Ressources Catholiques Bible

précédent
ἐχεμυθία ας (ἡ)
habitude du silence, discrétion
Étym. ἐχέμυθος
ἐχενηΐς ίδος
adj. f.
qui arrête ou retient les vaisseaux
Étym. ἔχω, ναῦς
ἐχενῇς ῇδος
contr. de ἐχενηΐς
ἐχεπευκής ής, ές
aigu, pointu
Étym. ἔχω, πευκή
ἐχετλήεις ήεσσα, ῆεν
qui concerne le manche de charrue
Étym. ἐχέτλη
ἐχεφρονέω -ῶ
être sensé, sage
Étym. ἐχέφρων
ἐχεφροσύνη ης (ἡ)
bon sens, sagesse, prudence
Étym. ἐχέφρων
ἐχεύατο
3 sg. ao. Moy. au sens Pass. de χέω
ἐχθές
adv.
hier
Étym. cf. χθές
ἐχθίστατος
Sp. de ἔχθιστος
ἐχθίων ων, ον ;
gén. ονος
sert de Cp. à ἐχθρός
ἐχθαίρω
f. ἐχθαρῶ, ao. ἤχθηρα, pf. inus., f. Moy. ἐχθαροῦμαι
haïr, détester, acc. : ἔχθος ἐχθαίρειν μέγα SOPH éprouver une grande haine ; ἔχθος ἐχθαίρειν τινά SOPH éprouver de la haine pour qqn ; Pass. être haï, se faire haïr
Étym. ἔχθος
ἐχθαιροίατο
3 pl. poét. opt. prés. Pass. de ἐχθαίρω
ἐχθαρτέος α, ον
adj. verb. de ἐχθαίρω
ἐχθεσινός ή, όν
d’hier, de la veille
Étym. ἐχθές
ἐχθιόνως
adv.
avec plus d’inimitié
Étym. ἐχθίων
ἐχθοδοπέω -ῶ
traiter en ennemi, dat.
Étym. ἐχθοδοπός
ἐχθοδοπός ός, όν
1 hostile à, dat.
2 odieux à, dat.
Étym. ἔχθος, -δοπος, cf. ἀλλο-δαπός
ἐχθρά
fém. sg. ou n. pl. de ἐχθρός
ἐχθρία ας (ἡ)
haine contre, dat.
Étym. ἐχθρός
ἐχθραίνω
haïr, acc. ; p. ext. être ennemi de, dat.
Étym. ἔχθρα
ἐχθροδαίμων ων, ον ;
gén. ονος
haï des dieux ; infortuné
Étym. ἐχθρός, δαίμων
ἐχθρόξενος ος, ον
hostile aux étrangers, inhospitalier
Étym. ἐχθρός, ξένος
ἐχθρός ά, όν
Strong • English
1 haï, détesté : τινι, odieux à qqn ; ἐχθρὸν δὲ μοί ἐστιν avec l'inf. OD c’est pour moi une chose odieuse de, etc.
2 qui hait, ennemi de, dat. ou gén. ; ὁ ἐχθρός ATT l’ennemi de qqn
Cp. ἐχθρότερος, Sp. ἐχθρότατος ; plus us. ἐχθίων, Sp. ἔχθιστος, rar. ἐχθίστατος
Étym. ἔχθος
ἐχθρῶς
adv.
en ennemi, avec inimitié
Cp. ἐχθροτέρως
Étym. ἐχθρός
ἐχθῆραι
inf. ao. de ἐχθαίρω
ἐχιδναῖος α, ον
de vipère
Étym. ἔχιδνα
ἐχινέες έων (αἱ)
sorte de rats à poil hérissé, de Libye, animal
Étym. ἐχῖνος
ἐχινόπους ποδος (ὁ)
pied de hérisson, sorte de chardon, plante
Étym. ἐχῖνος, πούς
ἐχρέοντο
c. ἐχρέωντο
ἐχρέωντο
3 pl. impf. Moy. ion. de χράομαι (v. χράω 2) se servir de
3 pl. impf. Moy. ion. de χράομαι (v. χράω 3) consulter l’oracle
ἐχρῆν
impf. de χρή
ἐχυρός ά, όν
solidement établi, d'où
   1 à l’abri de toute surprise, bien fortifié, bien défendu
   2 qui est en sûreté, sûr : ἐν ἐχυρῷ εἶναι THC être en sûreté ; ἐν ἐχυρωτάτῳ ποιεῖσθαι τι XÉN faire qch en toute sûreté ; ἐχυρὰ παρέχεσθαι THC fournir de bonnes raisons ; en parl. de pers. sûr, solide, ferme
Cp. ἐχυρώτερος, Sp. ἐχυρώτατος
Étym. ἔχω
ἐχυρῶς
adv.
solidement, sûrement
Cp. ἐχυρώτερον
Étym. ἐχυρός
ἐχόμην
impf. Pass. poét. de ἔχω
ἐχόντων
gén. pl. du part. prés. de ἔχω
3 pl. impér. prés. de ἔχω
ἐχόντως
seul. dans la locut. ἐχόντως νοῦν HDT c. νουνεχόντως
Étym. ἔχω
ἐχῖνος
ou ἐχίνος, ου (ὁ)
1 hérisson, animal
2 estomac de certains animaux ; particul. paroi interne de l’estomac des oiseaux
Étym. DELG : ἔχις
ἐψία
c. ἑψία
ἐψεύσθην
v. ψεύδω
ἐωρέω -ῶ
c. αἰωρέω
ἐϋκλήϊς
épq. c. εὐκλήϊς
ἐϋκλεής
épq. c. εὐκλεής
ἐϋκλειῶς
adv. épq.
glorieusement
Étym. ἐϋκλεής
ἐϋκλεΐη
épq. c. εὔκλεια
ἐϋκνήμις ιδος (ὁ, ἡ)
aux belles bottines, aux beaux jambarts
Étym. εὖ, κνῆμις
ἐϋκρόταλος ος, ον
1 avec accompagnement de castagnettes
2 au bruit sec
Étym. εὖ, κρόταλον
ἐϋκτίμενος η, ον
1 bien bâti : νῆσος ἐϋκτιμένη OD île couverte de belles constructions
2 p. ext. bien travaillé, bien ordonné (verger)
Étym. εὖ, *κτίω, v. κτίζω
ἐϋμμελίης
gén. ίω
adj. m.
à la forte lance
Étym. εὖ, μελία
ἐϋπλεκής
épq. c. εὐπλεκής
ἐϋπλοκαμίς ῖδος
adj. f.
c. εὐπλόκαμος
ἐϋπλυνής ής, ές
épq.
bien lavé
Étym. εὖ, πλύνω
ἐϋπλόκαμος
épq. c. εὐπλόκαμος
ἐϋρραφής ής, ές
bien cousu, bien attaché
Étym. εὖ, ῥάπτω
ἐϋρρεής ής, ές
épq. c. εὐρεής
ἐϋρρείτης ου
c. εὔροος
ἐϋρρεῖος
p. εὐρρεέος
gén. de ἐϋρρεής
ἐϋστέφανος
épq. c. εὐστέφανος
ἐϋσταθής
épq. c. εὐσταθής
ἐϋστρεφής
épq. c. εὐστρεφής
ἐϋστόρθυγξ
épq. c. εὐστόρθυγξ
ἐϋτρεφής
épq. c. εὐτρεφής
ἐϋφρήνῃς
2 sg. sbj. épq. de εὐφραίνω
ἐϋφρανέω
fut. épq. de εὐφραίνω
ἐϋφρονέων
épq.
bien pensant, sage, avisé, prudent
Étym. εὖ, φρονέω
ἐϋφροσύνη
épq. c. εὐφροσύνη
ἐόν
part. prés. neutre ion. de εἰμί
ἐόργεε
3 sg. pqp. ion. de ἔρδω
ἐώθεα
pqp. ion. de ἔθω
ἐώθουν
impf. de ὠθέω
ἐώλπειν
pqp. de ἔλπω
ἐών
part. prés. ion. de εἰμί
ἐώνημαι
v. ὠνέομαι
ἐώρα ας (ἡ)
autre forme de αἰώρα, lacet
ἐώργειν
v. ἔρδω
ἐβήσετο
3 sg. ao. Moy. de βαίνω
ἐβήτην
3 duel ao.2 de βαίνω
ἐβίων
ao.2 de βιόω
ἐβεβήκειν
pqp. de βαίνω
ἐβεβλήκειν
pqp. Act. de βάλλω
ἐβεβλήμην
pqp. Pass. de βάλλω
ἐβησάμην
ao. Moy. de βαίνω
ἐβλάστηκα
v. βλαστάνω
ἐβλήθην
v. βάλλω
ἐβουλέατο
3 pl. ion. impf. de βούλομαι
ἐβουλήθην
ao. de βούλομαι
ἐβράχην
v. βρέχω
ἐβώσθην
ao. Pass. ion. de βοάω
ἐᾶν
inf. prés. de ἐάω
ἐᾶτε
2 pl. prés. ind. de ἐάω
ἐᾷ
3 sg. ind. ou sbj. prés. de ἐάω
ἐᾷς
2 sg. prés. ind. et sbj. de ἐάω
ἐΐκτην
3 duel épq. pqp. de *εἴκω 1
ἐΐσκω
seul. prés. et impf. ἤϊσκον
1 rendre semblable : αὐτὸν ἤϊσκε δέκτῃ OD il se donnait l’air d’un mendiant
2 juger semblable ; assimiler, comparer : τινά τινι une personne à une autre
3 p. ext. juger, penser : ὡς σὺ ἐΐσκεις OD comme tu le penses
Étym. pour *ἐΐκ-σκω de *Ϝε-Ϝίκ-σκω, de la R. Ϝικ être semblable ; cf. *εἴκω, ἴσκω
ἐΐσος
seul. fém. ἐΐση, pl. nom. ἐῗσαι, acc. ἐΐσας
égal : δαὶς ἐΐση IL portion égale ; νῆες ἐῗσαι IL vaisseaux bien proportionnés ; ἵππους σταφύλῃ ἐπὶ νῶτον ἐΐσας IL cavales exactement de même taille ; ἀσπίς ἐΐση IL bouclier de forme égale, càd arrondie ; fig. φρένες ἐῗσαι OD caractère bien équilibré, âme égale (cf. lat. aequus animus, mens aequa)
Étym. pour *ἐϜίσος, de *Ϝῖσος > ἶσος avec ε- prosth. ; sel. d’autres, ἐΐσος = *Ϝῖσος, le ε représentant le Ϝ
ἐΰ
v. εὖ
ἐΰγναμπτος
épq. c. εὔγναμπτος
ἐΰδρομος
poét. c. εὔδρομος
ἐΰζηλος
poét. c. εὔζηλος
ἐΰζυγος
épq. c. εὔζυγος
ἐΰζωνος
épq. c. εὔζωνος
ἐΰθρονος
épq. c. εὔθρονος
ἐΰκλωστος
poét. c. εὔκλωστος
ἐΰκραιρος
épq. c. εὔκραιρος
ἐΰν
v. ἐΰς
ἐΰνητος
épq. c. εὔνητος
ἐΰννητος
épq. c. εὔνητος
ἐΰπλειος ος, ον
épq.
bien rempli
Étym. εὖ, πλεῖος
ἐΰρρην ηνος
aux nombreux agneaux
Étym. εὖ, ῥήν
ἐΰρρηνος ος, ον
1 aux nombreux agneaux
2 d’une bonne brebis
Étym. εὖ, ῥήν
ἐΰρροος οος, οον
épq. c. εὔροος
ἐΰρρους
c. εὔροος
ἐΰς
1 adj. (aux formes suiv. : nom. masc. ἐΰς, épq. ἠΰς, neutre ἠΰ ; gén. ion. ἑῆος (avec chang. d’aspir.) ; acc. masc. ἐΰν, neutre ἠΰ) bon, grave, noble
2 subst. au gén. pl. épq. ἐάων (sel. d’autres ἑάων) biens, richesses, faveurs
Étym. R. Ἐς, être ; le gén. ἑῆος se rattache à un subst. *ἑεύς de *ἐσεύς = lat. erus « maître, seigneur »
ἐΰσκοπος
épq. c. εὔσκοπος
ἐΰσσελμος
épq. c. εὔσελμος
suivant