δυσπαρακολούθητος ος, ον

1 difficile à suivre, à comprendre

2 qui suit ou comprend avec peine

Étym. δυσ-, παρακολουθέω

δυσπαρακόμιστος ος, ον

difficile à transporter

Étym. δυσ-, παρακομίζω

δυσπαραμύθητος ος, ον

difficile à calmer (par des exhortations)

Étym. δυσ-, παραμυθέομαι

δυσπαρηγόρητος ος, ον

difficile à consoler, inconsolable

Étym. δυσ-, παρηγορέω

δυσπείστως

adv.

de manière à se laisser difficilement persuader

Étym. δύσπειστος

δυσπειθής ής, ές

difficile à persuader, indocile

Étym. δυσ-, πείθω

δυσπειθῶς

adv.

avec impatience

Étym. δυσπειθής

δυσπενθέω -ῶ

être vivement affligé

Étym. δυσπενθής

δυσπενθής ής, ές

1 qui cause une grande douleur, pénible

2 vivement regretté

Étym. δυσ-, πενθέω

δυσπερίληπτος ος, ον

difficile à entourer, à embrasser ; fig. difficile à comprendre

Étym. δυσ-, περιλαμβάνω

δυσπετέως

ion. c. δυσπετῶς

δυσπετής ής, ές

qui tombe mal ; difficile

Étym. δυσ-, πίπτω

δυσπετῶς

adv.

difficilement

Étym. δυσπετής

δυσπινής ής, ές

sale, sordide

Étym. δυσ-, πίνος

δυσπιστέω -ῶ

f. δυσπιστήσω

croire difficilement, dat.

Étym. δυσ-, πιστός

δυσπλοία ας (ἡ)

navigation difficile

Étym. δύσπλοος

δυσπολέμητος ος, ον

contre qui l’on ne peut guerroyer, invincible

Étym. δυσ-, πολεμέω

δυσπολίτευτος ος, ον

impropre aux affaires publiques

Étym. δυσ-, πολιτεύω

δυσπολιόρκητος ος, ον

inexpugnable

Étym. δυσ-, πολιορκέω

δυσπονής ής, ές

c. δύσπονος

δυσπορία ας (ἡ)

difficulté de traverser, passage difficile

Étym. δύσπορος

δυσπραγέω -ῶ

seul. prés.

être malheureux dans ses entreprises, éprouver des revers

Étym. δυσ-, πράσσω

δυσπραγμάτευτος ος, ον

difficile à manier

Étym. δυσ-, πραγματεύομαι

δυσπραξία ας (ἡ)

revers, malheur

Étym. δυσ-, πράσσω

δυσπρεπής ής, ές

indécent, inconvenant

Étym. δυσ-, πρέπω

δυσπροσπέλαστος ος, ον

difficilement accessible

Étym. δυσ-, προσπελάζω

δυσπρόσδεκτος ος, ον

1 qu’on admet avec peine, désagréable, fâcheux

2 qui admet avec peine, gén.

Étym. δυσ-, προσδέχομαι

δυσπρόσιτος ος, ον

d’un abord difficile, peu affable

Étym. δυσ-, πρόσειμι 2

δυσπρόσμαχος ος, ον

difficile à combattre

Étym. δυσ-, προσμάχομαι

δυσπρόσοδος ος, ον

d’un abord difficile

Étym. δυσ-, πρόσοδος

δυσπρόσοιστος ος, ον

peu abordable, intraitable

Étym. δυσ-, προσφέρω

δυσπρόσοπτος ος, ον

1 horrible à voir

2 terrible à voir

Étym. δυσ-, προσόψομαι

δυσπρόσωπος ος, ον

d’aspect terrible

Étym. δυσ-, πρόσωπον

δυσπρόσβατος ος, ον

d’accès difficile

Étym. δυσ-, προσβαίνω

δυσπόλεμος ος, ον

malheureux à la guerre

Étym. δυσ-, πόλεμος

δυσπόνητος ος, ον

1 qui coûte de la peine, laborieux

2 qui cause du mal, funeste

Étym. δυσ-, πονέω

δυσπόρευτος ος, ον

difficile à traverser, peu praticable

Étym. δυσ-, πορεύομαι

δυσπόριστος ος, ον

qu’on se procure difficilement ; τὸ δυσπόριστον le manque

Étym. δυσ-, πορίζω

δυσπότμως

adv.

misérablement

Étym. δύσποτμος

δυσραγής ής, ές

difficile à rompre

Étym. δυσ-, ῥήγνυμι

δυσσέβεια ας (ἡ)

1 impiété

2 réputation d’impiété

Étym. δυσσεβής

δυσσεβέω -ῶ

seul. prés.

être impie

Étym. δυσσεβής

δυσσεβής ής, ές

impie

Cp. δυσσεβέστερος, Sp. δυσσεβέστατος

Étym. δυσ-, σέβω

δυσσεβία ας (ἡ)

c. δυσσέβεια

Étym. δυσσεβής

δυσστίβευτος

v. δυστίβευτος

δυσστατέω -ῶ

v. δυστατέω

δυσστόχαστος

v. δυστόχαστος

δυσσύμβατος ος, ον

qui s’associe difficilement à, qui répugne à, avec πρός et l’acc.

Étym. δυσ-, συμβαίνω

δυσσύμβολος ος, ον

d’un commerce difficile, peu sociable

Étym. δυσ-, σύμβολος

δυσσύνετος ος, ον

difficile à comprendre

Étym. δυσ-, ξυνίημι

δυσσύνοπτος ος, ον

difficile à voir d’ensemble, difficile à distinguer

Étym. δυσ-, σύνοπτος

δυστάλας τάλαινα

tout à fait malheureux

Étym. δυσ-, τάλας

δυστέκμαρτος ος, ον

difficile à conjecturer, à deviner

Étym. δυσ-, τεκμαίρω

δυστήρητος ος, ον

difficile à garder

Étym. δυσ-, τηρέω

δυστίβευτος ος, ον

dont il est difficile de suivre la trace

Étym. δυσ-, στιβεύω

δυστατέω -ῶ

part. prés.

n’être pas stable, ferme, solide

Étym. δυσ-, ἵστημι

δυστερπής ής, ές

pénible, affligeant

Étym. δυσ-, τέρπω

δυστιθάσευτος ος, ον

difficile à apprivoiser

Étym. δυσ-, τιθασεύω

δυστλήμων ων, ον ;

gén. ονος

très malheureux

Étym. δυσ-, τλήμων

δυστοκέω -ῶ

accoucher ou enfanter péniblement

Étym. δύστοκος

δυστοκεύς έως (ὁ)

malheureux père ; (plur.) malheureux parents

Étym. δυσ-, τοκεύς

δυστομέω -ῶ

inf. prés.

injurier : τινά τι adresser des paroles injurieuses à qqn

Étym. δυσ-, στόμα

δυστράπεζος ος, ον

qui fait un repas horrible

Étym. δυσ-, τράπεζα

δυστράπελος ος, ον

difficile à tourner, à mouvoir, à traiter, intraitable

Étym. δυσ-, τρέπω

δυστραπέλως

adv.

d’une manière peu commode

Étym. δυστράπελος

δυστυχέω -ῶ

impf. ἐδυστύχουν, f. δυστυχήσω, ao. ἐδυστύχησα, pf. δεδυστύχηκα

Pass. ao. ἐδυστυχήθην

1 être malheureux ; syn. de mourir, succomber : ἐν ναυμαχίᾳ XÉN dans un combat naval

2 en parl. de choses être dirigé sans succès, aboutir à un échec ; τὰ δυστυχηθέντα LYS les revers

Étym. δυστυχής

δυστυχής ής, ές

malheureux, infortuné ; τὸ δυστυχές ESCHL le malheur

Étym. δυσ-, τύχη

δυστυχία ας (ἡ)

malheur, mauvaise fortune

Étym. δυστυχής

δυστυχῶς

adv.

malheureusement

Étym. δυστυχής

δυστόπαστος ος, ον

difficile à conjecturer, à deviner, à comprendre

Étym. δυσ-, τοπάζω

δυστόχαστος ος, ον

difficile à viser, à atteindre, càd à conjecturer

Étym. δυσ-, στοχάζομαι

δυστύχημα ατος (τὸ)

malheur, échec, revers

Étym. δυστυχέω

δυσυπόστατος ος, ον

dont il est difficile de soutenir le choc, irrésistible

Étym. δυσ-, ὑφίστημι

δυσφάνταστος ος, ον

qui se représente difficilement les objets

Étym. δυσ-, φαντάζομαι

δυσφήμημα ατος (τὸ)

blasphème

Étym. δυσφημέω

δυσφαής ής, ές

qui a peu d’éclat, obscur

Étym. δυσ-, φάος

δυσφημέω -ῶ

seul. prés.

I. en mauv. part :

1 prononcer des paroles de mauvais augure ; τινα adresser des paroles de mauvais augure à qqn ; rompre le silence

2 injurier, outrager, τινα

II. en b. part adresser des paroles de compassions à, τινα

Étym. δύσφημος

δυσφημία ας (ἡ)

Strong • English

1 parole de mauvais augure

2 blasphème

Étym. δύσφημος

δυσφιλής ής, ές

odieux

Étym. δυς-, φιλέω

δυσφορέω -ῶ

1 tr. supporter avec peine, acc.

2 intr. se fâcher, s’irriter, s’impatienter, mal supporter son sort

Étym. δύσφορος

δυσφροσύνη ης (ἡ)

chagrin, inquiétude

Étym. δύσφρων

δυσφρόνως

adv.

témérairement

Étym. δύσφρων

δυσφόρητος ος, ον

difficile à supporter

Étym. δυσφορέω

δυσφόρμιγξ ιγγος (ὁ, ἡ)

non accompagné des accents de la lyre ; triste, lamentable

Étym. δυσ-, φόρμιγξ

δυσφόρως

adv.

de façon à pouvoir être difficilement supporté ; avec impatience

Étym. δύσφορος

δυσφύλακτος ος, ον

dont il est difficile de se garder

Étym. δυσ-, φυλάσσω

δυσφώρατος ος, ον

difficile à prendre en flagrant délit

Étym. δυσ-, φωράω

δυσχέρεια ας (ἡ)

1 difficulté

2 ennui, contrariété

Étym. δυσχερής

δυσχείμερος ος, ον

dont le climat est rigoureux ; fig. rigoureux, affreux

Étym. δυσ-, χεῖμα

δυσχείρωμα ατος (τὸ)

entreprise difficile

Étym. δυσ-, χειρόω

δυσχείρωτος ος, ον

difficile à vaincre, à soumettre

Sp. δυσχειρωτότατος

Étym. δυσ-, χειρόω

δυσχερής ής, ές

difficile à manier, d’où

1 difficile, pénible ; τὰ δυσχερῆ difficultés

2 qui cause de l’ennui, ennuyeux, fâcheux ; ποιεῖσθαί τι δυσχερές THC se faire du chagrin ou s’irriter de qch

3 d’un caractère difficile, déplaisant, désagréable

Cp. δυσχερέστερος, Sp. δυσχερέστατος

Étym. δυς-, χείρ

δυσχεραίνω

f. δυσχερανῶ

1 supporter avec peine, acc. ; Pass. δυσχεραινόμενος ὑπὸ πολλῶν PLUT devenu insupportable à beaucoup

2 intr. être fâché, mécontent : τινι de qch

3 susciter des difficultés : ῥήματα δυσχεράναντα SOPH paroles qui ont fait de la peine

Étym. δυσχερής