Étym. σίδηρος, νῶτος

σιδηρόπλαστος ος, ον

fabriqué en fer

Étym. σίδηρος, πλαστός

σιδηρόσπαρτος ος, ον

engendré par le fer

Étym. σίδηρος, σπαρτός

σιδηρόφρων ων, ον ;

gén. ονος

au cœur de fer

Étym. σίδηρος, φρήν

σιδηρόχαλκος ος, ον

fait de fer et de cuivre

Étym. σίδηρος, χαλκός

σιδηρόω -ῶ

munir de fer

Étym. σίδηρος

σιδηρῖτις ίτιδος (ἡ)

adj. f.

1 de fer

2 mêlé de parcelles de fer

Étym. σίδηρος

σικυωνία ας (ἡ)

courge, coloquinte, plante

Étym. σικύα

σικυός οῦ (ὁ)

concombre, plante

Étym. DELG : sans doute emprunté

σικχαίνω

ao. ἐσίκχανα

prendre en dégoût, en aversion, acc.

Étym. σικχός

σικχός οῦ

adj. m.

dégoûté, délicat, difficile pour la nourriture

Étym. DELG : terme pop. d’ép. alexandrine

σικύα ας (ἡ)

1 fruit de l’espèce des cucurbitacées

2 sorte de coupe à boire allongée

Étym. cf. σίκυος

σιληπορδία ας (ἡ)

pet au nez de qqn

Étym. σίλλος, πορδή

σιλλαίνω

se moquer de, acc.

Étym. σίλλος

σιλλικύπριον ου (τὸ)

ricin, arbre

Étym.

σιλλός οῦ (ὁ)

ἀναφάλÉtym. λαντος. μῶμος, κακολογία, καὶ χλευασμός (Hsch) : invective, raillerie ; insulte

Étym. DELG : sans étym.

σιλφιοφόρος ος, ον

qui produit du silphium

Étym. σίλφιον, φέρω

σιμοειδής ής, ές

qui a l’air camus

Étym. σιμός, εἶδος

σιμός ή, όν

I. qui a le nez camus, camard en parl. de pers. et d’animaux) ; en parl. du nez lui-même) τὸ σιμὸν τῆς ῥινός XÉN l’aplatissement d’un nez camus

II. p. anal. qui se recourbe en formant une dépression, d’où

1 renfoncé, déprimé, creux en parl. du ventre de ceux qui sont à jeun)

2 qui s’élève en pente, montant, montueux ; τὸ σιμόν la pente (d’une colline)

Cp. σιμότερος

Étym. cf. lat. simus

σιμότης ητος (ἡ)

aplatissement d’un nez camus

Étym. σιμός

σιμόω -ῶ

1 rendre camus ; Pass. être camus

2 p. ext. recourber

Étym. σιμός

σιμβλήϊος α, ον

de ruche

Étym. σίμβλος

σιμβλεύω

recueillir ou amasser dans une ruche

Étym. σίμβλος

σινάμωρος ος, ον

1 nuisible, funeste

2 vorace, gourmand

Étym. σίνομαι, -μωρος

σινέομαι

ion. c. σίνομαι

σινέσκοντο

3 pl. impf. itér. Moy. de σίνω

σινίον ου (τὸ)

crible

Étym. σίνος

σιναμωρέω -ῶ

1 gâter ; piller, dévaster, acc.

2 mâchonner par gourmandise

Étym. σινάμωρος

σιναμωρία ας (ἡ)

1 gourmandise

2 dissipation, prodigalité, extravagance

Étym. σινάμωρος

σινδονίσκη ης (ἡ)

dim. de σινδών

σινδών όνος (ἡ)

Strong • English

I. fin tissu de lin (de coton ? ; DELG renvoie à βύσσος) à l’usage des Indiens ; p. anal. sorte de mousseline

II. objet fait de cette étoffe de lin :

1 robe légère

2 ceinture

Étym. DELG : emprunt sémit. certain

σινιάζω

Strong • English

passer au crible, trier

Étym. σινίον

σινωπίς ίδος (ἡ)

terre de Sinope

Étym. Σινώπη

σιπύα

c. σιπύη

σιπύη ης (ἡ)

c. σίπυδνος

σιρός οῦ (ὁ)

1 vase pour conserver le blé

2 silo ; p. ext. fosse, cave

Étym. DELG : terme techn. sans étym.

σισυριγχίον ου (τὸ)

plante mal identifiée (sorte d’iris)

Étym. DELG : étym. obsc.

σισυρνοφόρος ος, ον

couvert d’une fourrure épaisse et grossière

Étym. σίσυρνα, φέρω

σισύμβριον ου (τὸ)

c. σίσυμβρον

σισύρα ας (ἡ)

peau garnie de son poil, fourrure épaisse et grossière

Étym. DELG : mot pop. et emprunté. d’origine inconnue

σιτάριον ου (τὸ)

un peu de blé

Étym. σῖτος

σιτέομαι -οῦμαι

impf. ἐσιτούμην, f. σιτήσομαι, ao. ἐσιτήθην

se nourrir : τι ou τινι de qch ; fig. avec acc. : se nourrir (d’espérances, de sagesse, etc.)

Étym. σῖτος

σιτέσκοντο

3 pl. impf. itér. Moy. de σιτέομαι

σιτίζω

f. inus., ao. ἐσίτισα, pf. inus.

nourrir, alimenter

Étym. σῖτος

σιτίον ου (τὸ)

d’ord. au plur. : τὰ σιτία

1 blé ; pain

2 aliment, nourriture

Étym. σῖτος

σιταγωγέω -ῶ

amener un convoi de blé

Étym. σιταγωγός

σιταγωγία ας (ἡ)

transport, convoi de blé

Étym. σιταγωγός

σιταγωγός ός, όν

qui transporte du blé

Étym. σῖτος, ἄγω

σιτευτής οῦ (ὁ)

éleveur

Étym. σιτεύω

σιτευτός ή, όν

Strong • English

engraissé

Étym. σιτεύω

σιτεύεσκον

impf. itér. de σιτεύω

σιτεύω

nourrir, engraisser des animaux

Moy. σιτεύομαι seul. prés. se nourrir de, acc.

Étym. σῖτος

σιτηγέω -ῶ

transporter du blé ou des vivres

Étym. σιτηγός

σιτηγία ας (ἡ)

charge du transport des blés ou des vivres

Étym. σιτηγός

σιτηγός ός, όν

qui sert au transport du blé ou des vivres ; τὰ σιτηγά navires pour le transport des approvisionnements

Étym. σῖτος, ἄγω

σιτηρέσιον ου (τὸ)

fourniture en vivres ou en argent ; solde : σιτηρέσιον ἔμμηνον PLUT (à Rome) allocation mensuelle de grains aux citoyens pauvres (lat. tessera frumentaria)

Étym. σιτηρός

σιτηρός ά, όν

de blé, qui concerne le blé

Étym. σῖτος

σιτιεῦμαι

fut. Moy. ion. de σιτίζω

σιτικός ή, όν

qui concerne le blé : σιτικὸς νόμος PLUT loi sur les céréales (lex frumentaria)

Étym. σῖτος

σιτοδεία ας (ἡ)

manque de blé ou de vivres, disette

Étym. σῖτος, δέω

σιτοδηΐη ης (ἡ)

ion. c. σιτοδεία

σιτοδοτέω -ῶ

distribuer du blé à, acc. ; Pass. recevoir une distribution de blé

Étym. σιτοδότης

σιτοδόκος ος, ον

qui reçoit ou contient du blé ou des aliments

Étym. σῖτος, δέκομαι

σιτοδότης ου (ὁ)

qui distribue du blé

Étym. σῖτος, δίδωμι

σιτολογέω -ῶ

recueillir du blé ; fourrager

Étym. σιτολόγος

σιτολογία ας (ἡ)

action de fourrager

Étym. σιτολόγος

σιτολόγος ου (ὁ)

collecteur de blé

Étym. σῖτος, λέγω 2

σιτομέτρης ου (ὁ)

inspecteur des mesures pour le blé

Étym. σῖτος, μέτρον