ἠγάασθε

2 pl. impf. épq. de ἀγάομαι

ἠγάθεος η, ον

tout à fait divin, saint, sacré en parl. de lieux)
Étym. ἄγαν, θεῖος

ἠγάλθην

ao. Pass. de ἀγάλλω

ἠγάμην
impf. de ἄγαμαι

ἠγάπηκα

v. ἀγαπάω

ἠγάπησα

v. ἀγαπάω

ἠγάσθην

ao. Pass. de ἄγαμαι

ἠγέρθην

ao. Pass. de ἀγείρω et de ἐγείρω

ἠγαγόμην

v. ἄγω

ἠγανάκτησα

v. ἀγανακτέω

ἠγανάκτουν

v. ἀγανακτέω

ἠγασάμην

épq. ἠγασσάμην
ao. Moy. de ἄγαμαι

ἠγασσάμην

v. ἠγασάμην

ἠγγέλθην

v. ἀγγέλλω

ἠγγύηκα

v. ἐγγυάω

ἠγγύησα

v. ἐγγυάω

ἠγγύων

v. ἐγγυάω

ἠγερέθομαι

épq. c. ἀγείρομαι
se rassembler
Étym. ἀγείρω

ἠγερέομαι
seul. inf. ἠγερέεσθαι
c. ἠγερέθομαι

ἠγνόησα

épq. ἠγνοίησα, ao. de ἀγνοέω

ἠγοράασθε

2 pl. impf. épq. de ἀγοράομαι

ἠγορόωντο

3 pl. impf. épq. de ἀγοράομαι

ἠγορῶ

2 sg. impf. de ἀγοράομαι

ἠγρίανα

v. ἀγριαίνω

ἠγριῶμαι

v. ἀγριόω

ἠγρύπνησα

v. ἀγρυπνέω

ἠγωνισάμην

v. ἀγωνίζομαι

ἠδέ
conj. poét.
et : ἠμὲν… ἠδέ IL, ἠδέ… καί IL et… et ; ἠδὲ καί IL et aussi
Étym. ἤ, δέ

ἠδέσθην

ao. Pass. de ἐσθίω

ἠδυνάμην

v. δύναμαι

ἠδυνήθην

v. δύναμαι

ἠείδει

v. *εἴδω

ἠείδη

v. *εἴδω

ἠερέθομαι
seul. prés. et impf.
flotter dans l’air, voltiger
Étym. ἀείρω

ἠεροδινής ής, ές

ion.
qui tournoie ou tourne dans les airs
Étym. ἀήρ, δινέω

ἠεροειδής

ion. p. ἀεροειδής

ἠεροφοῖτις ιδος (ἡ)

1 qui habite les ténèbres
2 qui traverse les airs
Étym. ἀήρ, φοιτάω

ἠερόεις

ion. p. ἀερόεις

ἠερόθεν
adv.
du haut des airs
Étym. ἀήρ, -θεν

ἠερόφωνος ος, ον

qui résonne dans les airs, sonore
Étym. ἀήρ, φωνή

ἠθάς άδος (ὁ, ἡ)

qui s’accoutume à, habitué à, gén., rar. dat. ; en parl. d’animaux) apprivoisé
Étym. ἦθος

ἠθέω

filtrer
Étym. DELG : lit. sietas « crible »

ἠθεῖος α, ον

cher, bien-aimé
Étym. ἦθος

ἠθικός ή, όν

relatif ou conforme aux mœurs oratoires
Étym. ἦθος

ἠθικῶς
adv.
1 d’une manière conforme aux mœurs oratoires
2 d’une manière caractéristique ou significative
Étym. ἠθικός

ἠθμοειδής ής, ές

pareil à un crible, percé comme un crible
Étym. ἠθμός, εἶδος

ἠθμός

anc. att. ἡθμός
οῦ (ὁ)
passoire, crible ; p. anal. les cils
Étym. p. *σηθμός, de σήθω

ἠθολόγος ου (ὁ)

qui imite les mœurs ou le caractère, mime
Étym. ἦθος, λέγω 3

ἠθοποιέω -ῶ

façonner les mœurs, former le caractère
Étym. ἠθοποιός

ἠθοποιός ός, όν

qui forme le caractère
Étym. ἦθος, ποιέω

ἠκηκόειν

v. ἀκούω

ἠκηκόη

v. ἀκούω

ἠκκλησίαζον
impf. de ἐκκλησιάζω

ἠκολούθησα

ao. de ἀκολουθέω

ἠκούσθην

v. ἀκούω

ἠκροασάμην

v. ἀκροάομαι

ἠκρόαμαι

v. ἀκροάομαι

ἠκόνημαι

v. ἀκονάω

ἠκόνησα

v. ἀκονάω

ἠλάθην

ao. Pass. de ἐλαύνω

ἠλάκατα ων (τὰ)

fils qu’on tire de la quenouille
Étym. ἠλακάτη

ἠλάλαξα

ao. de ἀλαλάζω

ἠλάσκω
seul. prés.
errer çà et là, fuir
Étym. ἀλάομαι

ἠλέ

v. ἠλεός

ἠλέγχθην

v. ἐλέγχω

ἠλέημαι

v. ἐλεέω

ἠλέησα

v. ἐλεέω

ἠλέκτρινος ος, ον

d’ambre
Étym. ἤλεκτρον

ἠλέκτωρ ορος

adj. m.
brillant ; subst. ὁ ἠλέκτωρ le soleil
Étym. R. Ἀλκ, briller

ἠλέλιξα

v. ἐλελίζω 1

ἠλέματος η, ον

sot, déraisonnable
Étym. ἠλεός, μάτην

ἠλέξησα

ao. de ἀλέξω

ἠλέσθην

ao. Pass. de ἀλέω

ἠλήθην

ao. de ἀλάομαι

ἠλίθιος α, ον

1 sot, insensé
2 vain, inutile
Étym. cf. *ἠλός, ἠλεός

ἠλίτησα

v. ἀλιταίνω

ἠλίβατος ος, ον

1 escarpé, très élevé
2 p. ext. grand, gros, énorme
Étym. orig. inconnue

ἠλαίνω

prés. 3 pl. dor. ἠλαίνοντι
errer çà et là
Étym. ion. c. ἀλαίνω, cf. ἀλάομαι

ἠλακάτη ης (ἡ)

quenouille
Étym. orig. inconnue

ἠλασκάζω

1 errer çà et là
2 tr. fuir, éviter, acc.
Étym. ἠλάσκω

ἠλεάμην

ao. de ἀλέομαι

ἠλείφθην

v. ἀλείφω

ἠλεκτροφαής ής, ές

qui a l’éclat ou la pureté de l’ambre
Étym. ἤλεκτρον, φάος

ἠλεός ά, όν

1 fou, insensé
2 qui trouble la raison
Étym. cf. *ἠλός et ἀλάομαι

ἠλεύατο

3 sg. ao. Moy. de ἀλεύω

ἠληλάμην

v. ἐλαύνω

ἠλιθίως
adv.
sottement, stupidement
Étym. ἠλίθιος

ἠλιθιάζω

faire ou dire des sottises
Étym. ἠλίθιος

ἠλιθιότης ητος (ἡ)

stupidité
Étym. ἠλίθιος

ἠλιθιόω -ῶ

rendre stupide, frapper de stupeur
Étym. ἠλίθιος

ἠλιτοεργός ός, όν

qui a échoué dans une entreprise
Étym. ἀλιταίνω, ἔργον

ἠλιτόμηνος ος, όν

né avant terme litt. qui trompe sur le nombre de mois)
Étym. ἀλιταίνω, μήν 2

ἠλλάγην

v. ἀλλάσσω

ἠλλάχθην

v. ἀλλάσσω

ἠλοσύνη ης (ἡ)

stupidité
Étym. ἠλός

ἠλπόμην
impf. de ἔλπω

ἠλόημαι

v. ἀλοάω

ἠλόησα

v. ἀλοάω

ἠλός *
seul. voc. ἠλέ
c. ἠλεός

ἠλύγη ης (ἡ)

obscurité
Étym. DELG : pas d’étym.

ἠλώμην
impf. de ἀλάομαι

ἠλᾶτο

3 sg. impf. de ἀλάομαι

ἠλῶ

2 sg. impf. de ἀλάομαι

ἠμάτιος α, ον

1 qui se fait pendant le jour
2 de chaque jour
Étym. ἦμαρ

ἠμέληκα

v. ἀμελέω

ἠμέλησα

v. ἀμελέω

ἠμέν
conj.
et, ou : ἠμὲν… ἠδέ IL, rar. ἠμὲν… δέ IL, ἠμὲν… καί IL, ἠμὲν… τε OD et… et ; soit… soit ; aussi bien… que ; autant… que
Étym. ἤ, μέν

ἠμέρθην

v. ἀμέρδω

ἠμήθην

ao. Pass. de ἀμάω

ἠμί
seul. prés. et impf.
dire, d’ord. en parenthèse, ἦν δ’ ἐγώ dis-je ; ἦ, dit-il ; ἦ δ’ ὅς AR, ἦ δ’ ἥ PLAT dit-il, dit-elle ; ἦ δ’ ὃς ὁ Σωκράτης PLAT et, dit Socrate
Étym. DELG : cf. lat. aio

ἠμαθόεις όεσσα
ou όεις, όεν
sablonneux
Étym. ion. p. *ἀμαθόεις de ἄμαθος

ἠμείφθην

v. ἀμείβω

ἠμελημένως
adv.
avec négligence
Étym. part. pf. Pass. de ἀμελέω

ἠμπειχόμην

v. ἀμπέχω

ἠμπεσχόμην

v. ἀμπέχω

ἠμπισχόμην

v. ἀμπίσχω

ἠμπλάκηται

v. ἀμπλακίσκω

ἠμπόληκα

1 pf. de ἀμπολέω, p. ἀναπολέω
2 pf. de ἐμπολάω

ἠμπόλημαι

v. ἐμπολάω

ἠμπόλων

v. ἐμπολάω

ἠμφίεσα

v. ἀμφιέννυμι

ἠμφίεσμαι

v. ἀμφιέννυμι

ἠμφεγνόησα

v. ἀμφιγνοέω

ἠμφεγνόουν

v. ἀμφιγνοέω

ἠμύω
f. ἠμύσω, ao. ἤμυσα, pf. ἤμυκα
se pencher, se baisser : ἤμυσε κάρη IL sa tête se pencha ; ἠμύειν καρήατι IL pencher la tête ; ἀσταχύεσσιν IL incliner ses épis en parl. d’un champ) ; fig. pencher vers sa ruine
Étym. DELG : t. expressif, sans étym.

ἠμβλύνθην

v. ἀμβλύνω

ἠνάγκακα

v. ἀναγκάζω

ἠνάγκασα

v. ἀναγκάζω

ἠνάγκασμαι

v. ἀναγκάζω

suivant